Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ပဲနီယာဂု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံ အရှေ့နန်းတော်ရှိ အမျိုးသမီးအားလုံးကို နားမလည်သကဲ့သို့ မိန်းကလေးတင်းကိုလဲ နားမလည်နိုင်ဟု ထင်မိသည်။ သို့သော်လည်း ဘာအရေးလဲ။ သူသည် အမျိုးသမီးများကို လှုပ်မရအောင် ထိန်းချုပ်နိုင်ပေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးများသည် သူ့အနားတွင်ရှိနေတာနှင့် ပိုးထည်နှင့် ဖဲများကို ၀တ်ဆင်နိုင်ပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာတန်ကြေးရှိသော မွှေးရနံ့ကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ သူ့ကြောင့်သာ သူတို့၏မိသားစုသည် တော်ဝင်အစည်းအဝေးတွင် ခိုင်မာစွာရပ်တည်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့၏ သေရေးရှင်ရေးကို ဆုံးဖြတ်သည်က သူဖြစ်တာကြောင့် လုံးလုံးနားလည်ရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p>လတိုင်းရဲ့အဆုံးမှာ မိန်းကလေးတင်းက စာရင်းစာအုပ်ကိုကိုင်ပြီး တစ်လတာအတွင်း အရှေ့နန်းတော်ရဲ့ အသုံးစရိတ်တွေအကြောင်း ပြောပြတတ်သည်။ ငွေထောင်ပေါင်းများစွာ သုံးစွဲခဲ့ကြောင်း ဘာသိဘာသာ နားထောင်ရင်းဖြင့် နောက်ပိုင်းမှာ ပင်ပန်းလာပြီး နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။ သူ မိန်းကလေးတင်းကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ဘေဂျင်းမြို့ဆင်ခြေဖုံးမှာ သူ့မိသားစုနဲ့ပျော်ပျော်ကြီး ပြန်ဆုံတွေနေမယ်ဆိုတာ သူ ခံစားမိသည်။</p> <p>အခု အသုံးစရိတ်တွေကမများပေ၊ ဒါပေမယ့် အားချိုးက သူ့ကို ဒီလို ရေရွတ်နေတာကို ကြားရတာ သဘောကျမိသည်၊ ပိုက်ဆံတစ်ပြား၊ ပိုက်ဆံနှစ်ပြား၊ ဆယ်စ၊ အစနှစ်ဆယ်တောင် ဝက်သားပေါက်စီထုပ်၊ သူအရင်က မကြားဖူးပေမယ့် အခုတော့ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေမိသည်။ သိုးကျောင်းသားရဲ့ပိုက်ဆံအိတ်နဲ့ ပေါက်စီထုပ်အကြောင်းကို အားချိုး ရဲ့ဖော်ပြမှုကို နားထောင်တဲ့အခါ သူတောင် ကြောင်အသွားသည်။</p> <p>တစ်နေ့တာလုံးအတွက် အထုပ်ကြီးကြီးအကြောင်း အားချိုး၏ဖော်ပြချက်ကိုကြားတော့ ကျုံးမင်းဝေ သည် အထူးပင် စပ်စုချင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“သိုးထိန်းပိုက်ဆံအိတ်ဆိုတာ မစားဖူးဘူးလား ကျွတ်ကျွတ် သနားစရာပဲ” </p> <p>“အရှင့်သားတို့လို မြင့်မြတ်တဲ့လူတွေကို အရင်က အားကျဖူးပေမဲ့ အခုတော့အားမကျတော့ဘူး၊ ကျွန်မ ခုံးကောင်နဲ့ ငါးမန်းဆူးတွေကို မစားဖူးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရှင့်သားက အဲဒါတောင် မစားဖူးသေးဘူးလား...။ သိုးထိန်း ပိုက်ဆံအိတ်က အရမ်းအရသာရှိတဲ့ဟင်းရည်တစ်မျိုးပဲ။ ကျွန်မကအဲ့ထဲမှာ ဖက်ထုပ်ထည့်ထားတာကိုပိုကြိုက်တယ်။ ပြောရင်း ဗိုက်တောင်တာလာပြီ၊ အရှင့်သားရော။”</p> <p>ဒီညစာက ပဲနီယာဂုဖြစ်သည်၊ ပူနွေးတဲ့ ပဲနီယာဂုကို ကျုံးမင်းဝေ ရဲ့ပါးစပ်ထဲကို တစ်ခါထည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျုံးမင်းဝေ က ခြားနားချက်ကို သတိပြုမိပြီး</p> <p>အားချိုးက ယာဂုကို မွှေပြီး ပဲနီယာယာဂုတစ်ဇွန်းကို ကျုံးမင်းဝေ ဆီကို ဆက်ခွံ့ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဂျုံယာဥကို နေ့တိုင်းသောက်နေရင် အရသာမရှိတော့မှာ ကြောက်လို့ရယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး အဖြူရောင်ကြွေဇွန်းကြီးထဲက ပဲနီယာဂုကို မျိုချလိုက်သည်။ တကယ်ချိုတာပင်၊ သကြားမစားတာကြာပြီမို့လားမသိ။ ကျုံးမင်းဝေ က ပဲနီယာဂုကို စားရတာ ချိုလွန်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။ သူသည် သကြားအလွန်အကျွံမစားသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဒီအချိန်မှာ ဂျုံယာဂုကို စားတာက ပိုအရသာရှိမယ်ဟု ထင်မိသည်။</p> <p>အားချိုးသည် ပန်းကန်လုံးအလွတ်ကို ချလိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေ ကို ကျွေးရန် နောက်ထပ်ပန်းကန်တစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။</p> <p>“အိုးထဲမှာ နောက်တစ်ပန်းကန်စာလောက် ရှိသေးတယ်။ အရှင့်သား ဗိုက်ပြည့်မှ ကျွန်မ စားတော့မယ်”</p> <p>အားချိုးက အမြန်ပြောလိုက်တယ်။ သူ မယုံမှာကိုစိုးပြီး ကျောကို တည့်တည့်မတ်မတ်ထား၍</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သူမ၏ပိန်ပါးသော လက်မောင်းကို ကြည့်လိုက်သည် ။ သူသည် အားချိုး၏စကားကို မယုံသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူက မေးစေ့ကို မြှောက်ပြီး အားချိုးအား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါဗိုက်ပြည့်ပြီ။ မင်းစားတော့”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save