Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်ချိုင်၏ တန်ခိုးအာဏာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>“ကောင်းပါပြီ ဖုန်းအစ်ကို၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာခဲ့ရမယ်နော်” ဟု ချန်ဒါချောင်က ထပ်တလဲလဲ မှာကြားနေရှာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် အာဟာ  နှင့်အတူ ခရီးဆန့်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် မြေနက်မြေမှ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ထွက်ခွာခြင်းဖြစ်ပြီး ထွက်ခွာတိုင်းတွင်လည်း ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲများ ကြုံတွေ့ရမြဲ ဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ ရှောင်လင်...” ဝမ်ချိုင်၏ ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။ “မင်းက ရုတ်တရက်တာဝန်တွေအကြောင်းပဲ ခဏခဏ ပြောနေတာ၊ ငါ့ရဲ့ ပင်မတာဝန်က ဘာလဲဆိုတာ ပြောပါဦး”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်၏ ပုံရိပ်လွှာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာပြီးသော် “ပထမဆုံး ပင်မတာဝန်ကတော့ 'အသစ်တစ်ဖန် မွေးဖွားခြင်း' ဖြစ်ပြီး အရှင်သခင် ဝင်စားပြီးချင်းမှာပဲ ပြီးမြောက်ခဲ့ပါပြီ။ နောက်ထပ် အဆင့်မြင့်တာဝန်ကတော့ မြေနက်မြေပေါ်မှာ အဆင့် (၃) နဲ့ အထက်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ပင် အမျိုးအစား တစ်ရာကို စိုက်ပျိုးဖို့ပါပဲ” ဟု ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အမျိုးအစား တစ်ရာတောင်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျှာတသပ်သပ်ဖြစ်သွားရင်း “ရှေ့လျှောက် လျှောက်လှမ်းရမယ့် ခရီးက တော်တော်လေး ဝေးဦးမှာပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ခွေးဘုရင်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်လှပေရာ နတ်ရေစင် ပုလင်းငယ် တစ်ပုဒ်မျှ တိုက်ကျွေးရုံဖြင့် ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ခရီးကို လွယ်လင့်တကူ သွားနိုင်သည်မှာ အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှသလို သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း မထိခိုက်စေပေ။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့သည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကွမ်နေးတောင်တန်း၏ ခြေရင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချိုင်သည် လမ်းလွှဲမသွားဘဲ တောတောင်တို့၏ ဘုရင်ပီပီ မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ်မျှ ထုတ်ဖော်လိုက်ရုံဖြင့် အနှောင့်အယှက်ပေးလိုသော သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ဝေးဝေးက ရှောင်ကြဉ်ကြလေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ များစွာ ကျေနပ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိအနားတွင် ဤသို့သော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမြတ်လှပေစွ။</p> <p>၎င်းတို့သည် ကွမ်နေးတောင်တန်းကို ကျော်ဖြတ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့မှ ပိတ်ဆို့နေသော လူရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... ကောင်လေး၊ ငါ မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ”</p> <p>ထိုသူကား အခြားသူမဟုတ်၊ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ခွေးဘုရင်ကို ရပ်တန့်စေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ မင်း ဒီမှာ ငါ့ကို စောင့်နေတာလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာက အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက် “မင်းကို စောင့်နေတာပေါ့။ မင်းက ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်ဆိုတာ သိဖို့ ငါ တော်တော်လေး အားထုတ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ မင်းကို ဒီမှာ စောင့်နေတာ” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းကတော့ တကယ်ပဲ ဇွဲကောင်းတာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဝမ်ချိုင်၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မင်းဆီက နဂါးသွေး တစ်စက် ခိုးယူခဲ့မိတာလေးကိုပဲဟာ”</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးအကြား ရန်ငြိုးရန်စမှာ လေလံပွဲ၌ ကြုံခဲ့ရသော နဂါးသွေး အစစ်အမှန် တစ်စက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်... ငါ့ပစ္စည်းကို ခိုးယူရုံတင်မကဘူး၊ ငါ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အဆိပ်ခတ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒီအာဃာတကို ငါ မချေဖျက်နိုင်ရင် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဆိုတဲ့ ငါ့နာမည် ဘယ်ဂုဏ်ရှိပါတော့မလဲ” ဟု အလောင်းကောင်မိစ္ဆာက သွားကြိတ်လျက် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p> မိမိ နာမည်ကျော်ကြားလာချိန်မှစ၍ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အရေးနိမ့်ခဲ့ရသည်မှာ ယခုပင် ပထမဆုံး ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး... ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ အပြစ်က ရှောင်လို့ရနိုင်ပေမဲ့ ကိုယ့်ဖန်တီးတဲ့ ဝဋ်ကြွေးကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ ဒီနေ့တော့ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ မင်းက ဒီနေရာမှာပဲ အနိစ္စရောက်ရတော့မယ့် ကံပါလာပုံရတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်လေး၊ အစွမ်းမရှိဘဲ လေမကြီးစမ်းနဲ့။ ဒီနေ့ဟာ မင်းရဲ့ အသုဘနေ့ပဲ” အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မိမိ၏ လေးလံလှသော အရိုးတုတ်ကြီးကို မြှောက်ကာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချိုင်သည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးတွင် ရိုးရိုးအအ ရပ်နေသော ဤခွေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အားကိုးရဆုံးသော လက်နက်ဖြစ်နေသည်ကို အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ မသိရှာပေ။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ချိုင်၊ သူ့ကို သွားပြီး ပညာပေးလိုက်စမ်း။ ဒါပေမဲ့ မသေစေနဲ့ဦး၊ ငါ သူ့ကို အသုံးပြုဖို့ ရှိသေးတယ်။ မင်း အလုပ်ပြီးရင် နတ်ရေစင် တစ်ပုလင်း ပေးမယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကလေးချင်း ရန်တိုက်ပေးသော လူဆိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ရေစင် အကြောင်း ကြားသည်နှင့် ဝမ်ချိုင်သည် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးတွင် ဟိုခုန်သည်ခုန်ဖြင့် ပျော်မြူးနေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိနဖူးကို လက်ဖြင့်ရိုက်လျက် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ငါ့ကို လာခုန်ပြနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုဘက်ကလူကို သွားလုပ်ရမှာ” ဟု ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အပိုတွေ လုပ်မနေနဲ့၊ အခုပဲ သေပေတော့”</p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် အရိုးတုတ်ကို မြှောက်၍ မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ မြေပြင်သည် အက်ကွဲသွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းဆီသို့ အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစွမ်းအင်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များ သိမ့်သိမ့်တုန်သွားပြီး သစ်ရွက်များ တဖွဲဖွဲ ကြွေကျကုန်ကြသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ဤခွေးဘုရင် ကောင်မှာ တစ်ခါတရံ အလွန်ပင် ပါရမီထူးသော်လည်း တစ်ခါတရံတွင်မူ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လောက်အောင်ပင် အူကြောင်ကြောင် နိုင်လှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုခဏ၌ ပျော်မြူးနေသော ဝမ်ချိုင်သည် မျက်နှာထား ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး တည်ကြည်လှသော အသွင်ကို ဆောင်လိုက်သည်။ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မိမိ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်ဟု ယူဆပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချိုင်သည် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာထံသို့ ပြေးဝင်သွားရင်း တစ်စတစ်စ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘာကြီးလဲ” ဝမ်ချိုင်၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာမှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ စွမ်းအင်များသည် ဝမ်ချိုင်ကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သော်လည်း မည်သို့မျှ မဖြစ်ပေ။ ဝမ်ချိုင်သည် တောင်ပမာ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နေဦး၊ မသတ်နဲ့ဦး။ ငါ သူ့ကို သုံးဖို့ ရှိသေးတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အပြေးအလွှား အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချိုင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ ခြေဖဝါးဖြင့် ထပ်မံ မဖိချတော့ပေ။ ထိုသို့ပင် ဖြစ်လင့်ကစား အလောင်းကောင်မိစ္ဆာမှာ သွေးများ အန်ထုတ်နေရပြီး ရင်ဘတ်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးများမှာ ဝမ်ချိုင်၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် ကြေမွသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနားသို့ ပြေးသွားကြည့်သောအခါ ဝမ်ချိုင်က ထပ်မံ မဖိချသော်လည်း အလောင်းကောင်မိစ္ဆာမှာ အသက်ရှင်ဖို့ အကြောင်းမရှိတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်၏ အစွမ်းကို အကဲခတ်မိသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် မြင့်မားသော သားရဲအဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်ပြီး ပဉ္စမအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်သားရဲလော သို့မဟုတ် ထိုထက်မက မြင့်မြတ်သော သန့်ရှင်းသော သားရဲလောဆိုသည်ကိုပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း စဉ်းစားမရနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ... မဖြစ်နိုင်တာ...”</p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် သွေးများကို တောက်လျှောက် အန်ထုတ်ရင်း ပြောနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး... ငါ မင်းကို ပြောသားပဲ၊ ကိုယ်ပြုတဲ့ကံ ကိုယ်ပဲ ပြန်ခံရမှာလို့။ ဒါကို မင်းက မယုံခဲ့ဘူးလေ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာမှာ ဒေါသအဟုန် ထွက်သွားပြီး သွေးတစ်လုတ် ထပ်မံအန်ထုတ်ကာ သတိလစ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သတိလစ်သွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်၊ ဒါမှ ဝေဒနာ သိပ်မခံစားရမှာ”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မိမိလက်ဝါးကို တင်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်ကို စတင်အသုံးပြုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဝါးမှ စုပ်ယူအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ဟင်းလင်းပြင်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ အနှစ်သာရနှင့် ကျင့်စဉ်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ စုပ်ယူလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ ၎င်း၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုပါ ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ခြောက်ကပ်နေသော အလောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်လျက် အသက်ပျောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချိုင်သည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကျုံ့လိုက်ပြီး သာမန်ခွေးတစ်ကောင် အသွင်သို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင်လယ် ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လေသည်။</p> <p> </p> <p> အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ရှိအဆင့်မှ ကျော်လွန်၍ တတိယအဆင့် မဟာဆရာအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ထက်မြက်သော အရောင်အဝါများ တောက်ပနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အူး... ဝု...”</p> <p>ခွေးဘုရင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပတ်ချာလည်လျက် တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေသကဲ့သို့ မနားတမ်း ခုန်ပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ နောက်နောင် ငါ့ကို ရန်မူမယ့်သူတွေ ရှိလာရင် ဒီအတိုင်းပဲ ပညာပေးလိုက်၊ ကြားလား။ ဒါပေမဲ့ မသတ်နဲ့ဦး၊ ငါ စုပ်ယူဖို့အတွက် ချန်ထားပေးရမယ်”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချိုင် နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ နတ်ရေစင် တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခွေးဘုရင်မှာ များစွာ ကျေနပ်သွားသကဲ့သို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း ထပ်တူပင် ကျေနပ်မိလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save