Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၃၅</h2> <h2 style="text-align: center;">အဖွားတစ်ယောက်လောက် လိုချင်သလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“လက်ကို ဆန့်ထားပါ၊ ဟုတ်ပြီ၊ အဲဒီအတိုင်းပဲ ထား၊ အတော်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>အနီရောင် လက်ထပ်စာချုပ် သုံးစောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကျူးယန်က တစ်စောင်ကို ကိုင်ထားပြီး သတို့သမီးလေးကလည်း သူမ၏ အင်္ကျီလက်စဖြင့် တစ်စောင်ကို ထိန်းထားကာ ကျိယွမ်က နောက်ဆုံးတစ်စောင်ကို ကိုင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ဇီးရိုးဝမ်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ကင်မရာသည် ထိုအခိုက်အတန့်ကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်။</p> <p>“ဗီဒီယိုတွေထဲမှာ ခေါင်းပေါ်မှာ ကင်မရာတွေနဲ့ လူတွေကို အရင်က မြင်ဖူးတယ်၊ အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ် ၊ သူတို့က ရိုဘော့တွေပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က သူ၏ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုအသစ်ကို သဘောကျသလို ခေါင်းညိတ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က စာချုပ်ကိုကိုင်ထားရင်းမှ တခိခိရယ်ကာ ကျိယွမ်၏ ပုခုံးအားမှီလိုက်သည်။</p> <p> “ငါလည်း ခေါင်းပေါ်မှာ ကင်မရာ ထွက်လာအောင် လုပ်လို့ရတယ်”</p> <p>ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှ ကင်မရာတစ်လုံး ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ခါပြသည်။</p> <p> </p> <p>သတို့သမီးလေး၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ “ပျော်ရွှင်ခြင်း” ဟူသောသစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကလေး တစ်ခုလျှောကျလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ သူမအလွန်ပျော်ရွှင်နေမှန်း သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဇီးရိုးဝမ်းက ကျိယွမ်အား အသိပေး၏။</p> <p> “ဗီဒီယိုကို တေးဂီတနဲ့ တည်းဖြတ်ပြီးပါပြီ၊ စာသားလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ သခင်က အချိန်မရွေး တင်လို့ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် သူ၏ အကောင့်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး မူကြမ်းထဲတွင် ဗီဒီယိုကို ရှာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဗီဒီယိုထဲတွင် မည်သူ့မျက်နှာကိုမျှ မပြထားဘဲ လက်သုံးဖက်နှင့် လက်ထပ်စာချုပ် သုံးစောင်ကိုသာ ပြထားသည်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် လက်နှစ်ဖက်နှင့် အင်္ကျီစလက်တစ်ဖက် ဖြစ်၏။</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ငါ့အလှည့်ရောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပို့စ်တင်သည့် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။</p> <p>မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိနေသော  ရှဲ့ရှင်းစုမှာတော့  ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မနေ့က နင်းထောင်ကို တွေ့စဉ်ကတည်းက သူမ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်မူ... သူမ အိပ်ရာနိုးနိုးချင်းမှာပင် လှုပ်ရှားနေသော မင်္ဂလာဝတ်စုံကြီးကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင်... ထိုဝတ်စုံသည် သူမ၏ အေးစက်သောသခင်ငတုံးနှင့် လက်ထပ်စာချုပ်ပင် ရထားသေးသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ လုံးဝ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်လား”</p> <p> </p> <p>“ရုပ်သေးလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါမှမဟုတ် တခြားဟာလား”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်ဆိုသောအမျိုးသမီးကတော့ စွမ်းအားကြီးသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမသည် အဘယ်ကြောင့်  အခြားသောမျိုးနွယ်စုမှ မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် ခင်ပွန်းတစ်ယောက်တည်းကို မျှဝေသုံးစွဲနေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် မရေမရာသော စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ ယခင်ဘဝက အမြုတေ အဆင့် ကျင့်ကြံမှုသည်... သိပ်ပြီး အရာရောက်မည်မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p>ရှောင်ကျားဟုခေါ်သော ထိုသူစိမ်းသည်လည်း ထူးခြားသော နောက်ခံရှိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏အကြည့်က ဇနီးမယားနှစ်ယောက်ကြားတွင် ပြုံးရွှင်နေသော ကျိယွမ်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီပိုင်ရှင်ငတုံး.. မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ကြောင်ပိုင်ရှင်ကလည်း ထူးခြားတဲ့ နောက်ခံရှိနေတာလား”</p> <p> </p> <p> ရှဲ့ရှင်းစု၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်၏။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူကသာ ထူးခြားတဲ့သူဆိုရင် ဘာလို့ သိုင်းပညာကိုပဲ ကျင့်နေမှာလဲ”</p> <p>သူသည်  မသေမျိုးလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ခြေချနိုင်သူဆိုလျှင်  အဘယ်ကြောင့် အသုံးမဝင်သော သိုင်းပညာကိုသာ လိုက်စားနေရသနည်း။</p> <p>ဤကမ္ဘာတွင် သိုင်းပညာလမ်းစဉ်သည် အကန့်အသတ်ရှိ၏။</p> <p> ရှဲ့ရှင်းစုသည် အတွေးထဲတွင် နစ်မျောနေပြီး သူမ၏ ကြောင်ဦးနှောက်သည် အရာအားလုံးကို အစီအစဉ်တကျ မတွေးတောနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“ဟူး၊ မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ မေ့တော့မလို့ ၊  မနက်ဖြန်ကျရင် မင်္ဂလာပွဲ ရှိသေးတယ်။ ကံကောင်းတာက ငါတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲမှာ ငါတို့ သုံးယောက်ပဲ ရှိလို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် လူတိုင်းကို လိုက်ပြီး အရက်လိုက်တိုက်နေရဦးမယ်"</p> <p>" အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ၊ မင်္ဂလာဆောင်အခမ်းအနားမှူးအတွက်တောင် ပိုက်ဆံသက်သာသွားတယ်”</p> <p>ကျိယွမ်သည် အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံဖြင့် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် ပိုက်ဆံ အချို့ ထပ်မံစုမိသွားပြီ ဖြစ်ရာ ယင်းကို ကုံရှင်းဂြိုဟ်အားဝယ်ရန်အတွက် သိမ်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“လူတွေကို အကြောင်းကြားပြီးပြီ၊ ဟိုတယ်လည်း ဘွတ်ကင်လုပ်ပြီးပြီ၊ ကျင့်ကြံဖို့ အချိန်တန်ပြီ... သိုင်းပညာကိုပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် ဂိမ်းကို တာဝန်တစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားပြီး  သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံခြင်းသည် သူ၏ အဓိက အလုပ်ဖြစ်၏။</p> <p>ကျူးယန်နှင့်သတို့သမီးလေးတို့ကတော့ သူ၏တာဝန်လည်းမဟုတ်သလို သူ၏အလုပ်လည်းမဟုတ်ပါ။ သူမတို့က  သူ၏ဘဝပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ရှောင်ကျားနဲ့ ကျွန်မကတော့ နေပူစာလှုံတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က  သတို့သမီးလေးကို ဝရန်တာသို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။ အိမ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ လွှမ်းခြုံနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ  ကျိယွမ်သည် သိုင်းပညာကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံ၏။ သူ့တွင် မိစ္ဆာသွေးအဆီအနှစ်ကို အကန့်အသတ်မရှိ သုံးစွဲပြီး ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်စေနိုင်သည့်  ဖြတ်လမ်းနည်းရှိသော်လည်း လေ့ကျင့်မှုကတော့ လိုအပ်ပါသေးသည်။</p> <p>“သိုင်းပညာ စွမ်းအားတွေကို သိုလှောင်ခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့... ဒါကို ကျင့်ရတာ တော်တော် စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ တစ်ညလုံး... ကြာမှာလား”</p> <p>ဟော်ယွမ်ကမ္ဘာ၏ ခံတပ်ထဲမှရှိစဥ်က ကျိယွမ်သည် ဤသိုင်းပညာကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျင့်ကြံနေရတာ အလုပ်ရှုပ်လွန်းတယ်၊ အမှတ်တွေပဲ ပေါင်းထည့်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။”</p> <p>ခေါင်းရှုပ်လာသ​ဖြင့် ကျိယွမ်သည် ဖြတ်လမ်းနည်းကို အသုံးပြုရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်၍ ထိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုက နှာခေါင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းသည် ကျူးယန်၏ ရနံ့ဖြစ်ကြောင်း သူ သိ၏။</p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကြာသေးမီက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကျူးယန်၏ စွဲမက်ဖွယ်ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်၊ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော အမူအရာနှင့် တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များပင်။</p> <p> </p> <p>“ကျိယွမ်..ကျိယွမ်..မင်းကြိုးစားစမ်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်စမ်း”</p> <p> </p> <p>"အင်း..နင်းထောင်ကတော်တော်ရဲတာပဲ ၊ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရတာ မလွယ်ဘူး ၊ သူက အားပိုကောင်းနေတော့...."</p> <p>“ခွီး ...မဟုတ်တာတွေ  မတွေးနဲ့တော့ ..မိစ္ဆာသွေး ၅၀ ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ချွေတာသုံးရမယ်။”</p> <p> </p> <p>"စနစ် သွေးစက်တွေသုံးမယ်"</p> <p> </p> <p>“သင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားတွေကို ဖိသိပ်ပြီး ချဲ့ထွင်ဖို့အတွက် မိစ္ဆာသွေး ၁၀ စက်ကို သုံးလိုက်တယ်။"</p> <p>" တင်... သွေးစွမ်းအင်နေရာလွတ်ကို အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်ပြီးပါပြီ၊ ထုထည် ၀.၀၁ ကုဗမီတာ ရှိပါတယ်။”</p> <p>ကျိယွမ်သည် သူ၏အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သွေးစွမ်းအင်နေရာလွတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p>“နေရာက နည်းနည်းတော့ သေးတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်မယ်။”</p> <p>မိစ္ဆာသွေးကို သုံးပြီး နေရာကိုထပ်ချဲ့နိုင်သော်လည်း  ကျိယွမ်က ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။ အရေးပေါ် အခြေအနေများအတွက် မိစ္ဆာသွေးအချို့ကို ချန်ထားရန် သူ လိုအပ်၏။</p> <p>သူသည် အစွမ်းထက်သော်လည်း မည်သည့် အခြေအနေမျိုးအတွက်မဆို အမြဲ အဆင်သင့် ဖြစ်နေရန် ပြင်ထားသင့်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံတာက ရလဒ်ကောင်းတွေ ရစေတာပဲ။ အကြီးမားဆုံး အမြတ်ကတော့ ငါ့ရဲ့ အသံသရုပ်ဆောင်မှု စွမ်းရည် တိုးတက်လာတာပဲ။ငါ့ရဲ့ဗဟုသုတအရဆိုရင်  ‘တင်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက စနစ် ရဲ့ အနှစ်သာရပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် တွေးလေလေ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူလေလေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဤအောင်မြင်မှု ခံစားချက်သည် ကျောက်ခဲကို ရေပေါ်မှာ ၁၇ ကြိမ် ခုန်အောင် ပစ်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“နောက်ထပ် မစ်ရှင်က ဘယ်တော့ စမှာလဲ မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာသွေးက မလုံလောက်တော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေလေ၏။</p> <p>..............</p> <p>“မိုးက တော်တော် သည်းတာပဲ။”</p> <p>မှောင်မည်းနေသော မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ရှန်ယန်သည် စိုစွတ်နေသော ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>သူ နေထိုင်သည့် နေရာသည် ၁၀ စတုရန်းမီတာပင် မပြည့်ဘဲ လစဉ် လခ ၅၀၀ ယွမ် ပေးရသည်။ ဤကဲ့သို့သော မြို့ကြီးတွင် နေစရာ နေရာတစ်ခု ရှိနေခြင်းသည်ပင် တော်တော်လေး အဆင်ပြေလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကံဆိုးစွာပင် ယနေ့တွင် လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဤကဲ့သို့သော မျက်နှာကျက်နိမ့် အိမ်များနှင့် မြေအောက်ခန်းများသည် အန္တရာယ်ရှိသဖြင့် နေထိုင်ရန် မသင့်တော်ကြောင်း ပြောသွားသည်။</p> <p>သူသည်လည်း အန္တရာယ်များကို မသိ၍ မဟုတ်ပါ။သို့သော်လည်း မည်သူက ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် နေချင်မည်နည်း။</p> <p>သူ ယခင်က နေခဲ့သည့် နေရာသည် ကျေးလက်အိမ်သာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး  တစ်နေ့တွင် ပြင်းထန်သောတိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်းကြောင့် အိမ်ကလွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ ပြောင်းလာရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>နေရာလေးတစ်ခုကို ခက်ခက်ခဲခဲရှာတွေ့သော်လည်း ယခုတော့ ထပ်မံ ၍ ထွက်ခွာရပေဦးမည်။</p> <p>“ဟူး...ဒီနေ့ခေတ်မှာ ပိုက်ဆံရှာရတာ တကယ် ခက်ခဲတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဇာတိမြေမှာ မြေကွက်လေးတစ်ခုကို စောင့်နေရတာထက်စာရင် အနည်းဆုံးတော့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါးစုမိပြီး မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတာပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့လုံး ကြိုးစားအလုပ်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့်  သူသည် အလွန်ပင်ပန်းနေပြီး ခါးများလည်း နာကျင်နေကာ အင်အားပင် မရှိတော့ပေ။</p> <p>ပျင်းရိမှုနှင့် ပင်ပန်းမှုများကို ဖြေဖျောက်ရန် ဗီဒီယိုတိုလေးများကိုသာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပြီး ဘဝကို တိုးတက်အောင် လုပ်ချင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာမျိုးတွင်... သူ ဘာလုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဗီဒီယိုတစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ သူ ခေတ္တ ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဒီလူချမ်းသာတွေက တဖြည်းဖြည်း ရဲတင်းလာကြတာပဲ၊ လက်ထပ်စာချုပ်တွေကို ကြွားနေကြတယ်၊ ဟန်တောင် မဆောင်ဘဲ သုံးစောင်တောင် ပြနေကြတာလား”</p> <p> ရှန်ယန်က ထိုသို့တွေးရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မှတ်ချက်ကဏ္ဍကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကွန်မန့်များကို ဖတ်ကြည့်၏။</p> <p>“ချမ်းသာတဲ့ လူတွေကို နေ့တိုင်း အားကျနေရတယ်ဟေ့"</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော့်ကိုလည်း သင်ပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး၊ မင်းက မိန်းမ နှစ်ယောက်တောင် တစ်ပြိုင်တည်း ယူလိုက်တာလား</p> <p> </p> <p>“မသိဘူး...မနေနိုင်လို့ ရဲတိုင်လိုက်ပြီ ”</p> <p> </p> <p>“အထင်မမှားကြနဲ့၊ ဒါက လူချမ်းသာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက မသေမျိုးကျင့်ကြံသူပဲ။ မြင်လား... သူ့ရဲ့ အရင်ဗီဒီယိုမှာ ကျင့်စဉ်တွေကိုတောင် ရောင်းနေသေးတယ်”</p> <p>ရှန်ယန်သည် ထိုမှတ်ချက်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>“ကျင့်စဉ်တွေလား”</p> <p> </p> <p> ရှန်ယန်သည် မကြာသေးမီက အွန်လိုင်းမှ ဆွေးနွေးမှုများကို သတိရလိုက်၏။</p> <p>“ဒီကမ္ဘာက တကယ်ပဲ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲတော့မှာလား၊ ပိုပြီး ဆန်းကြယ်လာတော့မှာလား”</p> <p>ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲ၏ ချန်ပီယံသည် သိုင်းပညာအကန့်အသတ်များကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကို သွေးမှုန်များ ဖြစ်သွားအောင် တစ်ချက်တည်းထိုးသတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စပိုက်ဒါကျွန်းတွင်လည်း ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး မိန်းကလေးငယ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော်၏ အလောင်းများကို တွေ့ရှိခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်နိုင်ငံရှိ လူတိုင်းက ကြယ်ခုနှစ်ပွင့်မိသားစုတစ်ခုဖြစ်သော  မူမိသားစု၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကို မဲခွဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်တွင်လည်း နေတစ်လုံး ပိုထွက်လာသည်။</p> <p>ဤဆန်းကြယ်သော အဖြစ်အပျက်များအားလုံးသည် တစ်ပြိုင်တည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့၏။ လူအများစုသည် ဤကမ္ဘာတွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်တော့မည်ကို မရေမရာ ခံစားနေကြရသည်။</p> <p> ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ကြုံရမည့် အပြောင်းအလဲသည် သူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီလား။</p> <p>“ငါသာ မသေမျိုးကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သွားရင်၊ ငါလည်း မိန်းမ နှစ်ယောက် ယူလို့ရမှာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ရှန်ယန်သည် ကွန်မန့်များကိုဖတ်နေရင်း မိမိဘာသာ တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူက မိန်းမနှစ်ယောက် ယူထားသူ၏ ပရိုဖိုင်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပထမဆုံး ဗီဒီယိုကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။</p> <p>“ကျင့်စဉ်... စျေးနှုန်းက သန်း တစ်ရာလား”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ရောင်းထွက်သွားတယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါ... တကယ် ဖြစ်နိုင်မလား”</p> <p> </p> <p>ရှန်ယန်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာပြီး ထိုအကောင့်ကို ဖော်လိုလုပ်လိုက်မိတော့သည်။</p> <p>“ငါ... စွန့်စားကြည့်သင့်လား”</p> <p>သူ သိသည်မှာ ဤကမ္ဘာတွင် နောက်ခံမှလွဲ၍ လူအများစု၏ ပါရမီသည် သိပ်မကွာခြားလှပေ။</p> <p>အနည်းငယ် ပို၍ ရဲတင်းလိုက်ပါက... မမျှော်လင့်ထားသော ဆုလာဘ်များ ရရှိနိုင်လောက်၏။</p> <p>“ဒါပေမဲ့  သူ့ဆီကို ပုဂ္ဂလိက မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ဖို့ လက်ဆောင်အရင် ပေးရမှာလား”</p> <p>ရှန်ယန်သည်  အံကြိတ်ပြီး ပိုက်ဆံဖြည့်ကာ လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်၊</p> <p>ထို့နောက် “မင်္ဂလာပွဲအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်” ဟု မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အရင်ဗီဒီယိုအဟောင်းတွင် မှတ်ချက် အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ချင်သူများမှာ အလွန်နည်းပါးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရန် လက်ဆောင်ပေးရမည် ဖြစ်သဖြင့် လူအများအပြားကို တားဆီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ဒါက အလုပ်ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ။</p> <p> </p> <p>.........</p> <p> </p> <p>အချိန်က တဖြည်းဖြည်းညရောက်လာပြီး ကောင်းကင်တွင် လမင်းကြီးက အေးချမ်းစွာတောက်ပနေသည်။</p> <p>“နှမြောစရာပဲ၊ ဒါက ကန်းလန်ကမ္ဘာက လနဲ့ မတူဘူး။”</p> <p>ကန်းလန်ကမ္ဘာမှ လသည် ကောင်းကင်ယံရှိ လနတ်သမီးယွမ်ကျွင်း၏ အရိပ်ထင်ဟပ်မှု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ဤနေရာမှ လကတော့  ကုံရှင်းဂြိုဟ်၏ ဂြိုဟ်ရံလဖြစ်၏။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ ယောက်ျား  ကန်းလန်ကမ္ဘာကို ပြန်ချင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>အခန်းတံခါးက ညင်သာစွာ ပွင့်သွားပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။</p> <p> သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ပခုံးသားများသည် တင့်တယ်စွာပေါ်လွင်နေပြီး ထူးခြားသောဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသားအရေသည် နှင်းထက်ပင် ပို၍ဖြူဖျော့နေသော်လည်း အချို့နေရာများတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်ရာအနီရောင်အမှတ်အချို့ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သေးငယ်လွန်းသဖြင့် အင်္ကျီ၏ အပေါ်ဘက် အနားသတ်သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဟနေ၏။ ကျိယွမ်သည် အနည်းငယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် နှာခေါင်းသွေးလျှံလောက်ဖွယ် အလှတရားအားလုံးကို မြင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ပြန်ချင်ရင် အချိန်မရွေး ပြန်လို့ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်စီးဆင်းမှုက ကွာခြားနေတော့ ဂိမ်းမပြီးမချင်း ဒီမှာပဲ နေတာ ပိုကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က အလေးအနက် ဖြေကြားရင်းမှ  နင်းထောင်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင်</p> <p>ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဒီမှာ အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ရာတော့ နေရမယ်။”</p> <p> </p> <p>လူသားလမ်းစဥ်သိုင်းဘုရင်ဖြစ်ရန် ချန်ပီယံအောင်ပွဲပေါင်း တစ်ရာ လိုအပ်သည်။ယခု သူချန်ပီယံဖြစ်သည်မှာ တစ်ကြိမ်သာ ရှိသေးပြီး  ကိုးဆယ့်ကိုးကြိမ်တိတိ ကျန်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် ကိုးဆယ့်ကိုးနှစ်နေရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“နှစ်တစ်ရာဆိုရင်တော့ ခဏလေးပေါ့ ၊  တော်တော်လေး တိုတောင်းပါတယ်”</p> <p>နင်းထောင်က  ထိုသို့ရေရွတ်ပြီး သူမ၏အထီးကျန်လှသော အချိန်များကိုပြန်တွေးမိကာ ကျိယွမ်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပို၍တင်းကြပ်စွာ  တိုးဝင်လိုက်၏။</p> <p>သူမသည်လည်း လွမ်းတတ်သူလေးမို့ လွမ်းရှာပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အခု ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဥ်က ပြည့်စုံသွားပြီဆိုတော့ မင်းကို ကန်းလန်ကမ္ဘာဆီ အချိန်မရွေး ခေါ်သွားလို့ ရပါတယ်။ ကြယ်အမြုတေကိုတော့ ကောင်းကင်မှာပဲ ချိတ်ထားလိုက်မယ်။ အဲဒါက... မင်းမရှိရင်လည်း ကြယ်တွေကို ဝါးမျိုနိုင်မယ်လို့ ငါ ထင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က သူမ၏ခံစားချက်ကို နားလည်စွာ နှစ်သိမ့်စကားဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ  နင်းထောင်သည် ပျော်ရွှင်သွားပုံရသော်လည်း ခေါင်းခါ၏။</p> <p> “ဟင့်အင်း၊ ကျွန်မ... ကောင်းကင်မှာ ခဏခဏနေပြီး နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ကို နားလည်အောင် လုပ်ရဦးမယ်”</p> <p>ကြယ်အမြုတေပေါ်တွင် သူမသည် အမြဲတမ်း မေ့လျော့ခြင်းနှင့် မမေ့လျော့ခြင်း ကြားတွင်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်သည် သူမ၏နတ်ဘုရားနယ်ပယ်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်၏။</p> <p>ကြယ်အမြုတေပေါ်တွင်သာ သူမသည် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို လျင်မြန်စွာ နားလည်နိုင်ပြီး သူမ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ တခြားနေရာတွင်မူ တိုးတက်မှု နှေးကွေးလွန်းပြီး နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၊ သောင်းချီ သို့မဟုတ် သိန်းချီပင် ကြာနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ကြယ်အမြုတေပေါ်တွင် နေထိုင်ခြင်းက သူမ၏ ကြီးထွားမှုကို မြန်ဆန်စေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အိုးကိုးလုံးတောင်ပေါ်တွင် ရှိစဉ်ကကဲ့သို့ ကျိယွမ်သည် အနန္တအသွင်ကူးပြောင်းတံခါးထဲသို့ ဝင်သွားစဥ် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ငေးကြည့်ကာ ကျန်နေရစ်ရသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျိုး မဖြစ်ချင်တော့ပေ။ သူမသည် ကျိယွမ်၏ကာကွယ်ပေးခြင်း ခံရသည်ကို နှစ်သက်သော်လည်း အမြဲတမ်း ထိုသို့ မဖြစ်ချင်ပါ။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားရင်း တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်က အချိန်လမ်းစဉ်ပဲ။ ငါထင်တာကတော့... မင်း ဘွဲ့လွန်တွေ ထပ်တက်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ နည်းပညာတွေက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ် အချိန်နဲ့ပတ်သတ်တဲ့ သီအိုရီတွေလေ ၊ ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒါတွေက မင်းရဲ့ အချိန်လမ်းစဉ်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘွဲ့လွန်တွေလား”</p> <p> </p> <p>နင်းထောင် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျိယွမ်၏စကားကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေပုံရသည်။</p> <p>“အဲဒီနောက် ပါရဂူဘွဲ့ (Ph.D.)ပါ ဆက်ယူလိုက်၊ မင်းက အမျိုးသမီး ပါရဂူကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့”</p> <p>ကျိယွမ်သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏နားရွက်လေးအနီးသို့ ကပ်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်၊ ‘ကမ်းပေါ်ရောက်ရင် ချစ်ရတဲ့သူနဲ့ အရင်ဆုံး အဆက်အသွယ် ဖြတ်’ တဲ့။ မင်းလည်း ပါရဂူဘွဲ့ ရပြီးရင် ငါ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p>“ရှင်ကတော့လေ...”</p> <p> </p> <p>နင်းထောင် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားပုံရသည်။</p> <p>“အခုပဲ ကန်ထုတ်လိုက်ရမလား”</p> <p>“ဟားဟား.ဟားဟား..”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က သဘောကျစွာရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ခါးလေးကို ထွေးပွေ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နင်းထောင်က မကန်သည့်အပြင် ကျိယွမ်၏လက်ထဲသို့ အလိုက်သင့်လေးပါလာ၏။</p> <p> </p> <p> “တကယ်တော့  မသေမျိုးကျင့်ကြံမှုဟာလည်း သိပ္ပံနည်းကျ တစ်ခုလို့ ယူဆလို့ရပါတယ်။ ဒီကမ္ဘာမှာ ကြယ်တွေ အိုမင်းပြီး သေဆုံးသွားရင် တွင်းနက်ကြီးတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"တကယ် လို့ ငါ့ရဲ့အမြုတေကို အိုမင်းပြီး သေဆုံးခွင့် ပေးလိုက်ရင် အဲဒါကလည်း  တွင်းနက်ကြီးဖြစ်သွားမှာလားမသိဘူး၊  မင်း သိတဲ့အတိုင်း  တွင်းနက်ကြီးတွေဆိုတာ ဆန်းကြယ်တဲ့ ကောင်းကင်ဝတ္ထုတွေပဲ၊ ကြယ်တွေထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ အခုသာ ငါ  တွင်းနက်တစ်ခုခုထဲ ဝင်လိုက်ရင် ချက်ချင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ခံစားရတယ်။”</p> <p> </p> <p> သို့သော်  ကျိယွမ်၏ ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အာကာသတွင်းနက်ထဲသို့ မဝင်ဖူးသလို  မြင်ပင် မမြင်ဖူးချေ။</p> <p> ဤစကြဝဠာသည်... အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်။ သို့မဟုတ် ၎င်းသည် ဂလက်ဆီတစ်ခု၏ အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော စကြဝဠာအသေးစားတစ်ခုဟု လည်း ယူဆနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့မဟုတ်သည်လည်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏ လက်ရှိစွမ်းအားသည် အသစ်အသစ်သောအရာများကို ရှာဖွေရန် အားနည်းနေသေးခြင်းကြောင့်လည်း ထိုမျှလောက်သာသိခြင်းလည်း ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာမသိသေးရင် စမ်းမကြည့်တာ ပိုကောင်းပါတယ်”</p> <p> </p> <p>နင်းထောင်က  ကျိယွမ်ကို စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက အမြဲတမ်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p> သူသာ တည်ငြိမ်မှု မရှိပါက သူ၏ကြယ်အမြုတေကို  အာကာသတွင်းနက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ချီယွမ်သည် သူ၏ ကြယ်အမြုတေကို လက်မလွှတ်နိုင်ခြင်းကြောင့်လည်းပါ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏  အမြုတေသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ အလင်းပေးနေသည်မှာ မည်မျှ မိုက်သနည်း။</p> <p> အနာဂတ်တွင် အမြုတေများ ပိုများလာသောအခါ ကောင်းကင်ယံတွင် သူ၏ နေမင်းကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည်။</p> <p>“အင်း၊ ကျွန်မလည်း ကြိုးစားရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏ အကြောင်းကို သိနေသောနင်းထောင်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ကြိုးစားလို့ ရပါတယ်၊ဒါပေမဲ့  ငါ တို့အိပ်နေတဲ့ အချိန်မှာတော့ သိပ်ပြီး အားမစိုက်ပါနဲ့”</p> <p>"တော်လိုက်တော့..."</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က  ရှက်ရွံ့နေသောနင်းထောင်၏မေးဖျားကို လက်ဖြင့်ပင့်ကာ ကြင်နာစွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “မင်း နေမင်းကြီးပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာ တော်တော်လေး ပျင်းစရာကောင်းမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီမှာ ပူပေမဲ့  မပျင်းပါဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမက ချစ်စဖွယ် ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ သူမ၏ အသံသည် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p>“ယောက်ျား .. စိတ်မပူပါနဲ့။ ရှင် ကျွန်မကိုလွမ်းတယ်ဆိုရင်... ကျွန်မကို အချိန်မရွေး ခေါ်လိုက်ပါ၊ ကျွန်မ........”</p> <p>သူမ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့်  ကျိယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပို၍ ရဲတင်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို ပြုလုပ်လာသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်တွင်  ကျိယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှည့်စားသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ကျူးယန်.. နင်းထောင်လိုလို ဟန်ဆောင်နေတာကို တော်လိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>“ဟင်”</p> <p>ကျူးယန်၏ မျက်နှာလေးက ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး သူမ၏ ရဲတင်းသော လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပုံဖြင့် သူ၏ရင်ဘက်အားထု၏။</p> <p> </p> <p> “ကျိယွမ်၊ ရှင်ကတော့ လျှောက်ပြောနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် နွေးထွေးစွာအပိတ်ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p> “အင်း...”</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် သူမသည်  ကျိယွမ်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက  ကျိယွမ်ကို ကျောပေးကာ အမောတကောဖြင့် ထလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “ဒါက  ငါမှန်း  နင်ဘယ်လို သိတာလဲ”</p> <p>ကျိယွမ်က လူယုတ်မာပြုံး ပြုံးသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့  နင်းထောင်သာဆိုရင်၊ ငါက အခု အောက်မှာ အဖိခံနေရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဂုဏ်ယူသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်းထောင်သည်လည်း သူမပင်ဖြစ်သလို  ကျူးယန်သည်လည်း သူမပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>"နင်တို့က ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ ၊ ငါဂရုအစိုက်ရဆုံးသူတွေပဲလေ"</p> <p>ကျိယွမ်က ပါးစပ်ကတင်မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့ ဂရုစိုက်ပြလိုက်သဖြင့် ကျူးယန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တွန့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"အိုး...ဟင့်အင်း ...သွေးပုလဲ "</p> <p> </p> <p>"အစ်မကြီးရှောင်ကျားကြည့်နေတယ်လို့ .."</p> <p> </p> <p>..............</p> <p>ဟိုတယ်ခန်းမထဲတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟိုတယ်မန်နေဂျာ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ထွက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မနေ့က သူသည် ဤနေရာတွင် မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခု ကျင်းပမည်ဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ၎င်းကို အော်ဒါအကြီးကြီးဟု ထင်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း... စားပွဲတစ်လုံးတည်းတဲ့လား။</p> <p> </p> <p>သူသည် ၎င်းကို အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းပြီး သနားစရာကောင်းသည်ဟုပင် ထင်မိ၏။</p> <p> </p> <p> စားပွဲတစ်လုံးတည်းနှင့် မင်္ဂလာဆောင်ခြင်းသည် မည်မျှချွေတာလှသနည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီးနောက်  စီးပွားရေးကလည်း သိပ်မကောင်းသဖြင့် ဇနီးမောင်နှံအသစ်အတွက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်း ဖယ်ထားပေးပြီး လျှော့စျေးပင် ပေးခဲ့သေးသည်။</p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပင် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်အုပ်စုတစ်စု ရောက်ရှိလာပြီး သူ့အား အထက်စီးဆန်သောညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကျမှ   ရယ်စရာဖြစ်နေသူမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ်ဖြစ်ကြောင်း  သူသိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိပ်တန်း မင်းစိုးရာဇာ တစ်ဦးက သူ၏ ဟိုတယ်တွင် မင်္ဂလာဆောင် ကျင်းပနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် သူသည် ၎င်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနေတတ်သော မင်းစိုးရာဇာတစ်ဦးဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ အရာရှိများသည် ယနေ့ ကျင်းပမည့် ပွဲအကြောင်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ထုတ်မပြောရန် လာရောက် ညွှန်ကြားခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်... သတို့သမီးသည် လူသား မဟုတ်ကြောင်းကိုမူ မည်သူကမျှ မပြောခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်သေးဘူး... သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ လူသားဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> စားပွဲထိုးအဖြစ် ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူထားသော ဟိုတယ်မန်နေဂျာသည် သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားစဉ် ခြေထောက်များပင် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။</p> <p>ကောင်းသောအချက်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း ထိုသို့ဖြစ်နေရခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> အထဲတွင် အရက်ခွက်များကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတိုင်းသည် အရက်များ ဖိတ်စင်သွားသည်အထိ  တုန်ယင်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဘုရားသခင်...။</p> <p> </p> <p>ဟိုတယ်မန်နေဂျာသည် သူ၏ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဟိုတယ်က လူသားမဟုတ်သူ တစ်ဦးအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် မင်္ဂလာဆောင် လက်ခံကျင်းပပေးရခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သီးသန့်အခန်းထဲ၌ ကျိယွမ်သည် ဖျော်ရည်များ ပြည့်နေသော ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ဘာလို့ မပြုံးကြတာလဲ ၊ မင်းတို့က မပြုံးတတ်တဲ့ သဘာဝရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p>ခွမ်းဟွမ်က ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး</p> <p>ခေါင်းငုံ့ကာ ​အဖြေပေး၏။</p> <p> “မစ္စတာကျိ၊ အဲဒါက မစ္စနင်းထောင်က အရမ်းလှလွန်းလို့ ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပါ”</p> <p>“ရှောင်ကျားကရော မလှဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က မျက်ခုံးတွန့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဘယ်သောအခါမှ မျက်နှာလိုက်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>“လှ...လှပါတယ်”</p> <p>ခွမ်းဟွမ်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>လီယန်သည်လည်း သူမ၏ အရက်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်းမှ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်လိုက်၏။</p> <p> ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ခံစားချက်များ  ရောထွေးနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ယခင်အတွေးများကို ပြန်တွေးကြည့်မိသောအခါ ၎င်းတို့သည် ရယ်စရာကောင်းလှသည်ဟု ထင်မိ၏။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် သူမသည် ကျိယွမ်ကို အလွန်ချောမောလွန်းသဖြင့် စိတ်ဝင်စားမှုပင် ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> အခြားသော နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်များအပေါ်တွင်လည်း သူမ ထိုသို့ ခံစားရလေ့ရှိ၏။သူမက အလှကြိုက်ခြင်းဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်  ကျိယွမ်တွင် စိတ်ရောဂါ ရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါတွင်မူ ထိုခံစားချက်ကို သူမ ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူမအနေဖြင့်  ထိုသို့ သိက္ခာအကျမခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ  ကျိယွမ်၏ ဇနီးများကို မြင်လိုက်သောအခါ.....။</p> <p> </p> <p> တစ်ဦးမှာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ တောက်ပကာအလွန်လှပနေပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ...လူမဟုတ်သော  မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံကြီး ဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်ပင်တုံးအလွန်းသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> သူမသာ မကပေ ။ယခုနေရာတွင်  ရှိနေသူတိုင်းတွင် မတူညီသော အတွေးကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။</p> <p>ဝူချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ မန်နေဂျာနှင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ကားဆရာမအဖြစ် ကြိုးစားအလုပ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း  ကျိယွမ်ထံမှ ဘာမှ ပြန်မရခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခု...မင်္ဂလာပွဲသို့ တက်ရောက်ခွင့် ရခြင်းသည်ပင် တန်ဖိုးရှိလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျိယွမ်၏ အကြည့်သည် ကျုံးမြောင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒေါက်တာ.. မင်းရဲ့ ကျောက်ကပ် အားနည်းတဲ့ရောဂါ ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏မေးခွန်းကြောင့် အားလုံး၏အကြည့်များက  ကျုံးမြောင်ထံပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p>မစ္စတာကျိက ကျုံးမြောင်တွင် ကျောက်ကပ်အားနည်းနေသည်ဟု ပြောပါက ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ရမည်။</p> <p> သို့သော် သူမကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးတွင် ကျောက်ကပ်က အဘယ်ကြောင့် အားနည်းနေရသနည်း။</p> <p>ကျုံးမြောင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီမြန်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့မှာ ကျောက်ကပ် အားနည်းတဲ့ရောဂါ မရှိပါဘူး”</p> <p>မူလက သူမသည်  ကျိယွမ်ကို အခြားမိန်းကလေးများ၏ ဘဝကို မဖျက်ဆီးရန် လာရောက် ဖျောင်းဖျခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် စိတ်ရောဂါရှိသူတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခြင်းသည် အခြားသူများ၏ ဘဝကို ဖြုန်းတီးခြင်းသာ ဖြစ်၏။သူမအနေဖြင့် မိန်းမသားချင်း  ကိုယ်ချင်းစာမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်  ယခု  သူ ဖျက်ဆီးနေသူများမှာ... ။</p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံကြီး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ပြင်ဆင်ထားသော စကားလုံးများအားလုံး ပြန်လည် မျိုချလိုက်ရ၏။</p> <p> သူမ အခြား ဘာပြောနိုင်ပါဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ခေါင်းမာသော်လည်း လူမိုက်တော့ မဟုတ်ပေ၊ စိတ်ဝေဒနာရှင်လူနာက ရိုက်လိုက်သဖြင့် ဆေးရုံရောက်ကုန်သော ဆရာဝန်များကို သူမမြင်ဖူးပါသည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ သွေးအချို့ကို ငါ့ကို ပေးမလား၊ မင်းရဲ့ ကျောက်ကပ်အားနည်းမရောဂါကို ငါ လေ့လာကြည့်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က  သဘောကောင်းစွာဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူကအမြုတေ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဝူချီ၏သွေးနှင့်  ကွေ့ရန်မှ ခေါ်လာသော ကလေး၏ သွေးတို့တွင် ထူးခြားမှု ရှိနေသည်ကို ပို၍ပင် ခံစားမိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အတွက်မူ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အသုံးဝင်၏။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ကို အာဟာရပေးနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ထုန်ကမ္ဘာတွင် ကျိယွမ်သည်  မူလဘူတနတ်ဘုရားများဖြင့်  သူ၏စိတ်ဝိညာဥ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစိတ်ဝိညာဥ်များသည် သူပင် ဖြစ်သကဲ့သို့ သူလည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့တွင် စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ် အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် အိပ်ပျော်နေကြပြီး  ထိုစိတ်ဝိညာဥ်များကို အာဟာရဖြစ်စေရန်အတွက် ရှေးဟောင်းမှန်ထဲတွင် ထည့်ထားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ သူသည် ပိုကောင်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ ဝူချီကဲ့သို့သော လူများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏စိတ်ဝိညာဥ်များကို ဤလူများထဲတွင် နေထိုင်ခွင့် ပေးလိုက်ပါက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် “အဖိုး” သို့မဟုတ် “အဖွား” အများအပြား ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ဤ “အဖိုး” သို့မဟုတ် “အဖွား” များသည် တစ်ခါတစ်ရံ နိုးလာပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားများ တိုးတက်အောင် လမ်းညွှန်ပေးမည် ဖြစ်ကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို အာဟာရ ပေးပြီး စစ်မှန်စွာ နိုးထလာစေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစိတ်ဝိညာဥ်များ ကိုယ်တိုင် နိုးထလာပြီး သီးခြား ဖြစ်တည်မှုများ ဖြစ်လာပါက သူတို့ဘာသာ ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> အလွန်အစွမ်းထက်သော ကမ္ဘာဦးနတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများနှင့် ဆန်းကြယ်သော ဂြိုဟ်သားအမွေအနှစ်နေရာမှ အရင်းအမြစ်များကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ထိုဖြစ်တည်မှုများ၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်မှုသည် အံ့ဩစရာ ကောင်းမှာသေချာ၏။</p> <p> </p> <p>၄င်းတို့၏ ဖြစ်နိုင်ခြေများသည် အကန့်အသတ်မရှိပေ။ တစ်ဦးချင်းစီသည် ယန်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ သေချာပေါက် ရောက်ရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကျလျှင် ကျိယွမ်၏ စွမ်းအားသည် မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> သို့သော်  ဤအရာများမှာ သူ၏ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျိယွမ်သည် ယခုအချိန်တွင်  အမြုတေ အဆင့်၌သာ ရှိသေးပြီး စိတ်ဝိညာဥ်များကို ဆင့်ခေါ်ရန်အတွက် သူသည် ခရမ်းရောင် နန်းတော် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်၏ ။ ၎င်းမှာ လောလောဆယ် ဝေးကွာနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကျလျှင် ဤကမ္ဘာသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထမှုကို ခံစားရတော့မည်ဖြစ်ကာ များပြားလှသော ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာများနှင့် ဆက်သွယ်မိပြီး ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းအများအပြား ဆင်းသက်လာကာ ဤနေရာမှတပည့်များကို လက်ခံပြီး အမွေအနှစ်များကို ချန်ထားရစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအချိန်တွင် ကျိယွမ်သည် လှည့်လည်သွားလာရင်း “အဖိုး” များနှင့် “အဖွား” များကို ပို့ဆောင်ပေးကာ ထိုဂိုဏ်းများနှင့် တပည့်လုနေရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်ကျုံးမြောင်သည် ကျိယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝူချီနှင့် ဆင်တူသော်လည်း မတူညီသော အချက်များ လည်း ရှိနေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်  ကျိယွမ်သည် နောက်ထပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်အတွက် သူမ၏ သွေးတစ်စက်ကို လိုချင်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မမှာ ကျောက်ကပ် အားနည်းတဲ့ရောဂါ မရှိပါဘူး၊ ပြီးတော့ ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ သွေးကိုလည်း မပေးနိုင်ဘူး”</p> <p>ကျုံးမြောင်သည် သတိထားနေပုံရသည်။ ကျိယွမ်နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထိတွေ့ဖူးသဖြင့် သူမသည် သူ့ကို သိပ်တော့မကြောက်ပါ။</p> <p>ကျိယွမ်၏စိတ်ဝေဒနာမှာ ဆိုးရွားသောအဆင့်ထဲတွင် မပါဝင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“နှမြောစရာပဲ၊ မင်း အဖွားတစ်ယောက်နဲ့ လွဲသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ အတင်းအကျပ် မလုပ်တတ်ပါ။</p> <p>“ကျွန်မရဲ့ အဖွားက ဆုံးသွားတာ ကြာလှပြီကို”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမြောင်က ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒါကြောင့်လည်း မင်းကို အဖွားတစ်ယောက် အကြံပေးချင်တာပေါ့။ မင်းသာ ကြိုက်မယ်ဆိုရင် အဖိုးတစ်ယောက်ကိုလည်း အကြံပေးလို့ ရတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် အလွန်ပင် ရက်ရောလှ၏။ သူ့တွက် စိတ်ဝိညာဥ် လေးထောင်ကျော် ရှိနေသဖြင့် သူသည် လူများကို ပိုမို ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသည်။</p> <p>“မလိုပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ကျုံးမြောင်သည်  ကျိယွမ်၏ စိတ်အခြေအနေ ပိုဆိုးလာသည်ဟု သံသယဝင်လာ၏။</p> <p> </p> <p> “မနှစ်က ကျွန်မ ပေးထားတဲ့ ဆေးတွေကိုရော သောက်ရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကြင်နာသော စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ကျိယွမ်သည် ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p> “မင်းရဲ့ ကျောက်ကပ်အားနည်းမှုကိုပဲ အရင် စိုးရိမ်လိုက်ပါ။ မင်းကို ကြည့်ရတာ အိပ်ရေးမဝတာ ကြာလှပြီ။ အိပ်မက်ဆိုးတွေ အခုလိုဆက်မက်နေမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် မင်း ဆုံးသွားနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျုံးမြောင်၏ မျက်နှာမှာ  ဖြူဖျော့သွားလေသည်။</p> <p> ထိုအိပ်မက်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> ထိုအချိန်တွင်  ကျိယွမ်က ဝူချီကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “ခဏနေရင် မင်းဆီကို အဖွားတစ်ယောက် ပို့ပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p>ဝူချီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက သူမကို ဘာကြောင့်အဖွားတစ်ယောက် ပေးရသနည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော်  သူမတွင် ကျုံးမြောင်ကဲ့သို့ ငြင်းဆန်ရန် သတ္တိမရှိသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သဘောတူလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> “ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ သူ့ကို ကိုယ့်အဖွားအရင်းလိုပဲ ပြုစုပါ့မယ်”</p> <p>“အေးအေး ...ဖြစ်နိုင်ရင် အဖွားကြီးတစ်ယောက်နဲ့ အဖွားငယ်တစ်ယောက် ပို့ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ရာ  ဝူချီမှာ မချိပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ရှာ၏။</p> <p> “ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>သူမ ဘာတတ်နိုင်တော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>လူအိုတွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အိမ်ငှားထပ်ခေါ်ရတော့မှာပေါ့။ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော်သေးတယ် ၊ အခုက နှစ်ယောက်တောင် ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရွှီသည်လည်း  သူတို့စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ရင်းမှ ရီဝေဝေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဤနေရာမှ စကားဝိုင်းများသည် သူ နားလည်ရန် အလွန် မြင့်မားလွန်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>အရက်နည်းနည်းပါးပါး သောက်ပြီးနောက် မင်္ဂလာပွဲသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် နင်းထောင်ကို ပွေ့ပိုက်ကာ  သတို့သမီးလေး၏ လက်ကို ဆွဲပြီး သူတို့၏ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ပျင်းရိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပွဲကို စားလိုက်ရပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်္ဂလာပွဲ ဖြစ်နေတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က နာရေးပွဲကို လွဲချော်ခဲ့တာဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး နောင်တပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ နာရေးပွဲကို မတက်ရောက်နိုင်ခြင်း၊ မိမိ၏ ပွဲတွင် မစားနိုင်ခြင်းတို့သည် ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံး နောင်တသုံးမျိုးထဲမှ တစ်ခုပင်။</p> <p> အကယ်၍ အခြားနှစ်မျိုးက ဘာလဲဟု မေးလာပါက  ကျိယွမ်မသိပါ။ ယခုနောင်တရစရာကိစ္စကပင်  သူကိုယ်တိုင် လုပ်ကြံပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အခြားနှစ်မျိုးကိုလည်း သိမနေပါ။</p> <p> </p> <p>သူ့ဘာသာအချိန်တန်ရင် ပေါ်လာလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကို ပြန်စီစဉ်လို့ ရတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမက သေးသွယ်ပြီး ချစ်စဖွယ် ကောင်းလှ၏။</p> <p>သူမသည်  ကျိယွမ်၏ မျက်လုံးများနှင့် တန်းတူညီစေရန် အနည်းငယ် ခုန်ခုန် ပြောရသဖြင့်  ကျိယွမ်က သူမကို အမြဲ အနီးကပ် ပွေ့ပိုက်ထားရသည်။</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲဒါက နိမိတ်မကောင်းဘူး”</p> <p>ကျိယွမ်က ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ကြည့်စမ်း၊ ငါ မင်းအတွက် ဘာဝယ်လာလဲဆိုတာ ”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်သည်  ကျိယွမ် ပေးသောအရာကို အမြန်ယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။</p> <p> “နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးနော်..သွေးပုလဲ”</p> <p>“ဟေး... နင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊နင်ဘွဲ့လွန်တက်ချင်တယ် မဟုတ်လား၊ ငါက နင့်အတွက် ကျောင်းဝတ်စုံ ဝယ်လာတာလေ”</p> <p>“ဟင်"</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ နီမြန်းသွားပြီး ကျိယွမ်၏ပုခုံးအား ကိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဒီ ထျန်းယွဲ့ မြို့မှာ စာမေးပွဲ ဖြေလို့ရအောင် ငါ အားလုံး စီစဉ်ပြီးပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဟွန်း”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က မျက်စောင်းထိုးကာ  ခေါင်းညိတ်ပြ၏။</p> <p> </p> <p> “တကယ်လို ကျွန်မက ဘွဲ့လွန်တက်နေရင်၊ ရှင်ကရော ဘာလုပ်မှာလဲ”</p> <p>“ငါက သိုင်းပညာကို ဆက်ကျင့်မယ်၊ ပြီးတော့... ဟော်ယွမ်ကမ္ဘာက မစ်ရှင်က စတော့မယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။ ငါ အဲဒီထဲဝင်ပြီး မစ်ရှင်ကို အပြီးသတ်ရမယ်။”</p> <p>ကျူယန်းက သက်ပြင်းချ၏။</p> <p> </p> <p>“နှမြောစရာပဲ၊ ကျွန်မ အဲဒီထဲ လိုက်လို့မရဘူး ၊ ပြီးတော့ ... ဟူး... စာကျက်ရတာ... အဲဒါက  တော်တော် စိတ်ညစ်ဖို့ ကောင်းမှာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save