Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ချန်ချင်းရွှမ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်က သူမကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးတွေ ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ မိန်းကလေး”</p> <p>“သြော် ကျွန်မ တောင်ခြေဈေးကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ မေးချင်လို့ပါ”</p> <p>အားချိုးက ခဏရပ်ပြီး</p> <p>“ဈေးက အရမ်းဝေးလားဟင်။ ဒီနားမှာရော သမားတော်ဆေးကုသခန်းရှိလား”</p> <p>“ဈေးက သိပ်မဝေးပါဘူး”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ် က အားချိုးကို ခြံစည်းရိုးမှ ခေါ်ထုတ်ပြီး သူမကို လမ်းပြပေးသည်။</p> <p> “အဲဒီလမ်းတလျှောက် လျှောက်သွားလိုက်ရင် နာရီဝက်လောက်ဆို ဈေးကို ရောက်ပြီ။ ဈေးထဲမှာ သမားတော်ဆေးကုခန်းလဲရှိတယ်။”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် သခင်လေးချန်”</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ နယ်ဘက်က သူစိမ်းတွေ သိပ်မလာတတ်ဘူး။ မိန်းကလေးရဲ့ အသွင်အပြင်ကို မမြင်ဖူးလို့၊ မေးခွန်းနည်းနည်းမေးချင်တာပါ အထင်မလွဲပါနဲ့”</p> <p>အားချိုးက နည်းနည်းတော့ အပြစ်ရှိစိတ်ဝင်နေပြီး စကားပြောရင်း မျက်နှာက နည်းနည်းနီနေခဲ့သည်။ အခု သူ့ကို စကားနည်းနည်းပြောပြီးတာနဲ့ လှည့်ပြီးအမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်က သူမကို ကြည့်ပြီး မေးခွန်းတွေ ထပ်မမေးတော့ပေ၊ မကြာခဏ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့လူတွေဘက်ကလို့ပဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ နားလည်လိုက်သည်။ ထိုနေရာသည် သာမာန်လူများ နေထိုင်ရန် နေရာကောင်းမဟုတ်ပေ။ မကောင်းတဲ့သူများဆို ထိုနေရာမှာ ခြေချင်းများဝတ်ပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်ကြမ်းလုပ်ကြရသည်။ မိန်းကလေးက ထိုပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့လူတွေရဲ့ဆွေမျိုးဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူမက ဒီအကြောင်းကို ပိုမပြောချင်သလို သူလဲ ထပ်မမေးဖြစ်တော့ပေ။</p> <p>“ချင်းရွှမ် ဘယ်သူနဲ့စကားပြောနေတာလဲ” အိမ်နောက်ဖေးမှ အဘွားကြီးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်က အဘွားကြီးလက်ထဲ တံမြက်စည်းကိုင်ထားတာကိုမြင်ပြီး အမြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။</p> <p>“အဖွား၊ ကျွန်တော် ပြောနေတာကိုဘယ်နှခေါက်ရှိပြီလဲ။ အဖွား သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူးဆို”</p> <p>“မြေးလေးအတွက် တံမြက်စည်းလှည်းပေးချင်လို့ရယ်ပါ”</p> <p>“ချင်းရွှမ်၊ မီးခိုးတိုင်ကို ပြင်ဖို့ လူရှာလိုက်ဦး၊ ခုနက အပြင်မှာ မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှာ အက်ကွဲနေတာကို တွေ့လိုက်သေးတယ်။”</p> <p>“နောက်ရက်ကျ ဦးလေးချန်ကို လာကြည့်ပေးဖို့ ပြောလိုက်မယ်”</p> <p>အဖွားချန်က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကိုဆွဲကာ ချန်ချင်းရွှမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝမ် မိသားစုရဲ့ သမီးက အရမ်းလိမ်မာတယ်၊ အဖွားမျက်စိအောက်မှာပဲကလေးမလေးက ကြီးပြင်းလာတာပဲလေ၊ သူနဲ့ လက်မထပ်ချင်ဘူးလား။”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်မှာ ခေါင်းရှုပ်သွားရသည်။ သူက အဖွားချန်ကို အမြန်တားလိုက်ပြီး</p> <p>“အဖွား၊ ကျွန်တော် ခုချိန်စာကိုပဲအာရုံစိုက်သင့်သေးတယ်၊ ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ ကျွန်တော်ပိုပြီး အထက်တက်ချင်သေးတယ် အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တွေးဖိုးအချိန်ဘယ်မှာရှိလို့လဲ။”</p> <p>“မင်းရဲ့ကျော်ကြားမှုကြောင့် ရွာကမိန်းကလေးတွေကို သဘောမကျနိုင်ဘူးဆိုတာ အဖွားနားလည်ပါတယ်”</p> <p>အဖွားချန်က ညည်းတွားတယ်ဆိုပေမယ့် လေသံက နူးညံ့နေပြီး ချန်ချင်းရွှမ်အား</p> <p>“ချင်းရွှမ်၊ အဖွား မင်းကို ဆူတယ်လို့ မထင်နဲ့။ မင်းအဖေနဲ့အမေက စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားပြီး အဖွားက မင်းကို ဍတစ်ယောက်တည်း ပျိုးထောင်ခဲ့ရတာ။ အခု အဖွားရဲ့နေဝင်ချိန်ကရောက်တော့မယ်၊ အချိန်မရွေး အိပ်ရာကနေ မထနိုင်တဲ့နေ့ဆိုတာ ရောက်လာနိုင်တယ်။ အဖွား မင်း လက်ထပ်တာကို မြင်ချင်ပါသေးတယ်ကွယ်”</p> <p>“အဖွား၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ အဖွား မြစ်တွေကို ကြည့်ဖို့ စောင့်ရဦးမှာလေ။ အနာဂတ်ကျ ကျွန်တော့် သားသမီးတွေကြီးလာတဲ့အထိ အဖွားအသက်ရှင်နေရဦးမှာပါ”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်သည် အဖွားချန် ရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အဖွားချန် ရဲ့ ခြေထောက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဖွား ထာဝရ အသက်ရှင်နေရမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save