Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁</h2> <h2 style="text-align: center;">အိမ်ဆိုတာ ဘာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးအတွက် အဝတ်များကို လျှော်လိုက်သည်က အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်၊ သို့သော် ဤနေရာတွင် ဆပ်ပြာမရှိသည့်အပြင် အဝတ်များမှာလည်း မှိုတက်နေသည်။ သူတို့ကို လျှော်ဖွပ်ရတာ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်ပေသည်။ အားချိုးသည် အဝတ်အစားများကို နှစ်နာရီကျော် လျှော်ဖွပ်ပြီးနောက် နံနက်ခင်းတုန်းက လဲထားသော စောင်နှင့် အိပ်ယာများကို ယူလာခဲ့သည်။ စောင်တွေက ညစ်ပတ်လွန်းနေပေမယ့် အားချိုး မှာ လွှင့်ပစ်ဖို့ကို ဝန်လေးနေမိသည်။ ပြောရရင် အသက်ရှင်မလား သေမလားက သူမတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေသည်။ ဒါကြောင့် အားချိုးက အရမ်း ချွေတာနေခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်ဘဝအတွက် တတ်နိုင်သမျှ တွေးနေရမည်ပင်။</p> <p>အဝတ်လျှော်ရင်း အားချိုးက အိပ်ဆောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ကျုံးမင်းဝေ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်လို့ တွေးခဲ့သသည်။ ဒါပေမယ့် ညနေက စောင်းခါနီးပြီပင်။ အားချိုးသည် အဝတ်များကိုဆွဲပြီး ယာဂုသွားချက်ပြုတ်ရန် သူမ၏ နာကျင်နေသော ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။ အလုပ်တွေ အများကြီးလုပ်ထားလို့လားမသိ။ အားချိုးရဲ့နောက်ကျောက နာရုံသာမက လက်ချောင်းတွေမှာ အရည်ကြည်ဖုတွေတောင် ပေါက်လာတော့မလိုပင်။</p> <p>ယာဂုချက်ပြုတ်ပြီးနောက် အားချိုးသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ယာဂုနှင့် ဟင်းရွက်ချဉ်များနှင့်အတူ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျုံးမင်းဝေ မျက်လုံးဖွင့်လာတာကြောင့် အားချိုး အရမ်းပျော်သွားသည်။ သူမသည် ယာဂုကိုချ၍ ဖယောင်းတိုင်ယူရန် ဘေးခန်းသို့သွားလိုက်သည်။ နေ့ခင်းဘက်တုန်းက အားချိုးသည် ဘေးခန်းတွင် ဖယောင်းတိုင်လေးခုကို တွေ့ခဲ့ပေသည်။ </p> <p>“ဒီနေ့ တခြားစားစရာ လုပ်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး၊ မနက်ကလို ယာဂုပဲ။ ကျွန်မ အိမ်ကို ရှင်းလင်းပြီးရင် အရှင့်သားအတွက် ခေါက်ဆွဲလုပ်ပေးမယ်။ ကျွန်မ ခေါက်ဆွဲလုပ်တာ အတော်ဆုံးပဲ”</p> <p>အားချိုးသည် ကုတင်အစွန်းတွင်ထိုင်ကာ ယာဂုကို မှုတ်ပြီး ကျုံးမင်းဝေ ဆီကို ခွံ့ပေးသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမစကားတွေကို နားထောင်ပြီး ခံတွင်းပျက်သွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် သူသည် အံကြိတ်ကာ လင်းလက်တောက်ပနေသော ဖယောင်းတိုင်ကို ကြည့်ပြီး</p> <p>အားချိုးသည် မခွံ့ရသေးသော အဖြူရောင် ယာဂုကို ကြည့်ကာ ပြန်ချလိုက်သည်။ သူမ ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ယာဂုကို မွှေပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ အံ့သြသွားသည်။ ဟုတ်တယ်၊ အိမ်ဆိုတာ ဘာလဲ။</p> <p>ထိုနေရာ၌ သူ့ဆွေမျိုးအားလုံးရှိသော်လည်း သူ့အိမ်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ဒီလောက် ညစ်ပတ်ပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ အိမ် ဘယ်မှာရှိနိုင်မလဲ။ အချင်းချင်း ဓားနဲ့ရွယ်ထားတဲ့ မိသားစုဝင်တွေဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မလဲ။ ဖခင်တစ်ယောက်က ကိုယ့်သားကိုယ် မသန်စွမ်းဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်တွန်းပို့နိုင်မလဲ။</p> <p>ပူနွေးသော အဖြူရောင် ဂျုံယာဂု တစ်ဇွန်းကို ကျုံးမင်းဝေဆီသို့ ထပ်မံ ခွံ့လိုက်သည်။ အဲ့ဒီပေါ်မှာ ဟင်းရွက်ချဉ် တစ်ခုလဲရှိသေးသည်။ ကျုံးမင်းဝေ က ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး အဖြူရောင် ဂျုံယာဂုတစ်ဇွန်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ နွေးထွေးကာ မွှေးပျံ့နေပေသည်။ မူလ အေးစက်တဲ့နှလုံးသားဟာ ဒီအချိန်မှာ နွေးထွေးပြီး သဟဇာတဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ညစာစားပြီးနောက် အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ ကို အဝတ်စဖြင့် သေချာသုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ အပြင်ထွက်ရန် ထသော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်သွားခဲ့သည်။ သူမ ကျုံးမင်းဝေ ကို ပြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဝါကျင့်ကျင့် ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းရောင်အောက်မှာ ကျုံးမင်းဝေ ဘာတွေတွေးနေမှန်း သူမ မသိနိုင်ပေ။ သူမသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ကခုန်နေသော မီးအောက်မှ သူ့ကို ဆက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>အဲဒီနှစ်တုန်းက မီးရှူးမီးပန်းအောက်က ကြယ်လေးတွေလို လှပလွန်းတဲ့ မျက်လုံးတွေ။ ထိုအချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးတို့သည် လရောင်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော စမ်းရေတွင်းနှစ်နှင့်ပင် တူနေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး မလှုပ်ရှားကြပေ။ အားချိုးက ဆက်ငြို့ငင်ကြည့်ရုံမှတပါး မကူညီနိုင်ခဲ့။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ သည် အခန်းထဲတွင် အားချိုး ရပ်နေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အားချိုးက ခေါင်းခါပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမက စားပွဲပေါ်က ဖယောင်းတိုင်ကို ညွှန်ပြပြီး</p> <p>“ဒါဆို အရှင့်သား မီးငြိမ်းလိုက်ရမလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save