Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်မတို့က အတူတူပဲလေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သူ့ရှေ့က ဆံပင်ရှည်တွေကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကျချင်လာသည်။ ခဏကြာတော့ သူ့နှလုံးသားက အရမ်းဝမ်းနည်းသွားတယ်။ သူ့ထက် ၁၆ နှစ်ငယ်တဲ့ မိန်းကလေးကို နှစ်သိမ့်ဖို့ နူးညံ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းခွန်းကို သူပြောချင်မိသည်။ သို့သော် သူက ရုတ်တရက် သွားတော့လို့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ဘယ်သွားစေချင်လို့လဲ”</p> <p>အားချိုးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်ဝမ်းနည်းနေခဲ့ပြီး</p> <p>“ကျွန်မ အရှင့်သားရဲ့အိမ်တော်ကို မင်္ဂလာဝတ်စုံနဲ့ လာခဲ့ကတည်းက အရှင့်သားရဲ့လူပါပဲ။ ကျွန်မကို ဘယ်ကိုသွားစေချင်တာပါလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သွားသွားအဆင်ပြေတယ်။ အတိုချုပ်ပြောရရင်၊ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေကို င်္သဂြိုဟ်သလို ဖြစ်နေတဲ့ ဒီမှာမနေနဲ့။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ မျက်လုံးတွေမှိတ်ထားလိုက်ပြန်သည်။ သူသည် အေးစက်လွန်းသည်ဟုနာမည်ကြီးခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မိန်းကလေး၏မျက်ရည်ဝဲနေသောမျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရာ အလွန်နာကျင်ခံစားရသည်။</p> <p>“သူတို့ပြောတာ၊ ကျွန်မ ဒီကထွက်ပြေးရင် မပြေးနိုင်အောင်ခြေထောက်ကိုရိုက်ချိုးမှာတဲ့။ ဖမ်းမိရင် ကျွန်မ သေလိမ့်မယ်”</p> <p>“နားမလည်ဘူးလား၊ မသန်မစွမ်းလူတစ်ယောက်အတွက် ဘာကိုပေးဆပ်ချင်နေတာလဲ။ မိသားစုလိုချင်တယ်ဆို အပြင်မှာ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ရှာပြီး မင်းဘဝတစ်ခုလုံးကို အတူတူဖြတ်သန်းပြီးနေသင့်တယ်။ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူသေတစ်ယောက် အတွက် မင်းဘာလို့အချိန်ဖြုန်းနေတာလဲ”</p> <p> ကျုံးမင်းဝေက စိတ်မရှည်စွာ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးနီတွေကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူနားမလည်ပေ။ ဒီလောက် ပိန်ပါးတဲ့မိန်းကလေးက ဘာကြောင့် ဒီလောက်ခေါင်းမာရတာလဲ။</p> <p>“ကျွန်မရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ။ ကျွန်မက လူတွေကိုအစေခံတဲ့လူပဲ ကျွန်မ အရှင့်သားကိုအစေခံချင်တယ်။”</p> <p>အားချိုး အသက်ရှူရှိုက်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြန်သည်။ သူမသည် စဉ်းစားပြီး ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ဟန်ဆောင်ကာ</p> <p>“တိုတိုပြောရရင်၊ ကျွန်မ ရုပ်ဆိုးတယ် ရှင်က လေဖြတ်နေတယ်။ ကျွန်မတို့က အတူတူအနူနူပဲဆိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြိုက်ဖြစ်မနေသင့်ဘူးမလား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူ့နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ စကားပြန်မပြောတော့ဘဲ မျက်လုံးကိုမှိတ်လိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးက သူ့ကို စကားထပ်ပြောဖို့ မမျှော်လင့်ထားပါပေ။ သူ မျက်လုံးတွေထပ်မှိတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အိပ်ရာပေါ်မှ ထကာ ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲက ယာဂုပန်းကန်တစ်ဝက်စာလောက်က အေးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အားချိုး သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ အသီးရွက်ချဉ်များနှင့် လက်ကျန် ယာဂုကို သောက်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ဆင့် အိုးကိုဆေးကြောပြီး ခြံထဲမှာရှိတဲ့ ရေတွင်းထဲက ရေကိုခပ်ကာ ရေနွေးအိုးနှစ်လုံး အပြည့်ကျိုထားလိုက်သည်။ ရေနွေးတည်ပြီးနောက် ခန်းမထဲကို ပြန်ဝင်သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှ အားချိုးသည် ထိုနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဂရုတစိုက်ကြည့်မိသည်။</p> <p>ခန်းမကြီးထဲမှာ ဘာမှမရှိပေ။ ဘယ်ဘက်သည် ကျုံးမင်းဝေ နေထိုင်သော အိပ်ဆောင်ဖြစ်ပြီး ညာဘက်မှာ အခန်းတစ်ခန်းရှိသည်။ အားချိုးက ရှုပ်ပွနေသော ဘေးခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည် ။ ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အားချိုးက ပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းကို အမြန်ဖုံးလိုက်ရသည်။ အထဲမှာ မှိုနံ့က ထောင်းထွက်နေခဲ့သည်။</p> <p>အားချိုးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အဝတ်များနှင့် စောင်နှစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဝတ်အထည်များနှင့် စောင်များသည် မှိုတက်နေပြီပင်။ ကြီးကြီးငယ် အဝတ်များသည် ကျုံးမင်းဝေ၏ အဝတ်အစားများ ဖြစ်လောက်သည်ဟု သူမထင်မိသည်။</p> <p>အားချိုးသည် အပေါ်မှ မှိုတက်နေသောအရာကြည့်ပြီး အဝတ်အစားကို လွှင့်ပစ်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ကျုံးမင်းဝေ ၏ အဝတ်ဗလာအသွင်အပြင်ကို တွေးတောမိပြီး လွှင့်မပစ်နိုင်တော့ပေ။ အဝတ်အစားများနှင့် စောင်များကို သစ်သားသေတ္တာကြီးများဖြင့် သယ်ထုတ်ကာ နေပူပူတွင် လှမ်းရန် ခြံဝင်းထဲတွင် ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save