Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၃</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ဇွန်းကျွေးပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“အခု သောက်ချင်လား” </p> <p> </p> <p>အားချိုးက သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို  ကြည့်နေရင်း သူမရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုလူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်၊ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်တွင် ဒီလိုအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။ မြက်တွေ ကောင်းကင်နဲ့အတူ လူဆိတ်ညံတဲ့ အရပ်မှာ အခု သူမတစ်ယောက်ပဲ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင့်အင်း” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းယမ်းရင်း နှုတ်ခမ်းတွေ ဖိလိုက်ပြီး </p> <p> </p> <p>“ငါ ပဲနီ ယာဂု စားချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟင်” </p> <p> </p> <p>အားချိုးက အဲ့ဒါကို မစဉ်းစားမိတာကြောင့် ကြောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ခုနက ပဲနီယာဂု အိုးတစ်ဝက်ရှိသေးတယ်ဆို” </p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ရှားရှားပါးပါး ရှက်ရွံ့သွားဟန်ဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p>“ငါ ထပ်သောက်ချင်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“အော်...” </p> <p> </p> <p>အားချိုးက ပြန်ဖြေပြီး အိပ်ယာမှ ထကာ ပန်းကန်လုံးနှင့် မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် အားချိုးပြန်ရောက်လာပြီး အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။ ပဲနီယာဂုကို ပန်းကန်သေးသေးလေးဖြင့်ထည့်ထားပြီး ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ကာ ညင်သာစွာ မွှေရင်း </p> <p>“ကျွန်မတို့ ညစာစားပြီးတဲ့ အချိန်က အများကြီးကို သောက်လိုက်တော့ ဒါပဲ ကျန်တော့တယ်...”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ပဲနီယာဂုထည့်ထားသော ပန်းကန်လုံးတစ်ဝက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ ရုတ်တရက် တင်းကြပ်လာရသည်။ သူ့နှလုံးသားက လောင်ကျွမ်းနေပေမဲ့ အားချိုးက သတိမထားမိနိုင်ခဲ့ပေ။ ခဏကြာတော့ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက တဖြည်းဖြည်း ပျော့သွားလေသည် ။ သူသည် အနည်းငယ်နီနေပြီဖြစ်သော အားချိုး၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ တိုးတိုးလေးပြောသည်။</p> <p> </p> <p>အားချိုး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တိုးသွားသည် ။ သူမ ဘာမှ ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။ အမြန် ပဲနီယာဂုတစ်ဇွန်းကို ခပ်ကာ ကျုံးမင်းဝေကို ခွံ့ပေးလိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေ ပဲနီယာဂုစားနေတာကို ကြည့်ရင်း သူမ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလျှော့လိုက်သည်။</p> <p>“ပဲနီ ယာဂုပူပူလေးက ဂျုံယာဂုထက် ပိုသောက်လို့ ကောင်းတယ်”</p> <p>အားချိုး အလေးအနက်မေးလိုက်ပြီး တစ်ဇွန်း ခပ်ပြီး စားလိုက်သည် ။ ကျုံးမင်းဝေ၏ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများကြောင့် သူမ လှည့်စားခံလိုက်ရကြောင်း သိလိုက်သည်။ အပူကို မှုတ်ပြီးမှသာ စားခဲ့သင့်သည်။ အားချိုးသည် မိုက်မဲခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကို ကြိမ်းမောင်းနေပြီး လက်ရှိတွင် ပဲနီယာယာဂုများ မျိုမချနိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျုံးမင်းဝေ ရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ သူမ ဂျုံယာဂုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အားထုတ်မြိုချလိုက်ရသည်။</p> <p>အားချိုးက သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ပဲနီယာဂု ဇွန်းအပြည့်ထည့်ကာ အမျိုးသား၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကျွေးလိုက်သည်။ ယာဂုက ပူနေသေးသော်လည်း သူလျှာကျပ်သွားမှာကို လုံးဝ စိတ်ထဲမထားပေ။</p> <p>အားချိုးသည် ရေရွတ်သော်လည်း ပဲနီယာဂုတစ်ဇွန်းကိုယူကာ စားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် နောက်ထပ်တစ်ဇွန်းကိုယူ၍ ကျုံးမင်းဝေ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ကျွေးလိုက်သည်။</p> <p>မေလ၊ မှောင်မိုက်သောညနေခင်း၊ ရိုးရှင်းသောအိမ်လေးတွင်၊ ကြီးမားသောပျဉ်ပြားကုတင်ပေါ်၌ လူနှစ်ယောက်သားကစကားစမြည်ပြောရင်း ရယ်မောနေကြသည်။</p> <p>အိမ်ရှေ့မင်းသား ရာထူးက ထုတ်ပယ်ခံရကတည်းက မယ်တော်ကြီးမှာ ရောဂါပိုဆိုးဝါးလာခဲ့သည်။ သက်တော်ရှည်မင်း ကျုံးဇီဟန်သည် သိတတ်သော သားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူအားသည့်အခါတိုင်း မယ်တော်ကြီးကို သွားကြည့်ရန် စီနင်းနန်းဆောင်သို့ သွားတတ်သည်။ သို့သော် မယ်တော်ကြီးသည် သူ့ကိုမြင်တိုင်း အခြေအနေ ပိုဆိုးလာတတ်တာကြောင့် ကြာတော့ သူလဲမသွားရဲတော့ပေ။ ဒီနေ့သည် နဂါးလှေပွဲတော်ဖြစ်ပြီး ကျုံးဇီဟန်သည် မယ်တော်ကြီးထံ သွားပြီး ကောင်းချီ တောင်းခံရပေမည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save