Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">နှင်းကျားသစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>“အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး သေးငယ်သွားအောင် လုပ်စမ်း” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စမ်းသပ်သည့်သဘောဖြင့် အကြံပြုလိုက်ရာ ဟတ်စကီးခွေးကြီးမှာ နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံကျုံ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“သေးဦး... သေးသေးလေး...”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ခွေးဘုရင်၏ အရွယ်အစားမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားပြီးနောက် အလျား နှစ်မီတာကျော်နှင့် အမြင့် တစ်မီတာခန့်ရှိသော ခွေးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသော ခွေးဘုရင်၏ ကျောပေါ်သို့ ချင်ယွမ်ဖုန်း တက်စီးလိုက်သောအခါ ထူးကဲသော အရှိန်အဟုန်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဟာ အဆင့်မြင့် သားရဲတစ်ကောင်ပဲ၊ သန့်ရှင်းတဲ့ နတ်သားရဲတစ်ကောင်တောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်။ အခုဆိုရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို ရန်လုပ်ရဲဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ ခန့်မျှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခွေးကြီးကို စီးနင်းကာ မြေနက်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ ရေချိုးပြီးစီး၍ ကျင့်ကြံခြင်းလုပ်ငန်းများကို ကြိုးပမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို...”</p> <p>မျက်စိလျင်သော ချန်ရှောင်ချောင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်နှင့် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း မိမိနှင့်အတူ ပါလာသော နှင်းမြွေပါ၊ နှင်းကြက်နှင့် ခွေးဘုရင်တို့ကို တံဆိပ်ပြားကို အသုံးပြု၍ အစီအရင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရော့... ဒါက မင်းတို့အတွက် လက်ဆောင်ပဲ” ဟု ဆိုကာ နှင်းမြွေပါလေးကို ချန်ရှောင်ချောင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါလေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ ချက်ချင်းခုန်ဆင်း၍ ချန်ရှောင်ချောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကို မြင်လိုက်ရသော ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ များစွာ ဒေါသထွက်သွားရ၏။ ဤနှင်းမြွေပါလေးမှာ ဤမျှအထိ နှာခေါင်းကြီးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖမ်းဆီးခံထားရသော ထိုသတ္တဝါလေးသည် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ အသိမျိုး လုံးဝမရှိသော်လည်း ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့မှာမူ ချစ်စရာကောင်းသော ထိုမြွေပါလေးကို မြင်မြင်ချင်းပင် သဘောကျသွားကြပြီး တစ်လှည့်စီ ပွေ့ပိုက်ထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့တိုးကာ နှင်းမြွေပါကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ နားနားသို့ကပ်ကာ “ငါ တကယ်မှားသွားပြီ ထင်တယ်။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို ချက်စားပစ်မယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နှင်းမြွေပါလေးမှာ တုန်ရင်သွားသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ချန်ဒါချောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တန်းခနဲ ခုန်ဝင်သွားပြန်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို၊ ဒီခွေးကြီးကို ဘယ်က ခေါ်လာတာလဲဟင်” ဟု ချန်ရှောင်ချောင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ချန်ရှောင်ချောင်၏ အပြောကြောင့် ခွေးဘုရင်ကို ခွေးကြီး စိတ်ဆိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ထင်မထားသည့်အတိုင်း ခွေးဘုရင်သည်လည်း နှာခေါင်းကြီးသော အမူအရာဖြင့် အမြီးတယမ်းယမ်းလုပ်ကာ ချန်ရှောင်ချောင်၏ ခြေထောက်များကို ပွတ်သပ်နေပြန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းသို့ ယဉ်ပါးသော အမူအရာကြောင့် ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ ခွေးဘုရင်ကိုလည်း များစွာ ချစ်ခင်သွားကြပြီး တစ်ယောက်က မြွေပါကိုချီကာ တစ်ယောက်က ခွေးကြီးကို ဦးဆောင်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါသထွက်လိုက်တာ၊ ငါ တကယ် ဒေါသထွက်မိတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အို... ဖုန်းအစ်ကို၊ အစ်ကို့မှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ပါလား” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသော ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ဒါချောင်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ရင်း “အပြန်လမ်းမှာ သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရတာပါ။ ကံကောင်းလို့ ဒဏ်ရာက သိပ်မပြင်းထန်ပါဘူး” ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဒဏ်ရာများကို ဆေးထည့်၍ ဂရုတစိုက် ပတ်တီးစည်းပေးကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှသော ဒဏ်ရာမျိုးအတွက်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တန်ဖိုးကြီးလှသော နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်ကို အသုံးပြုရန် ဝန်လေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ခွေးဘုရင်နှင့် နှင်းမြွေပါတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် ထားရှိသော ဂရုစိုက်မှုများ လျော့နည်းသွားသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ထိုသတ္တဝါများ မြေနက်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ကာ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ကို ပိုမိုတက်ကြွ လန်းဆန်းစေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်၏ အမူအရာများကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ နေလိုက်တော့၏။ သူသည် သစ်ကိုင်းအထူကြီးများကို စုဆောင်း၍ အိမ်၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းတွင် ရိုးရှင်းသော ခြံစည်းရိုးတစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ကာ ဖမ်းလာသော နှင်းကြက်များကို ထည့်သွင်းထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခွေးဘုရင်အတွက်မူ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကိုယ်ပိုင် အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ပေးရာ ၎င်းကလည်း ကျေနပ်စွာဖြင့် နေထိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယင်းကို အိပ်မက်ဟုပင် ထင်မှတ်မိ၏။ အဆင့်မြင့် သားရဲထက်ပင် သာလွန်နိုင်ဖွယ်ရှိသော ခွေးဘုရင်တစ်ကောင်က သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီး ခွေးအိမ်လေးထဲ၌ပင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေခြင်းမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာပင် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>နှင်းမြွေပါများမှာမူ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံမှုကို ခံရပြီး ချန်ဒါချောင်၊ ချန်ရှောင်ချောင်တို့နှင့်အတူ ခုတင်ပေါ်တွင် အိပ်စက်ခွင့်ရကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဗိုက်ဆာလျှင် ဝိညာဉ်အပင်များကို စားသုံးကြပြီး ရေငတ်လျှင် နောက်ဘက်ရှိ ကန်ထဲမှ သန့်စင်သော နတ်ရေစင်ကို သောက်သုံးကာ အလွန်တရာ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းပင်လျှင် ၎င်းတို့နေရာတွင် ကိုယ်တိုင်ဖြစ်လိုစိတ် ပေါက်မိသည်အထိပင်။</p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ နှင်းမြွေပါနှင့် ခွေးဘုရင်တို့မှာ ထိုနေရာနှင့် လုံးဝ ယဉ်ပါးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့သည် အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ရေကန်သို့ သွားရောက်ကာ နတ်ရေစင်ကို သောက်သုံးလေ့ရှိပြီး ကန်ပေါင်တွင် လဲလျောင်းကာ သာယာမှုကို ခံစားနေတတ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဓားဆွဲခုတ်ချက် ပညာရပ်တွင် ပိုမိုကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။ ထိုပညာရပ်မှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင်မူ အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းပကားကို ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့အပြင် သူသည် စာကြည့်တိုက်မှ ယူဆောင်လာခဲ့သော ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်ကိုလည်း ကျင့်ကြံနေခဲ့၏။ သို့သော်လည်း ထိုကျမ်းစာရှိ စာသားများမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် နေ့စဉ် ကြိုးပမ်းအားထုတ်နေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ တတ်မြောက်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး...” ထိုနေ့တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အခန်းထဲ၌ ထိုင်ကာ အညစ်အကြေး စွမ်းအင်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး “ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံလာတာ အတော်ကြာပြီ။ အခု ငါက ပထမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာတွင် ဝိညာဉ်အပင်များ လိုအပ်သည်သာမက အရေးအကြီးဆုံးမှာ ကောင်းမွန်သော ဆေးဖိုတစ်ခု ရှိရန်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းမွန်သော ဆေးဖိုသည် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အောင်မြင်မှုနှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သကဲ့သို့ ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကိုလည်း ပိုမိုကောင်းမွန်စေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“နန်ဝူးမြို့ကို ပြန်သွားပြီး ဆေးဖိုတစ်ခု ဝယ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အဆင့် (၃) နဲ့ အထက်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်အပင် မျိုးစေ့တွေကိုလည်း ရှာဖွေပြီး ရုတ်တရက်တာဝန်ကို အပြီးသတ်ရမယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက်တာဝန်များကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရသော်လည်း အစောပိုင်းက စိုက်ပျိုးထားသော အပင်များမှာလည်း အကျုံးဝင်သည်ဟု ရှောင်လင်က ပြောကြားခဲ့သဖြင့် သူ၏ စိတ်မှာ များစွာ သက်သာရာ ရသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ် စိုက်ပျိုးထားသော မီးလျှံဆေးရွက်ကြီး၊ ရွှေရောင်မိုးကြိုးပင်နှင့် နတ်သက်ကြွေဆေးမြက် သုံးမျိုးစလုံးမှာ အဆင့် (၃) နှင့် အထက်ရှိသဖြင့် သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် တာဝန်ပြီးမြောက်ရန်အတွက် နောက်ထပ် ဝိညာဉ်အပင် မျိုးစေ့ ၁၃ မျိုးကိုသာ ရှာဖွေရန် လိုအပ်တော့သည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မြေနက်မြေရှိ အပင်များ ရှင်သန်ဖြစ်ထွန်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့မှာလည်း ပညာရှင်အဆင့်သို့ တရားဝင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အနေဖြင့် ဆက်လက်၍ ကြိုးစားကျင့်ကြံနေသရွေ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်မားလာမည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>“ဒါချောင်၊ ရှောင်ချောင်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အခန်းထဲမှ ထွက်လာရင်း ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နှင်းမြွေပါ ၊ ခွေးဘုရင်တို့နှင့်အတူ ဆော့ကစားနေသော ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ချက်ချင်း ရောက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဖုန်းအစ်ကို” ဟု ချန်ရှောင်ချောင်က နှင်းမြွေပါလေးကို ချီလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ နန်ဝူးမြို့ကို သွားမလို့၊ မင်းတို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြ။ ပြန်လာရင် လက်ဆောင်တွေ ဝယ်ခဲ့မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ခါ ထပ်သွားဦးမှာလား” ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်မလာနိုင်တော့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာကြီးများမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ ဒီတစ်ခါတော့  အာဟာကို ခေါ်သွားမှာပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခုခရီးစဉ်တွင် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံမည်ကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း အာဟာကိုသာ ခေါ်သွားလျှင်မူ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအလောင်းကောင်မိစ္ဆာကိုပင် အံ့အားသင့်သွားအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။</p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို၊ သူ့နာမည်က ‘ဝမ်ချိုင်’ ပါ။ ကျွန်မတို့ နာမည်ပေးထားပြီးသား” ဟု ထိုအချိန်၌ ချန်ရှောင်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ “အေးပါ... အေးပါ... ဝမ်ချိုင် ပေါ့လေ” ဟု ဆိုလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည် ခွေးဘုရင်နှင့် နှင်းမြွေပါတို့ကို ကိုယ်ပိုင်အမည်များ အသီးသီး ပေးထားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခွေးဘုရင်၏ အမည်မှာ ‘ဝမ်ချိုင်’ ဖြစ်ပြီး နှင်းမြွေပါ၏ အမည်မှာမူ ‘ရှောင်ပိုင်’ ဖြစ်လေသတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save