Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၃၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျူးယန်နှင့်အတူ ဖြတ်သန်းရသော နေ့စဉ်ဘဝ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲသို့ လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်ကြသည့် ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် ထိုထုတ်ပြန်ချက်ကြောင့် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားကြပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သောနှစ်များက ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲ၏ ကြည့်ရှုနှုန်းမှာ အလွန်နိမ့်ကျခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ပွဲစီစဉ်သူများသည် ပွဲမစမီ အပြန်အလှန် စော်ကားပြောဆိုသည့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းခဲ့ကာ ပရိတ်သတ်အားဆွဲဆောင်ရန်ကြိုးစားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအစီအစဉ်တွင် ပြိုင်ပွဲဝင်များသည် စင်ပေါ်၌ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သုံးမိနစ်ကြာ ဆဲဆိုနှိမ်ချခွင့်ရှိသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍  စော်ကားပြောဆိုသည့် အစီအစဉ်မှာ ရေပန်းအစားဆုံးဖြစ်လာပြီး ကြည့်ရှုနှုန်း အမြင့်ဆုံးလည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် အကောင်းဆုံး ဆဲဆိုတုံ့ပြန်မှု အခိုက်အတန့်များကို ဗီဒီယိုတည်းဖြတ်ပြီး အင်တာနက်ပေါ်သို့ တင်ကြ၏။</p> <p>အထူးသဖြင့် ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆဲဆိုပြီးနောက် ထိုသူပြန်လည်အရိုက်ခံရသည့် အခန်းများသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းပြီး လက်စားချေလိုက်ရသလိုခံစားချက်မျိုးအား ဖျော်ဖြေမှုပေးနိုင်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါမှာတော့.. "ယဉ်ကျေးမှုကို မြှင့်တင်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုအသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ကြပါစို့" ဟုဆိုကာ အပြန်အလှန် ဆဲဆိုခြင်းကို ပိတ်ပင်လိုက်၏။</p> <p>ယင်းက ၎င်းတို့အနေဖြင့် ကြည့်ရှုနှုန်းကျဆင်းသွားမည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။</p> <p>မည်သည့်အရာရှိက ဦးနှောက် တံခါးညှပ်သွား၍ ဤကဲ့သို့သော အဓိပ္ပါယ်မဲ့သည့်စည်းကမ်းချက်များကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြန်လိုက်ရသနည်း။</p> <p>"အင်း... ခုတလော ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းကို ထူးဆန်းလာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှင်းယွီက မနေနိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက ချင်းယွမ်နိုင်ငံတွင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထလာသည့် ကောလာဟလများ၊ ဓားပျံသမားတစ်ဦးက စစ်စခန်းကြီးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးလိုက်သည့် ပုံပြင်များနှင့် မဲပေးမှု ဖြစ်စဉ်တို့အထိ အရာအားလုံးက ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် "ယဉ်ကျေးမှုကို မြှင့်တင်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုအသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ကြပါစို့"  ဆိုသည်မှာ ပျော်စရာမကောင်းတော့ပါ။</p> <p>"အထက်ကလူတွေ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါတို့ ခန့်မှန်းလို့မရဘူး၊ ဒါကြောင့် စည်းကမ်းအတိုင်းပဲ လိုက်နာကြတာပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့... ငါတို့က အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတ လာရှာတာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>ရွှီထဲ့ဟွာက  လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မြို့အဆင့်ပြိုင်ပွဲတွင် သူသည် အတော်အတန် ကောင်းမွန်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် နိုင်ငံတော်အဆင့်တွင်မူ အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်နိုင်မည့်သူများသည် အထွတ်အထိပ်ရောက်နေသည့် သိုင်းပညာရှင်များသာ ဖြစ်၏။</p> <p>သူ၏ အင်အားမှာ သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ်နှင့် ဝေးကွာနေသေးသောကြောင့် အောင်မြင်မှုရရန် မျှော်လင့်မထားပါ။</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်၊ စည်းကမ်းအတိုင်းပဲ လိုက်နာကြတာပေါ့။ ငါကလည်း ဥပဒေကို လိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားတစ်ယောက်ပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> ဝမ်ရှီချောင်မှာ  ကျိယွမ်၏စကားကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းလှုပ်သွား၏ ။ သို့​သော် မည်သည့်စကားမှမဆိုဘဲ  နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်ကို ခေါင်းဖြတ်ပြီး အဲဒီခေါင်းကို လက်ဆောင်လုပ်ပြီး ပေးတာက ဥပဒေကို လိုက်နာတာပေါ့။</p> <p>တစ်နိုင်ငံလုံးသာ သူ့လိုလိုက်နာနေကြရင် မခက်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ မြင့်မားတဲ့ ရည်မှန်းချက်လည်းရှိတယ်။ ငါက ချန်ပီယံဆုကို ယူဖို့ လာခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က အနီးအနားမှ ပြိုင်ပွဲဝင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်းမှ တက်ကြွစွာ ဆိုသည်။</p> <p>ယခုအခါ  သူသည် ကျောက်စိမ်းသွေးအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့်  ပြိုင်ပွဲဝင်များက သူအတွက်ဆိုလျှင် အဖိုးဖြစ်သူက မြေးဖြစ်သူများနှင့် ကစားနေသကဲ့သို့ပင် ။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာကျိက  သေချာပေါက် ချန်ပီယံ ဖြစ်မှာ"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်  ကြက်ဖကေနှင့်ဟန်ရှန်းယွင်က အားရပါးရထောက်ခံကာ ရိုသေလေးစားသော မျက်နှာထားဖြင့် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက မြို့တော်တွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ကြယ်ခုနစ်ပွင့် မိသားစုများထဲမှ မူမိသားစုမှာ မျိုးဖြုတ်သုတ်သင်ခြင်း ခံခဲ့ရ၏။</p> <p>သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ ပြည်နယ်အစိုးရအဖွဲ့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ဂုဏ်ထူးဆောင် မြို့စားဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူ့ဘဝသည် အလွန်အဆင်ပြေနေသည်ဟုပင် ပြောနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>သူယခု ရရှိထားသမျှ အရာအားလုံးမှာ မစ္စတာကျိက ပေးသနားထားခြင်းဖြစ်သည်ကို သူကောင်းစွာသိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မစ္စတာကျိနှင့် မစ္စနင်းထောင်အပေါ် လေးစားသလို ကြောက်ရွံ့မှုကိုလည်း ခံစားရ၏။</p> <p>"အရင်က ငါ ချန်ပီယံ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မင်းပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က  ဟန်ချန်းယွင်အား အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါက အရင်တုန်းကပါ၊ အခုက အခြေအနေချင်း မတူတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းယွင်က ပြာပြာသလဲ  ပြန်ဖြေ၏။</p> <p> </p> <p>"အမြင်စူးရှတာပဲ။ နောင်တစ်ချိန် အခွင့်အရေးရရင် မင်းကို အရမ်းတော်တဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ  ခပ်တိုးတိုး ချီးမွမ်းလိုက်၏။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဟန်ရှန်းယွင်သည် သေခြင်းစွမ်းအင်ကမ္ဘာ သို့မဟုတ် မစ်ရှင်ကမ္ဘာသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူ့ကို အဖိုးအိုဟွမ် သို့မဟုတ် ပင်လယ်နတ်ဘုရားနှင့် မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏စကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ရှန်းယွင်၏စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူက ပြန်မေးရန်ပြင်လိုက်စဥ်မှာပင် ဘေးဘက်မှ လှောင်ပြောင်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ရှန်းယွင်၊ ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲရဲ့ ချန်ပီယံဆုဆိုတာ လမ်းဘေးကအမှိုက်ပုံလို ကောက်ချင်တိုင်းကောက်လို့ရနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>စကားသံနှင့်အတူ မျက်နှာတွင် တက်တူးထိုးထားသည့် ထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးပေါ်လာ၏။ သူ၏မိုက်တိမိုက်ကန်းပုံစံက အလွယ်တကူ ဆက်ဆံ၍ရမည့်သူ မဟုတ်မှန်း သိသာလှသည်။</p> <p> "ချန်ပီယံဆုကို အနိုင်ရဖို့ဆိုရင် တောင်ပိုင်းခြင်္သေ့ကျန်းယန်လို အစွမ်းထက်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယန်အကြောင်း ပြောသောအခါ တက်တူးနှင့်လူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းယွင်က  ထိုလူအား လှောင်သလိုရယ်လိုက်၏။</p> <p> "မင်းသာ အနိုင်ရမယ်လို့ ပြောရင် ငါ အသိအမှတ်ပြုဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတစ်ခါ ရှုံးဖူးတဲ့သူအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ထားနေတာကတော့ မင်းလည်း တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>တက်တူးနှင့်လူသည် ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲတွင်မပါဝင်မီ တောင်ပိုင်းခြင်္သေ့ ကျန်းယန်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး သုံးကွက်အတွင်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့လေ၏။</p> <p>"ဟွန့်... မင်းက ကိုယ့်အတိုင်းအတာကိုယ် မသိဘူး။ သိုင်းပညာဆရာတွေကြားမှာတောင် ကွာခြားချက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းနားမလည်ဘူး။ ကျန်းယန်သာ အချိန်ပိုရရင် သိုင်းပညာရဲ့ အကန့်အသတ်ကို သေချာပေါက် ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ။ နှမြောစရာပဲ..."</p> <p>တက်တူးနှင့်လူ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ယခုကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရပြီးလျှင် ကျန်းယန်သည် သိုင်းပညာလောကမှ အနားယူတော့မည်ဟု သူကြားသိထားသည်။</p> <p>ဤပြိုင်ပွဲမှာ သူ၏ နှုတ်ဆက်ပွဲပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယန်မရှိတော့လျှင် သိုင်းပညာ၏ အကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လောက်မည့်သူ မရှိနိုင်တော့သည်မှာ နှမြောစရာပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တက်တူးနှင့်လူသည် သူတို့အဖွဲ့အား အမှိုက်များလိုကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီထဲ့ဟွာက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဟန်ရှန်းယွင်အား ကြည့်နေ၏။</p> <p> "မင်းက မြောင်ပိုင်းကြိုးကြာ ဟန်ရှန်းယွင်လား ၊ သိုင်းဆရာတစ်ယောက်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မြောက်ပိုင်းကြိုးကြာနှင့် တောင်ပိုင်းခြင်္သေ့အကြောင်းကို ကောင်းစွာ ကြားဖူးပါသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်ကို မစ္စတာကျိဟု လေးစားစွာခေါ်ဆိုနေသည့် ဤလူငယ်မှာ မြောက်ပိုင်းကြိုးကြာ ဟန်ရှန်းယွင် ဖြစ်နေသည်တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်းကြိုးကြာဆိုသည်မှာ သိုင်းပညာပါရမီရှင်ဖြစ်ပြီး မိမိတို့လိုလူများ လက်လှမ်း မမှီနိုင်သောနေရာတွင်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့  ကျိယွမ်ကို ဒီလောက်ရိုသေနေရတာလဲ။</p> <p>ရွှီထဲ့ဟွာသည် ကျိယွမ်ကို နားမလည်နိုင်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း အတွေးပေါင်းစုံ ဝင်လာသည်။</p> <p>သူ၏ နောက်တွင်ရပ်နေသော သင်တန်းကျောင်းသားများသည်လည်း ကျိယွမ်ကို လေးစားမှုများဖြင့် ကြည့်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည်  မင်ဝူကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p>သို့သ်  ဟန်ရှန်းယွင်၏  အမူအယာအရ သူသည် အနည်းဆုံး သိုင်းပညာဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p>သူက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ဦးများလား။</p> <p>ဟန်ရှန်းယွင်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> "ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါ ကျွန်တော်ပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျိယွမ်က ပြိုင်ပွဲဝင်အားလုံးကို ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ညည်းညူသည်။</p> <p> "အကုန်လုံးက အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်၊ ပြိုင်ဘက်မရှိအောင် အစွမ်းထက်နေရတာက ပျင်းစရာတော်တော်ကောင်းတာပဲ"</p> <p>ရှင်းယွီက ကျိယွမ်ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း ဟောက်၏။</p> <p>"ကျိယွမ်၊ နင်က ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရင်တောင် တခြားသူတွေကို အထင်မသေးနဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ်ကိုရောက်နိုင်သည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ကို သူမ နားလည်ထားသည်။</p> <p>မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားနေသည့် ထူးဆန်းသောအရာများနှင့်နှိုင်းယှဥ်လျှင် ဤကိစ္စမှာ အံ့သြစရာကြီး မဟုတ်တော့ပါ။</p> <p>"ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ အထင်မသေးပါဘူး။ သူတို့ကို ပိုကြိုးစားစေချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ... သူတို့က အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်။ ချန်ပီယံ ဖြစ်ချင်တာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ ဝင်ပြိုင်နေမှာတောင် မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က အမှန်တကယ်ပျင်းရိနေခြင်းဖြစ်သည်။သခ်ျာပရော်ဖက်ဆာတစ်ဦးက မူလတန်းအဆင့်သင်္ချာပဟေဋိပြိုင်ပွဲတွင် မူကြိုကလေးများနှင့် ဝင်ပြိုင်နေသလို ခံစားရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားသည့်  ကျူးယန်က ရွှင်မြူးစွာပြုံးလျှက် အကြံပြုသည်။</p> <p>"သူတို့အားလုံးကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပေးရမလား ၊  ဒါဆို သူတို့ ပြိုင်ပွဲက နုတ်ထွက်သွားရလိမ့်မယ်... နင်တိုက်ရိုက်ချန်ပီယံ ဖြစ်သွားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဒါက နည်းနည်း များမသွားဘူးလား"</p> <p>ကျိယွမ်က စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အဆောက်အဦးအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်</p> <p>တင်ပြနေ၏။</p> <p>"ဆရာ၊ ခုနက ပြိုင်ပွဲဝင် ဝမ်ဖူရှန့်က  အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်ကို နှုတ်နဲ့ ရန်စခဲ့ပါတယ်"</p> <p>"ဘာ"</p> <p>စစ်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားက ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိုင်နေရာမှ မတ်တပ်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"သူက ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိရတာလဲ"</p> <p>ထိုသူမှာ  သူတို့အားလုံး သတိထားပြီး ဆက်ဆံရမည့်သူဖြစ်၏။ယခု ဘာမှ မဟုတ်သောတစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို ရန်စရဲသည်တဲ့လား။</p> <p>သူက သေချာပေါက် သေမင်းကို ခေါ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ဖူရှန့် ဟုတ်လား...မြန်မြန်၊ သူ့ကို သွားဖမ်းခိုင်းလိုက်။ သူက ပြိုင်ပွဲမတိုင်ခင် ပြိုင်ဘက်ကို နှုတ်နဲ့ ရန်စ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို ချက်ချင်း ပြိုင်ပွဲက ထုတ်ပယ်ပြီး နိုင်ငံတော်လုံခြုံရေးကို အန္တရာယ်ပြုမှုနဲ့ တရားစွဲလိုက်... အခုချက်ချင်း သွားဖမ်း"</p> <p>တက်တူးနှင့်လူမှာ ကျိယွမ်အား တိုက်ရိုက်စကားပင်မပြောခဲ့ပါ။သို့သော် အနည်းငယ်သွယ်ဝိုက်မိရုံဖြင့် နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုနှင့် ထောင်နန်းစံရပေတော့မည်။</p> <p>စစ်အရာရှိမှာ တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိတို့မှာ ကျိယွမ်ကို မရန်စမိစေရန် အထူးသတိထားနေရ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို ပြစ်မှားရဲသေးသည်မှာ သေချင်နေသောလုပ်ရပ်ဖြစ်သည်ဟု သူယူဆသည်။</p> <p>အကယ်၍ ကျိယွမ် စိတ်ဆိုးသွားပြီး ကောင်းကင်မျက်လုံး အနည်းငယ်ကို ထပ်မံဖျက်ဆီးလိုက်ပါက မည်သူက တာဝန်ယူမည်နည်း။</p> <p>"နေဦး...ပြိုင်ပွဲဝင်တိုင်းကို ပြိုင်ပွဲမစမီ ရှင်းပြပေးဖို့ ဝန်ထမ်းတွေကို မြန်မြန် စီစဉ်လိုက်။ ပြိုင်ဘက်ကို  ဘယ်လိုဆဲဆိုစကား ၊ ဘယ်လိုရန်စမှုမျိုးမှ မလုပ်ဖို့ တားမြစ်လိုက်၊ နားလည်လား"</p> <p>စစ်အရာရှိက ပြတ်သားစွာ ထပ်ပြောသည်။</p> <p>ဤကိစ္စကို စနစ်တကျ ကိုင်တွယ်ရမည် ဖြစ်၏ ။ သို့မဟုတ်ပါက ရာထူးတိုးခြင်းနှင့် လစာတိုးခြင်းကို အသာထား။</p> <p>မိမိတို့၏ အသက်ကိုပင် ထိန်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>...........</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲကို တရားဝင် စတင်ခဲ့သည်။</p> <p>ပြိုင်ပွဲတွင် စင်မြင့် ၁၀ ခု ပါဝင်ပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်များသည် အသုတ်လိုက် ယှဉ်ပြိုင်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>အဆင့်များစွာ ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ထိပ်တန်း အယောက် ၂၀ ခန့်ကိုသာ နောက်ထပ် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ရွေးချယ်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ပြိုင်ပွဲမှာ များသောအားဖြင့် နှစ်ရက် ကြာမြင့်၏။</p> <p>ပထမနေ့ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ထူးခြားမှုမရှိသော တိုက်ခိုက်ခြင်းများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပွဲကြည့်စင်တွင်လည်း ပရိသတ် အနည်းငယ်သာ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟူး...၊ ပွဲမစခင် ဆဲဆိုနှိမ်ချတဲ့ အစီအစဉ် ဘာလို့မရှိတာလဲ ၊အရမ်း ပျင်းစရာကောင်းတယ်"</p> <p>"ဆဲဆိုတာလည်း မရှိ၊ အပြန်အလှန် စကားနာထိုးတာလည်း မရှိ။ ဒီလို တိုက်ခိုက်တာက လမ်းဘေး ရန်ဖြစ်တာလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ မကောင်းဘူး"</p> <p>"ပျင်းစရာကြီး၊ ဒါမျိုးမှန်းသိရင် မလာပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ပရိသတ်များသည် စိတ်ပါဝင်စားမှု မရှိဘဲ ပွဲများကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ကျိယွမ်လည်း  စိတ်မဝင်စားပါ။</p> <p> </p> <p>သူက ပြိုင်ပွဲကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချရင် တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"လူသားလမ်းစဥ် သိုင်းဘုရင်... ဒါက အနှစ်တစ်ရာအတွင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဝိညာဉ်လမ်းစဥ်သိုင်းဘုရင် အတွက်ကတော့ ငါ ဘာသဲလွန်စမှ မရှိသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်ကမူ အတော်လေး ပျော်နေပုံရသည်။</p> <p>"ဒီလူသေးသေးလေးတွေ တိုက်ခိုက်နေတာကို ကြည့်ရတာ တော်တော် ပျော်စရာကောင်းတယ်၊ ယောက်ျားပြတဲ့  ကာတွန်းကားဆိုတာကို ကြည့်နေရသလိုပဲ"</p> <p>"ဟေး..နင်ကမှ  လူသေးသေးလေးပါ၊ ငါ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က  သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကျုးယန်မှာ သေးငယ်ပြီး နုနယ်၏။ သူမ၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားရာ သူမကို ပို၍ပင် သေးငယ်သွားစေသည်။</p> <p>သူမသည် ကျိယွမ်ကို အမြဲတမ်းလိုလို  တစ်ကိုယ်လုံးတွယ်ကပ်ထားသော်လည်း လေးလံခြင်း မရှိပေ။</p> <p>"ဘာကို ပုတာလဲ ၊ ငါလုံးဝ မပုဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို မတ်လိုက်ရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။</p> <p>သူမသည် အတွင်းခံအင်္ကျီကို လျှို့ဝှက်ဝယ်ယူထားသော်လည်း သဘာဝအရ A နှင့် B ကြားသာ ရှိပြီး B ဘက်သို့ ပိုနွယ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမက ကြည့်ကောင်းနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က သူမအား သေချာကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>"တကယ်တော့ နင်က သိပ်မသေးပါဘူး။ နင် ပိုကြီးချင်တယ်ဆိုရင် ငါ နင့်ကို တောင်ကြီးတစ်လုံးလောက် ကြီးသွားအောင် မန္တန် သုံးပေးလို့ရတယ်"</p> <p>"ထွက်သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p>ကျုးယန်က ပုံမှန်ဆိုလျှင်  ဆဲဆိုခဲသော်လည်း ယခုမှာတော့ မဆဲဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ ကျိယွမ်၏ အကြည့်များကြောင့် သူ၏စကားက ဘယ်ကိုဦးတည်နေမှန်း သိသာ၏။</p> <p>"ဟေး၊ မဆဲနဲ့လေ။ ဒီမှာ အဲဒါ တားမြစ်ထားတယ်"</p> <p>"ဟွန့်..ဘယ်သူက ​ဂရုစိုက်နေလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က သူမ၏ ခေါင်းကိုကျိယွမ်ထံမှ လွှဲလိုက်ပြီး  သွေးပုလဲကသာ တောင်းပန်ခြင်း မပြုပါက သူမသည် ယနေ့ စကားပြောတော့မည် မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟိုလူကို တွေ့လား ၊  အဲဒါ တောင်ပိုင်းခြင်္သေ့ ကျန်းယန်ပဲ။ သူက ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြိုင်ဘက်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက် နည်းနည်းလေးပဲ ပိုသန်မာတယ်"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် စင်မြင့်ပေါ်၌ ကျန်းယန်က ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ လေပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များ ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ပရိသတ်များစွာထံမှ အားပေးသံနှင့် လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>အကြောင်းမှာ... ယင်းက နောက်ထပ် တစ်ချက်တည်းနှင့် အနိုင်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျူးယန်မှာ စိတ်ဆိုးနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ကျိယွမ်နှင့် စကားမပြောချင်ပါ။</p> <p>သို့သော်လည်း ကျိယွမ်က သူမကို စကားစပြောရန် အခွင့်အရေးရှာနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန် သူမ ပြန်ပြောပါက သူမက အရင် စကားစခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>သူမက ကျန်းယန်ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"သွေးပုလဲ.. ဒီကမ္ဘာက လူတွေက... ကြည့်ရတာ နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသလို မခံစားရဘူးလား"</p> <p>"ရင်းနှီးတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် မည်သည့် ရင်းနှီးမှုကိုမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>"သူတို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က... မိစ္ဆာတစ်သောင်းနယ်မြေက မိစ္ဆာတွေနဲ့ အရင်းအမြစ် တူနေသလိုပဲ"</p> <p>ကျူးယန်က ကျန်းယန်အားကြည့်နေရင်းမှ အလေးအနက် ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယင်နတ်ဘုရားအဆင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် ကျိယွမ်ထက် ပို၍ မြင်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာတစ်သောင်းနယ်မြေနှင့် ရင်းနှီးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျုးယန်က ဤနေရာမှ သွေးမျိုးဆက်များအကြောင်းကို ကျိယွမ်ထက်ပို၍ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။</p> <p> </p> <p>လျူဖုန်းနယ်မြေတွင် သူတို့၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူမှာ မိစ္ဆာတစ်သောင်းနယ်မြေမှ မိစ္ဆာများ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်ရန်ရန်၏ အမိန့်အောက်မှ  မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အဓိပတိ အရှင်သခင်သည်  လျူဖုန်းနယ်မြေကို ကျူးကျော်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဓိပတိအရှင်သခင် တစ်ဦးဖြစ်သောနင်းထောင်သည် ထိုမိစ္ဆာနယ်မြေမှ အရှင်သခင်များနှင့် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းတို့၏ အငွေ့အသက်ကို ရင်းနှီးနေ၏။</p> <p>ကျိယွမ်မှာမူ သူမနှင့် မတူညီပေ။ သူသည် ဂိတ်တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အရာအားလုံးကို ဖြိုခွင်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ အရှင်သခင်များနှင့် သီးသန့် ထိတွေ့မှု နည်းပါးခဲ့၏။သူက မည်းမည်းမြင်ရာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် မ်စ္ဆာအရှင်သော ဘာသော နားမလည်ခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p>လျူဖုန်းနယ်မြေအကြောင်းကို ကြားရသောသောအခါ ကျိယွမ်က ကျူးယန်၏ အေးစက်သော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက  မိစ္ဆာတစ်သောင်းနယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား"</p> <p>"ဒါဆို နောင်တစ်ချိန်မှာ အိုးကိုးလုံးတောင်တန်းကို ပြန်သွားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့"</p> <p>"ဖြစ်နိုင်ရင် နင့်ရဲ့ ဇာတိမြေမှာ ငါတို့ မင်္ဂလာဆောင်လို့ ရမှာ"</p> <p>"ငါ့မှာ ဇာတိမြေ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်... အဲဒါ နင့်ရဲ့အမြုတေပေါ်မှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"</p> <p>ကျူးယန်က နှုတ်ခမ်းဆူပြသော်လည်း သူမ၏ အသံတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် သူမတွင် မိသားစု ဟူ၍ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>သူမ၏ ကမ္ဘာထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည့် သွေးပုလဲကသာ သူမ၏ အရာအားလုံး ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်  သူမ၏ဘဝအများစုကို ရှည်လျားပြီး နာကျင်စရာကောင်းသော စောင့်ဆိုင်းမှုဖြင့် အထီးကျန်စွာကုန်ဆုံးခဲ့ရ၏။</p> <p>သက်ရှိဟူ၍မရှိ။ ပူပြင်းကာ အဆုံးမရှိသော မီးတောက်များနှင့် ဟင်လင်းပြင်ကြီးသာရှိခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် အထီးကျန်မှုနှင့်လွမ်းဆွတ်မှုတို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အလူးအလဲခံခဲ့ရသော်လည်း  ယခုအခါမှာတော့  သူမ ရသင့်ရထိုက်သော ပျော်ရွှင်မှုကို  ခံစားနေရပြီ  မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါ  နင့်ကို နှိပ်စက်ရင် နင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ့်အမျိုး မရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p> </p> <p> ကျိယွမ်က ကျူးယန်အားကြည့်ကာ လူဆိုးတစ်ယောက်လို ပြုံးပြ၏။</p> <p>"နင် လုပ်ရဲရင် လုပ်ကြည့်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က ကျိယွမ်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"အဲလိုသာ ဖြစ်လာရင် ငါ နင်းထောင်အဖြစ် ပြန်ပြောင်းပြီး  နင့်ကို နင်းပစ်မယ်။"</p> <p>"အခုမှ နောင်တရမိတယ်၊ နင့်ကို ထျန်းရှင်းနန်းတော်မှာ ပိတ်မိနေတုန်းက လေးငါးခါလောက် နင်းခဲ့သင့်တာ"</p> <p>ထိုစဉ်က ကျိယွမ်သည် ဂိမ်းထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>နင်းထောင်သည် ဝိညာဉ်ချိတ်ပိတ်ကျောက်စိမ်းကို သုံးပြီး ကျိယွမ်ကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ကျိယွမ်သည် နင်းထောင်၏ အကျဉ်းသားဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>နင်းထောင်သည် ကျိယွမ်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားရန်နှင့် ထျန်းရှင်းနန်းတော်၏ မြေအောက်ခန်းတွင် ပိတ်လှောင်ထားရန်ပင် တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ သို့မှသာ သူသည် သူမ၏ အမြင်အာရုံမှ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ တည်ရှိမှု တစ်ခုလုံးမှာ သူမကို ဗဟိုပြုနေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"မဟုတ်ဘူး၊  နင့်ကို အခု နင်းလည်း ရတာပဲ"</p> <p>ကျူးယန်က အနည်းငယ်လူဆိုးပုံ ပေါက်သွား၏။</p> <p>" ဟဲဟဲ ...သွေးပုလဲ ၊ နင် အခု ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူးမှတ်လား။"</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူနေသည့် အမူအယာပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ ကျူးယန်က သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေထောက်ကို မလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူ့ကို ဖိနပ်ဖြင့် မနင်းချင်ပုံရသည်။သူမ၏ ဖိနပ်မှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီး အနက်ရောင် ခြေအိတ်များဖြင့် ပတ်ထားသော ခြေဖဝါးလေးမှာ နုနယ်သော ကြာစွယ်ကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p>သူမ၏ ကျောက်စိမ်းရောင်ခြေချောင်းလေး ငါးချောင်းမှာ အလွန်လက်ရာမြောက်သော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သည်။</p> <p>ဒါကို မြင်တော့  ကျိယွမ်က တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"လျူဖုန်းနယ်မြေက ခြေအိတ်တွေက ဒီကုံရှင်းဂြိုဟ်ကထက် ပိုအရည်အသွေး ကောင်းတာလား"</p> <p>"ငါတို့  လျူဖုန်းနယ်မြေကို သွားလို့ရရင် နယ်မြေကျော် ကုန်သွယ်မှု လုပ်ပြီး ခြေအိတ်တွေ ရောင်းလို့ရမလားပဲ"</p> <p>"ထွက်သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p> ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျုးယန်က အောင့်မထားဘဲ ကျိယွမ်ကို အမှန်တကယ် ပိတ်ကန်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမသည် ကျိယွမ်ကို အရမ်း အလိုလိုက်လွန်းပုံရသည်။ သူမ၏ ကန်ချက်မှာ  အားနည်းလွန်းပြီး နှေးကွေးသဖြင့် ကျိယွမ်က အလွယ်တကူ ဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက  ကျူးယန်၏လှပသော ခြေဖဝါးလေးအား လက်တစ်ဖက်ဖြင့်  ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်းမှ ​​အခြားလက်တစ်ဖက်က သူ၏ခြေကျင်းဝတ်လေးအား ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါက ပြောရုံပြောတာပါ၊ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံ အရမ်း လိုနေလို့လေ"</p> <p>ကျိယွမ်က ကုံရှင်းဂြိုဟ်ကို ဝယ်ချင်သော်လည်း သူက အလွန် ဆင်းရဲနေသည်။</p> <p>"ဟွန့်.."</p> <p> </p> <p>ကျုးယန်၏ နားရွက်များမှာ နီရဲသွားပြီး အနည်းငယ် ရုန်းလိုက်သည်။ သူမက ကျိယွမ်ကို မကျေမနပ် ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းဆူ၏။</p> <p> "ပိုက်ဆံက ငါ့ထက် ပိုအရေးကြီးတယ်ပေါ့ "</p> <p> </p> <p>အိုးကိုးလုံးတောင်တန်းပေါ်တွင်လည်း သူမက "ဂိတ်တံခါးက ငါ့ထက် ပိုလှလို့လား" ဟု  မေးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျိယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> "လူအများစုအတွက်တော့ ပိုက်ဆံက တကယ် အရေးကြီးပါတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ငါလို ဥပဒေလိုက်နာတဲ့၊ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက်တော့... နင်ကသာ အရေးကြီးဆုံးပါ"</p> <p>"အဲဒါဆို  နင်သာ ဥပဒေကိုမလိုက်နာရင် ဒါမှမဟုတ် စိတ်ကူးယဉ်မဆန်တတ်ရင်ကော"</p> <p>"ဒါလည်း  နင်ပဲ ဖြစ်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က သူမ၏ခြေဖျားလေးအား တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ဟွန့်"</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က နောက်တစ်ကြိမ် နှာမှုတ်လိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပျော်ရွှင်မှု အငွေ့အသက်များ ပိုမိုပါဝင်နေသည်။</p> <p>"ငါ လေးနက်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေးမိတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျိယွမ်က တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p>"ဘာမေးခွန်းလဲ"</p> <p>ကျုးယန်က သူ၏ ခြေထောက်ရှည်လေးကို ဆန့်တန်းထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခြေဖဝါးကို ပြန်မရုန်းခဲ့ပါ။ ကျိယွမ်နှင့် ယခုလိုဘနီးကပ်နေရခြင်းကို နှစ်သက်နေပုံရ၏။</p> <p>သို့မဟုတ်  နှစ်ပေါင်းများစွာ  တစ်ယောက်တည်းအထီးကျန်စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသဖြင့် သူမသည် ပြင်းထန်သောမလုံခြုံမှုကို ခံစားနေရပြီး အချိန်မရွေး အစွန့်ပစ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>ကျိယွမ်နှင့် နီးကပ်စွာ နေရခြင်းကသာ သူမကို လုံခြုံမှု ခံစားရစေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ကတည်းက သူမသည် ကျိယွမ်၏အနီးမှာ မခွာတမ်း တွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏အကြည့်များမှာ ကျိယွမ်ထံမှ ဘယ်တော့မှ လွှဲမသွားပေ။</p> <p>သူမသည် ကျိယွမ်၏ပုခုံးကို မှီထားနိုင်ပါက ဘယ်တော့မှ ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်ပါ။</p> <p>"ငါတို့ မင်္ဂလာဦး လက်ဆောင် ဘယ်လောက် ပေးရမလဲဆိုတာ မဆွေးနွေးရသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က သူမအားကြည့်ကာ အလေးအနက် ပြောသည်။</p> <p>"ငါ မင်္ဂလာဦးလက်ဆောင်တွေဘာတွေ မလိုချင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်က အချစ်မှာ အရမ်းရူးသွပ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က သဘောကျသလို ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျူးယန်၏နှာသီးဖျားလေးကို တို့၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ စကားပြောနေတွေတာကို အင်တာနက်ပေါ် တင်လိုက်ရင် နင့်ကို ထုံးစံဖျက်တယ်ဆိုပြီး ဝေဖန်မယ့်သူတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်"</p> <p>"သူတို့ ငါ့ကို ဝေဖန်ရင် နင် ငါ့ဘက်က ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်လား..သွေးပုလဲ"</p> <p> </p> <p>သူမက စွဲမက်ဖွယ် ပြုံးပြကာ ချွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... အဲလိုမှ မဟုတ်ရင်လည်း ငါ သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က အမှန်တကယ်အလေးအနက်ပြောနေခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>သူသည် ကျူးယန်ကို နောက်ထပ် ဝမ်းနည်းစရာများ မကြုံတွေ့စေလိုတော့ပေ။</p> <p>သူမသည် လုံလောက်သည်ထက် ပို၍ ခံစားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကြောင့် နင့်ကိုထပ်ပြီး မနာကျင်စေရတော့ဘူး "</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save