Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၂၆</h2> <h2 style="text-align: center;">အကူအညီပေးတတ်သော ကျိယွမ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကုန်တိုက်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်နှင့် ကျူးယန်တို့သည် လက်ချင်းတွဲကာ ဓာတ်လှေကားစီးနေရင်းမှ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ကြည်နူးစွာပြုံးနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့  ကျိယွမ်သည် ကျူးယန်နှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ပေးခဲ့ပြီး ပစ္စည်းမျိုးစုံကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဝယ်ယူထားသော အထုပ်အပိုးအားလုံးကိုတော့ သူ၏ သိုင်းပညာသိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်မှာ  နေရာသစ်သို့ ရောက်ရှိကာစဖြစ်သဖြင့် မြင်မြင်သမျှအရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။</p> <p>"စားလို့ကောင်းရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ကျူးယန်၏လှပသောမျက်နှာလေးကို ဘေးတိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျူးယန်သည် နို့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်းမှ ပြန်ဖြေ၏။</p> <p> </p> <p>"အရသာက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတော်အသင့်ပါပဲ"</p> <p>သူမအတွက်  ဤနို့လက်ဖက်ရည်သည် အမြင်ဆန်းသော်လည်း အရသာကတော့  သာမန်မျှသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည် တစ်ချိန်က မြင့်မြတ်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး  လောက၏အကောင်းဆုံးဆိုသောစားဖွယ်များစွာကို မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုံရှင်းဂြိုဟ်နှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် လျူဖုန်းနယ်မြေမှာ ရှေးကျသည်မှာမှန်၏။သို့သော်  ရှေးကျခြင်းမှာ အရသာရှိသော အစားအစာများ မရှိခြင်းကို မဆိုလိုပါ။</p> <p> </p> <p>"သိပ်မကောင်းရင် သောက်မနေနဲ့တော့လေ၊ လွှင့်ပစ်လိုက် အခြားတစ်ခုထပ်ဝယ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က သဘောထားကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လက်ရှိ၌ သူ၏လက်ထဲတွင် စုဆောင်းငွေများစွာ ရှိနေသဖြင့် အစားအသောက်အသစ်အဆန်းများကို  လက်မတွန့်ဘဲ ဝယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက  ယောက်ျားဝယ်ပေးထားတာမို့လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>နင်းထောင်က နို့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို နောက်တစ်ငုံသောက်လိုက်၏။</p> <p>သူမက ကျိယွမ်ကို "ယောက်ျား" ဟု ခေါ်သည့်အခါတွင် နင်းထောင်နှင့် ပိုတူပြီး "သွေးပုလဲ" ဟု ခေါ်သည့်အခါတွင်မူ ကနေရီမလေးကျူးယန်နှင့် ပိုတူသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်မှာတော့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>"တို့တွေ လက်ထပ်စာချုပ်တောင် မလုပ်ရသေးဘူး၊ လူကြားထဲ အဲဒီလိုမပြောနဲ့၊ ငါနည်းနည်း ရှက်တယ်"</p> <p>ကျိယွမ်က ရှက်သလိုလိုပြုံးကာ  ဘေးဘီအား ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>နင်းထောင်က  ကျိယွမ်အား ပိုလိုက်တာဟု နှာခေါင်းရှုံ့ပြရင်း အကြံပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို  မြို့ပြရေးရာဦးစီးဌာနကို ဒီကို ပြောင်းလာအောင် လုပ်လိုက်ရမလား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို အခြားသူများကြားလျှင် နောက်​ပြောင်နေသည်ဟု ထင်မည်ဖြစ်သော်လည်း သူမက  အတည်ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသာ ​ဆန္ဒရှိလျှင် ထိုအရာလောက်ကို အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်လေသည်။</p> <p>"မလိုပါဘူး၊ ငါ သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရပြီး ထျန်းယွဲ့ကို ပြန်ရောက်မှပဲ စာချုပ်သွားလုပ်ကြတာပေါ့၊ ဒီမှာဆို  ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိတော့ ရုံးမှာလမ်းကြောင်းရှာလို့ အဆင်မပြေဘူး၊ ဒါဆို စာချုပ်က လွယ်လွယ်နဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယခုမြို့၌ သူသိသူဆို၍ ဟန်ရှန်းယွင် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းယွဲ့တွင်မူ ကွဲပြား၏​။</p> <p> </p> <p> မြို့ပြရေးရာဦးစီးဌာနမှ လူများနှင့် သိကျွမ်းသော ခွမ်းဟွမ်ရှိသည်။ ထိုအချိန်ကျမှ နင်းထောင်နှင့် သတို့သမီးလေးတို့အတွက် မှတ်ပုံတင်များ ပြုလုပ်ပေးပြီး တရားဝင် လက်ထပ်စာချုပ်ယူမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ အရာအားလုံးမှာ ဥပဒေနှင့်အညီ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ  ယောက်ျား "</p> <p> </p> <p>နင်းထောင်က ချစ်စဖွယ်ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ကျိယွမ်၏စကားကို သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ကုန်တိုက်၏ ပထမထပ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ နင်းထောင်သည် စည်ကားလှသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ  သဘောကျနေ၏။</p> <p> </p> <p> "ဟို... ရွှေလက်ကောက်ကိုလည်း ကျွန်မ လိုချင်တယ်"</p> <p>လက်ထပ်လက်စွပ်ဝယ်ရန် ရွှေဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသောမင်္ဂလာဦးစုံတွဲကို သူမ တွေ့သွားပြီး  သူတို့သည်လည်း  လက်ထပ်စာချုပ်လုပ်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် အထိမ်းအမှတ် လက်ဆောင်တစ်ခုခု ရှိသင့်သည်ဟု  ခံစားရသည်။</p> <p>"အင်း၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ တို့တွေ ရွှေလက်ကောက် တစ်ခုလောက် ဝယ်သင့်တယ်"</p> <p>ကျိယွမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးမှ  မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> "သတို့သမီးလေးက လက်ကောက်ကို ဘယ်လို ဝတ်ရမလဲ" ဟု တွေးမိသွားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သတို့သမီးလေးတွင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့လှပသောခြေလက်များ မရှိသဖြင့် လက်ကောက်ကို မည်သို့ ဝတ်ရမည်မှာ ပဟေဋိဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် နင်းထောင်က ရတနာဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိယွမ်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး အပြင်၌ စောင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>ထိုမှသာ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းနှင့် တူမည်မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးကအတွင်း၌ ရွေးချယ်ပြီး အမျိုးသားက အပြင်၌စောင့်ဆိုင်းရသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်လူများ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည့် ပုံစံပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း အလွန်သာမန်ကျသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် ထုံးစံအတိုင်းလိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ရှာဖွေထိုင်လိုက်ပြီး  ဖုန်းကိုထုတ်ကာ  အေးအေးဆေးဆေးကစားနေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် အနည်းငယ်ကျယ်လောက်သော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည် ။ ခြေသံနှင့်အတူ အရှိန်အဝါ ကြီးမားပုံရသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်စု ကုန်တိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။</p> <p>ထိုအမျိုးသားများမှာ   ဆံပင်တိုတိုညှပ်ထားကြပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကလည်း  တူညီကြသည်။ မျက်နှာထားများကလည်း တင်းမာထက်မြက်နေကြသဖြင့်  အလွယ်တကူ ဆက်ဆံ၍ရမည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ဝင်လာခြင်းက လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းရရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>"သူတို့က ဗီဒီယိုအတို ရိုက်နေကြတာလား"</p> <p>"ဒရာမာ တစ်ခုခုအတွက် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်"</p> <p>"သက်တော်စောင့်အခန်းပဲနေမှာ .."</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ တီးတိုးပြောဆိုသံများကို ကြားရသဖြင့်  ကျိယွမ်သည်လည်း ဖုန်းကိုနားကာ ထိုအမျိုးသားများကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအုပ်စုမှာ သူ့ထံသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာနေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် သူတို့အားကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အတွေးများစွာ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ငါ့ရဲ့  အိမ်ပါသားမက်ဘဝ အစစ်အမှန်ကို တစ်ယောက်ယောက် သိသွားပြီလား"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ငါ့ပါးကို လာမရိုက်ကြသလို ငါကလည်း မဲ့ပြုံး မပြုံးရသေးဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် အခြေအနေ အမျိုးမျိုးကို စိတ်ကူးယဉ်နေ၏။</p> <p>ထိုလူများက ခဏနေလျှင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး "သိုင်းဘုရင်ကြီးကို ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု ပြောကြမည်လား။</p> <p>ကျိယွမ်သည် စိတ်ကူးစိတ်သန်း အားကောင်းသူဖြစ်သဖြင့် ဖြစ်နိုင်ချေများကို စိတ်ကူးယဉ်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ မျှော်လင့်ထားသလို ဒူးထောက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူ့ထံသို့ ရိုသေလေးစားသော အမူအရာဖြင့် တည့်တည့် လျှောက်လာပြီး စကားဆို၏။</p> <p> </p> <p> "ကျွန်တော်က  လန်ဟိုင်မြို့စားကြီး  ပါ၊အခုဒီနေရာကို  စိတ်ရင်းနဲ့ လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး အရင်က မစ္စတာကျိကို စော်ကားမိတာရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့မှလူမှာ အမှန်တကယ်ပင် လန်ဟိုင်မြို့စားကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပဋိပက္ခများ မကြီးထွားမီ ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း  သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကို ကောင်းမွန်စွာ သရုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်၊ သူတို့အနေဖြင့် မျက်နှာပျက်၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p> အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင်တော့ ယခုအချိန်တွင် မြို့စားကြီး၏ စိတ်ထဲ၌ အတော်လေး တုန်လှုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မိသားစုတွင်  ကျိယွမ်ကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်သော 'ကောင်းကင်မျက်လုံး'ရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ့တွင်ရှိခြင်းမဟုတ်ပါ။</p> <p> </p> <p>သူက ကျိယွမ်ရှေ့၌လက်တွေ့ရောက်နေရသူဖြစ်သည် ။ တစ်ဖတ်လူက ရုတ်ရက်သတ်လိုက်လျှင် သူဘာမှမတတ်နိုင်ပါ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မျက်လုံးနဲ့ပစ်မှာကနောက် ၊ အရင်ဆုံးသေမှာက ငါ ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တွေ့ဆုံမှုကို  သူရှောင်လွှဲ၍လည်း မရပါ။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း  သခင်လေးမူ က ကျိယွမ်၏ ရည်းစားလေးကို ရင်ဆိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း မြို့စားကြီးအနေဖြင့် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်းလိုက်နာရမည်သာ ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတစ်ဦးတည်း သေရုံတင်မကဘဲ တစ်မိသားစုလုံး သေသွားနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>"အော်... ခင်ဗျားလား ၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့အချင်းချင်း သိကြလို့လား"</p> <p>ကျိယွမ်က မြို့စားကြီးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤအဖိုးကြီးမှာ မည်သူမှန်း လုံးဝမသိပါ။</p> <p> </p> <p>ချီယွမ်၏ စကားကြောင့် မြို့စားကြီးမှာ မှင်တက်သွားသည်။ သူ လူမှားသွားသလားဟုပင် တွေးမိ၏။</p> <p> သို့သော်  ကျိယွမ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဓာတ်ပုံထဲကအတိုင်း</p> <p>အတိအကျဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် အထက်လူကြီးများကလည်း ပုံမှားပြီးပြရန် အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ငါ့ကို မသိဘူးတဲ့လား။</p> <p>မြို့စားကြီးမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ခင်ဗျား မှားနေတာများလား၊ ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားကို သိတဲ့အမှတ်တရမျိုး မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ရိုးသားစွာထောက်ပြသည်။ သူသည်  တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မသိပါက ဟန်ဆောင်တတ်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို စော်ကားခဲ့လို့လား၊ အဲဒါ အထင်လွဲတာ နေမှာပါ၊ ကျွန်တော်က အတော်လေး ခွင့်လွှတ်တတ်တဲ့သူပါ၊ ရန်ငြိုးမထားတတ်ဘူး၊ ဒီကမ္ဘာမှာ ကျွန်တော့်မှာ ရန်သူဆိုတာ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ရန်ငြိုးမထားတတ်ပါ ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူ၏ရန်သူမှန်သမျှကို သူက သတ်ပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ရန်သူမရှိသောကြောင့် သူ့တွင်ရန်ငြှိုးဟူ၍ မရှိပေ ။</p> <p> </p> <p>မြို့စားကြီး၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက စိုးရိမ်နေသော်လည်း အားတင်းကာရှင်းပြ၏။</p> <p>"မစ္စတာကျိ.. လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကပဲ ကျွန်တော့်ဆီကို ခေါင်းတလားတစ်လုံး ပို့ခိုင်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏ ပေါ့ပါးနေသောအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> "အဲဒါ ခင်ဗျားလား"</p> <p>သူသည် ရန်ငြိုးမထားတတ်သော်လည်း အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ မြို့စားကြီး၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ထိုသူ၏အမှတ်အသားကို ချက်ချင်းခန့်မှန်းမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> ဤမြို့စားဆိုသူမှာ သူ၏ ဖုန်းကို ခိုးဝင်စစ်ဆေးရန် ဟက်ကာတစ်ဦးကို ခိုင်းစေခဲ့သော ယုတ်မာညစ်ပတ်သည့် လူစားဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဇီးရိုးဝမ်း က ကျူးကျော်သူ၏ အချက်အလက်ကို ပို့ပေးခဲ့သော်လည်း ကျိယွမ်က မည်သူမှန်း  သေချာမသိဘဲ အကြမ်းဖျင်းသာ ဖတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သူက ဇီးရိုးဝမ်းကို ခေါင်းတလားပို့ခိုင်းလိုက်ရုံသာ လုပ်ခဲ့သည်။ သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲပြီးမှ သူကိုယ်တိုင် သွားရောက် ကိုင်တွယ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းပင်။</p> <p>ယခုမူ သူတို့က ဤနေရာသို့ ဆိုက်ဆိုက်ကြီး ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင်းပြချက်တစ်ခု လိုချင်တယ်"</p> <p>ကျိယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အကျိုးအကြောင်း သိတတ်သူဖြစ်ပြီး အပြစ်မရှိသူကို မသတ်ပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ  ကျိယွမ်သည် သူ့ကိုယ်သူ ကရုဏာစိတ်ရှိသူဟု ယူဆထား၏။ အကယ်၍ သူသာ တရားဓမ္မကို  ကျင့်ကြံခဲ့ပါက ဘုရားလောင်းပင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>" မစ္စတာကျိက ကွေ့ရန်စစ်စခန်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာက တစ်နိုင်ငံလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့တယ်၊ အထက်လူကြီးတွေက မစ္စတာကျိရဲ့ အမှတ်အသားနဲ့ အချက်အလက်တွေကို စိတ်ဝင်စားသွားကြတယ် ၊ အဲဒါကြောင့်... ကျွန်တော်လည်း  မသင့်တော်တဲ့အတွေးတွေဝင်ပြီး လမ်းမှားသွားတာပါ"</p> <p> </p> <p>"အခု အထက်လူကြီးတွေက ဒီအကြောင်းကို သိသွားလို့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာပါ၊ အထက်လူကြီးတွေက... မစ္စတာကျိနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ စိတ်ရင်းနဲ့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစဥ်က မြို့စားကြီးမှာ သခင်လေးမူ၏အမိန့်ဖြင့် ကျိယွမ်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာများကို စုံစမ်းရန်နှင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်များနှင့် အစွမ်းများကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အဆင့်မြင့် ဟက်ကာအတတ်ပညာများ ရှိနေပါသော်လည်း အမိခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>"အော်... ဒါတင်ပဲလား"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က မြို့စားကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ နှာခေါင်းမှာ အနည်းငယ် ရှည်ထွက်လာပြီးမှ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွား၏။၎င်းမှာ မြို့စားကြီး ပြောနေသည်မှာ အမှန်နှင့်မုသားများ ရောနှောနေကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းပင်။</p> <p>"ပြောပါဦး ..ဘယ်လို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမျိုးလဲ"</p> <p> </p> <p>မြို့စားကြီး၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာကျိက အတိတ်က ကိစ္စတွေကို မေ့ဖျောက်ပစ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံမယ်ဆိုရင်၊ အထက်လူကြီးတွေက မစ္စတာကျိနဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မစ္စတာကျိဘက်က ကျင့်စဉ်တချို့ကို ပေးရပါလိမ့်မယ်၊ အပြန်အလှန်အားဖြင့် အထက်လူကြီးတွေက မစ္စတာကျိကို နှိမ်မှာမဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေ ပံ့ပိုးပေးမှာပါ"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က ပေးလိုက်ရင် ခင်ဗျားတို့ကကော ယူရဲလို့လား"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ညင်သာစွာပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။သူ၏အပြုံးက နားလည်ရခက်ပြီး သူ၏အတွေးများကို မဖော်ထုတ်နိုင်ပေ။</p> <p>မြို့စားကြီးမှာ စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သေဖို့ အသင့်ပြင်ထားသော စိတ်ဖြင့် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အားတင်းကာ ဆက်ပြော၏။</p> <p>"မစ္စတာကျိ ပေးတာမှန်သမျှ အထက်လူကြီးတွေက ယူရဲတာပေါ့"</p> <p> မြို့စားကြီးက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မြို့စားကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ လူငယ်တစ်ဦးက ရှေ့သို့ ထွက်လာ၏။</p> <p> "ဒါပေမဲ့ မစ္စတာကျိ.. အသေအချာ စဉ်းစားသင့်တယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းအားက အံ့ဩစရာကောင်းပြီး ကွေ့ရန်စစ်စခန်းကို ဓားတစ်ချက်နဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်တာက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်ဆိုပေမဲ့... ကျုပ်တို့ကြယ်ခုနှစ်ပွင့် မိသားစုက ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့"</p> <p>" ဒီ ချင်းယွမ်နိုင်ငံပေါ်မှာ  ဘယ်သက်ရှိမဆို  သူတို့ရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းကိုကျုပ်တို့က ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်"</p> <p>"ချင်းယွမ်ကို ကျူးကျော်သူမှန်သမျှ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး သုတ်သင်မှာ ဖြစ်သလို  အင်အားကြီးတဲ့ ကန်ရှင်တောင်မှ တို့တွေကို မထိရဲဘူး၊ တို့နယ်မြေထဲမှာ ဘယ်သူမဆို လာရှုပ်ရင်တော့... မညှာတာဘူးလို့ မပြောနဲ့"</p> <p>ထိုလူငယ်၏ စကားမှာ ပြတ်သားပြီး ခြိမ်းခြောက်သည့် အဓိပ္ပာယ် အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>သို့သော် ကျိယွမ်မှာ အပြုံးမပျက်ဘဲ ထိုခြိမ်းခြောက်မှုကို သတိမထားမိသလို ဆက်ပြော၏။</p> <p>"ငါက အမြဲတမ်း ဥပဒေလိုက်နာပြီး သူတစ်ပါးကို ကူညီတတ်သူပါ၊ လမ်းဖြတ်ကူးတဲ့ အဘွားအိုတွေကိုတောင် ခဏခဏ ကူညီပေးလေ့ရှိတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ လူငယ်ရှေ့ဆောင်အဖွဲ့ ရှိမယ်ဆိုရင် ငါက နေ့တိုင်း ပဝါနီစည်းပြီး အသင်းခေါင်းဆောင်တောင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏ စကားကြောင့် မြို့စားကြီးမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p>ခြိမ်းခြောက်စကားပြောသော လူငယ်ကလည်း ဇဝေဇဝါ ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>မလာမီကပင် သူတို့သည်  ကျိယွမ်၏ စရိုက်ကို လေ့လာထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လို  အစွမ်းထက်သောသူမှာ ပြတ်သားစွာ သတ်ဖြတ်တတ်ပြီး မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုကိုမျှ သည်းခံမည်မဟုတ်ဟု ယူဆထားကြ၏။</p> <p>သူတို့၏ စကားများမှာ သူ့ကို ဒေါသထွက်စေရန် လုံလောက်လေသည်။</p> <p> သို့သော် ကျိယွမ်မှာ မလှုပ်မယှက်ရှိနေသည့်အပြင်  အပြုံးတောင်မပြတ်ခဲ့ပါ ။ သူက အကူအညီပေးတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်းပင် ပြောနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍... ယခုလိုလို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့၏ တာဝန်မှာ မပြီးမြောက်ဘဲ ဖြစ်နေလိမ့်မည် ။</p> <p>သခင်လေးမူ ပေးထားသော တာဝန်မှာ ဤကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူတို့ သေဆုံးခြင်းမှာ ကိစ္စမရှိသော်လည်း တာဝန်မကျေပါက သခင်လေးမူက သူတို့၏ မိသားစုများကို ချန်ထားမည် မဟုတ်ပါ။</p> <p>သူတို့သည် ရှေ့ကလူကို ရန်စရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု လိုအပ်သော်လည်း သိသာလွန်း၍လည်း မဖြစ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သခင်လေးမူတင်မကဘဲ အခြားအုပ်စုကလည်း သူတို့မိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားပေလိမ့်မည်။</p> <p>အကြောင်းပြချက် ကောင်းကောင်းတစ်ခု လိုအပ်နေ၏။</p> <p>မြို့စားကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် အလွန်တရာ သင့်တော်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု သူတို့ရှေ့၌ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအကြောင်းပြချက်မှာ အလွန်ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေသည်ကတော့ စိတ်မကောင်းစရာပင်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ လူတစ်ဦးသည် ရွှေဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး မြို့စားကြီး၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ကျရောက်လာခြင်းပင်။</p> <p>ထိုသူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ  ရွှေကိုင်းမျက်မှန်မှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး သွေးများလည်း စီးကျနေသည်။</p> <p>သူ၏ လည်ချောင်းမှာလည်း ကြေမွနေပြီး အတွင်းအင်္ဂါများမှာလည်း ပျက်စီးနေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်မှ သက်မဲ့ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ပြီး မြို့စားကြီး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> "သခင်လေးမူ"</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် သေဆုံးနေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ သခင်လေးမူပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>ဘာ..ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ ။</p> <p> </p> <p>ကိုင်တွယ်ရခက်သော ကျိယွမ်ကို သူတို့ထံ ထားခဲ့ပြီး အန္တရာယ်မရှိပုံရသော မိန်းကလေးကို သခင်လေးမူက ကိုင်တွယ်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုမူ သခင်လေးမူ သေဆုံးနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက် ညင်သာသော ခြေသံတစ်ခုနီးကပ်လာပြီး   အလွန်လှပသော နင်းထောင်မှာ အပြုံးတစ်ခုနှင့် ဆင်းလာလေသည်။</p> <p>သူမသည် အဖြူအမဲ ဆွယ်တာအင်္ကျီနှင့် စကတ်တိုကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့်  သူမ၏ ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန် လှပနေ၏။</p> <p>"သူက အပေါ်ထပ်မှာ သူ့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ကြွားနေတာလေ၊ ရွှေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ အိမ်ကို မြင်ဖူးလားလို့ ကျွန်မကို မေးနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>နင်းထောင်က ကျိယွမ်၏ လက်မောင်းကို မှီတွယ်ရင်း  အလောင်းအားမေးငေါ့ပြသည်။</p> <p>"သူက ဒီကမ္ဘာက 'ကောင်းကင်မျက်လုံး' လက်နက်က ဘယ်လောက် လှလဲဆိုတာကိုလည်း ပြချင်တယ်တဲ့"</p> <p>"အော်"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသော်လည်း နားမလည်သလို ဆို၏။</p> <p> "ပုံမှန်ဆို  မင်းသာ လက်ပါလိုက်ရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အခုလို မပျက်စီးပဲ ကျန်နေမှာမဟုတ်ဘူး မှတ်လား "</p> <p>"ကျွန်မသာ အလောင်းကို မချန်ထားရင်... ကျွန်မ သတ်လိုက်တာမှန်း သူတို့ ဘယ်သိပါ့မလဲ"</p> <p> နင်းထောင်၏ ညှို့ငင်တတ်သောမျက်ဝန်းထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>"ယောက်ျား... ဒီလူယုတ်မာတွေကို ရှင်မလုပ်ပါနဲ့၊ မိန်းမရဲ့ ဓားနဲ့ပဲ ရှင်းပစ်ပါရစေ"</p> <p> </p> <p> လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်လုံးလုံး နင်းထောင်သည် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများစွာ ရှိနေသည်ကို သိထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမနှင့် ကျိယွမ်တို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခါစဖြစ်သဖြင့် ထိုလူများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင်မူ သူမက လွှတ်ပေးထားသော်လည်း သူတို့က  ထိပ်တိုက်လာရောက် ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် မူ ဟု အမည်ရသော ထိုလူမှာ အစွမ်းအစတစ်စက်ပင်မရှိဘဲ အလွန် မောက်မာနေ၏။ နင်းထောင် အမှန်ကယ်ပင် ထိုသူ၏အတွေးကို နားမလည်ခဲ့ပါ။</p> <p>လျူဖုန်းနယ်မြေမှာဆိုလျှင် ထိုသို့ခွန်အားကင်းမဲ့သော ယောက်ျားမှာ သူမ၏နန်းတော်တွင် တံခါးစောင့်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>ထိုသူက  သူ၏အင်အားကို နားမလည်ရုံမျှမက  သူမကို ပိုက်ဆံဖြင့်ပင် ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>နင်းထောင်အား ပို၍ဒေါသထွက်သွားစေသည်က ကျိယွမ်အပေါ် 'ကောင်းကင်မျက်လုံး' ကို စမ်းသပ်ချင်ကြောင်းကို  ပြောခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေနှင့်  နင်းထောင်က သူ့ကို ငရဲမင်းထံ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>"သခင်လေးမူကို သူ သတ်လိုက်ပြီ... ငါတို့တော  သေပြီ၊ တို့တွေ အကုန် သေကုန်ကြတော့မှာပဲ"</p> <p>မူမိသားစုက ကောင်းကင်မျက်လုံးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားတာ၊ ငါတို့အားလုံး သေရတော့မှာ"</p> <p>မြို့စားကြီးသည် မျက်ဝန်းများ ဗလာဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။</p> <p>သူ သေရခြင်းမှာ ကိစ္စမရှိသော်လည်း သူ၏ မိသားစုမှာလည်း ဘေးကင်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သခင်လေးမူ သေဆုံးသွားခြင်းက ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါက မြို့တစ်မြို့တွင် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် မိသားစုဝင်တစ်ဦးကို ဒေသခံ အရာရှိတစ်ဦး၏ သားက သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူး၏။</p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မိသားစုက အမိန့်တစ်ခုတည်းဖြင့် တပ်ဖွဲ့လွှတ်ကာ ထိုအရာရှိ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ရက်စက်စွာသတ်ဖြတ်စေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအရာရှိ၏ ဖခင်နှင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများပင် လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း မရှိပါ။</p> <p>ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မိသားစုမှာ ချင်းယွမ်တွင် စစ်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေး အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသူစစ်စစ်များ ဖြစ်သည်။</p> <p>သခင်လေးမူကဲ့သို့သော တရားဝင် မိသားစုဝင်မှာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်၏။</p> <p>ယခုမူ သူသည် ဤနေရာ၌ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လုံထိုင်မြို့မှာ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲနှင့် ကြုံတွေ့ရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>မြို့စားကြီးတို့အဖွဲ့ ကမ္ဘာပျက်နေသော်လည်း  ကျိယွမ်ကမူ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးနေ၏။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် နင်းထောင်၏ အေးစက်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> "ဒီလူရဲ့ မိသားစုက ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ့ကို လိပ်စာပြောစမ်း"</p> <p>မြို့စားကြီးနှင့် အခြားလူများမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p>"ကောင်မ ..သေစမ်း"</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသူ တစ်ဦးက မနေနိုင်တော့ဘဲ သေနတ်ထုတ်ကာ နင်းထောင်အား  ပစ်သတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကံဆိုးစွာပင် သူတို့၏ သေနတ်များမှာ နင်းထောင်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို မထိခိုက်နိုင်ပေ။</p> <p>သူမသည် လက်ကလေးပင်မလှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း တိုက်ခိုက်သူများမှာ ထိုနေရာမှာပင် သေဆုံးသွားကြ၏။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို  မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစအချို့ နင်းထောင်၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။</p> <p>"အော်... ဟိုမှာကိုး"</p> <p>သူမသည် အဖြေကို ရရှိသွားလေပြီ။</p> <p> မူမိသားစု မည်သည့်နေရာမှာရှိနေကြောင်း သိသွားပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် သူမသည် ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းကြည့်လိုက်သလို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲ၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဒါက ကောင်းကင်မျက်လုံးဆိုတာလား၊ ဒါက လျူဖုန်းနယ်မြေမှာဆိုရင်တော့ ဒုက္ခရောက်နိုင်ပေမဲ့၊  အခုတော့..."</p> <p> </p> <p>သူမက ကျိယွမ်လက်အား ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"ယောက်ျား... ကျွန်မတို့တွေ မီးရှူးမီးပန်း သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>----------</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟိုတယ်တစ်ခုအတွင်း၌ ​ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မူလုံရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသနှင့်အတူ နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ရွှေကိုင်းမျက်မှန်နှင့် မူကျွယ်မှာ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသောသားနှင့် အချစ်ရဆုံးသားလည်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ကုန်တိုက်၏ စောင့်ကြည့်ကင်မရာနှင့် ဒရုန်းရုပ်သံများမှတစ်ဆင့် သူ၏သား အသတ်ခံရသည်ကို ရင်နာစဖွယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အဲဒီကောင်မက သတ်လိုက်တာပဲ ။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ သေရမယ်၊ သူတို့ သေကိုသေရမယ် ၊တစ်ယောက်ယောက်ရှိလား... ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်စမ်း"</p> <p>ဤအချိန်တွင် သူသည် ဆင်ခြင်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မူကျွယ်မှာ သူ၏သား ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ အဘိုးအို၏ အချစ်ဆုံးမြေးလည်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မူကျွယ်သာ နောင်တွင် မိသားစုကို ဆက်ခံပါက မူလုံရှန်းမှာ အမြင့်ဆုံး အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယခုမူ မူကျွယ် သေဆုံးသွားသဖြင့် အရာအားလုံးမှာ သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>သူ မည်သို့ ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>ခန်းမအတွင်းရှိ အဆင့်မြင့် အရာရှိများမှာလည်း အမူအရာများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။</p> <p>ဟန်ခန်းပင်လျှင် ဝင်ရောက် ဖျောင်းဖျလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> "လူကြီးမင်းမူ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ကောင်းကင်မျက်လုံးကို အလွယ်တကူ အသုံးမပြုသင့်ပါဘူး၊ အဲဒီနေရာမှာ ရှိတဲ့လူအားလုံး ကောင်းကင်မျက်လုံးအောက်မှာ သေသွားပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save