Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆေးဖော်စပ်သူများ အစည်းအဝေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ထိုစဉ် ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ ဦးဆောင်လာသူ တပည့်ဖြစ်သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ ပိတ်ရပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ထဲတွင် လှံရှည်တစ်စင်း ရုတ်ချည်းပေါ်ပေါက်လာပြီး လှံဖျားက မြေပြင်သို့ ညွှန်လျက် ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>“သိပ်ပြီး အတင့်မရဲနဲ့။ ငါတို့ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းကို အနိုင်ကျင့်ရလွယ်တယ်လို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း လှောင်ပြုံးပြုံးကာ “မင်းတို့ဘက်က အရင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခုကျတော့မှ ဒေါသထွက်ပြီး ငါ့ကို ရိုက်နှက်ချင်နေရတာလဲ” ဟု ချေပလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း...” ထိုသူသည် လှံကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ရာ လှံဦးဖျားက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဇာတ်လိုက်မင်းသား ချင်ယွမ်ဖုန်းကား ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ခပ်ယောင်ယောင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက် လူအုပ်ထဲမှ ပညာရှင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အချို့သည် ပြေးထွက်လာကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်သုံးဦးကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတို့ထဲမှ ပထမအဆင့် မဟာဆရာအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် အရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းထွက်လာခဲ့၏။ သူတို့အားလုံးသည် တူညီသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားကြရာ ယင်းတို့ကား နန်ဝူးမြို့မှ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိများပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နန်ဝူးမြို့အတွင်း၌ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားပေရာ မြို့၏ စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်သူ မည်သူမဆို မြို့အတွင်းမှ နှင်ထုတ်ခံရမည့်အပြင် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် အင်ပါယာအစိုးရကပင် ထိုကဲ့သို့သော သူများကို နယ်နှင်ဒဏ် ပေးကောင်း ပေးနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ” ဟု တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိခေါင်းဆောင်က မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ မြို့ဝင်မှ ယခုနေရာအထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ရှင်းလင်း ပြောကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်း တည်ရှိရာ အရပ်သည် လုယွဲ့အင်ပါယာ၏ ပိုင်နက်မဟုတ်ဘဲ ချင်းယွမ်အင်ပါယာနှင့် အလွန်နီးကပ်သော နေရာဖြစ်သည့်အတွက် ဤဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိများသည် အဆိုပါ ဂိုဏ်းသားများကို သဘောကျလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“. ငါတို့ နန်ဝူးမြို့မှာ လူသူကင်းမဲ့နေတယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ လုယွဲ့အင်ပါယာမှာ လူမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား” ဟု အရာရှိက လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် ရင်ထဲတွင် အခဲမကေ ဖြစ်နေကြသော်လည်း ယခုအခြေအနေတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက အသာစီးရနေသည် ဖြစ်ရာ သူ ပြောသမျှမှာ အမှန်တရားများသာ ဖြစ်သဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် မစွမ်းသာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အရာရှိမင်း... ဒါက နားလည်မှု လွဲတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က ဒီညီအစ်ကိုနဲ့ နောက်ပြောင်နေရုံသက်သက်ပါ” ဟု ဆိုကာ ဂိုဏ်းသားခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ လှံကို အမြန်ပင် သိမ်းဆည်းလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိများကို မယှဉ်နိုင်၍ မဟုတ်ဘဲ အဆိုပါ အရာရှိများသည် နန်ဝူးမြို့တစ်ခုလုံး၏ ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ခုခံရန် ကြိုးစားပါက မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ပြောင်တာ ဟုတ်လား။ အင်း... အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ။ ငါတို့ နန်ဝူးမြို့က ဧည့်သည်တိုင်းကို ကြိုဆိုပေမယ့် ဧည့်ဝတ်မကျေတဲ့ သူတွေကိုတော့ အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အရာရှိက ပြတ်သားစွာ သတိပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ ခ” ဟု တပည့်ခေါင်းဆောင်က ဦးညွှတ်ကာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ကျား...” ဤတွင် ကျန်းမျိုးနွယ်စုဝင် လူငယ်လေး ကျန်းယုံချန်းသည် မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း” ဟု ကျားလျန်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေရာ ထိုသူလည်း ငြိမ်ကျသွားရရှာသည်။</p> <p>ထပ်မံ၍ ပဋိပက္ခ မဖြစ်ပွားနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိသည် အခြားအရာရှိများကို လက်ယပ်ခေါ်၍ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂရုစိုက်သွားကြပါဦး ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>“မှတ်ထားပါ... ငါတို့ လုယွဲ့အင်ပါယာရဲ့ လူတွေဟာ ပြဿနာကို အရင်မရှာတတ်ပေမယ့် ပြဿနာလာရှာရင်တော့ ဘယ်တော့မှ ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အရာရှိက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောကြားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် ရန်သူတို့၏ အမည်များကို သိရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ ဦးဆောင်သူမှာ ကျားလျန်ဖုန်း၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိသူမှာ ကျန်းယုံချန်းဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်လုံး စကားမပြောဘဲ နေသူမှာ ယန်ကျင်းဝေ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူသုံးဦးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အာဃာတ တရားများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်သာ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>“လောကမှာ လမ်းတွေအများကြီး ရှိပါတယ်။ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြတာပေါ့။ ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်မဆုံဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောဆိုကာ ဝမ်ချိုင်နှင့်အတူ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... သူ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ပေးလိုက်တော့မှာလား” ကျန်းယုံချန်းက ကျားလျန်ဖုန်း၏ အနားသို့ ကပ်ကာ ရက်စက်သော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ရာသော လှည့်ကွက်ကို သုံး၍ သူ၏ သားရဲကို လန့်ဖျပ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် အရှက်ရခဲ့ရသည်ဟု သူက ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကလည်း သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေကြသည်ဟု သူ ခံစားနေရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့ထဲမှာတော့ ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူး” ကျားလျန်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဆရာသခင် ပေးထားတဲ့ တာဝန်ကို အရင်ပြီးအောင်လုပ်ရမယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှ မြို့ပြင်မှာ သူ့ကို စောင့်ကြိုပြီး အပြတ်ရှင်းကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ စီနီယာအစ်ကို။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ဘယ်လောက် စွမ်းလဲဆိုတာ သူ့ကို သိအောင် ပြရမှာပေါ့” ဟု ကျန်းယုံချန်းက သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ထိုသူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း၏ အဝင်ဝသို့ အေးအေးလူလူပင် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။</p> <p>ဤနေရာသည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း၏ အသင်းခွဲတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝန်းသော်လည်း လူသူအဝင်အထွက် နည်းပါးလှသဖြင့် အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်သူများ အစည်းအရုံးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်သူ အားလုံးသည် ဆေးဖော်စပ်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့သည် ဤပညာရပ်တွင် ထိပ်တန်းပညာရှင်များ ဖြစ်လာစေရန် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်ကိုသာ အာရုံစိုက် လေ့လာနေကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာရာ ဝမ်ချိုင်ကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာလေသည်။ အသင်း၏ ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ ဘောလုံးကွင်းတစ်ခုစာခန့် ကျယ်ဝန်းလှသော်လည်း လူသူကား မရှိသလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>အဝင်ဝတွင် အသက်ကြီးပိုင်း ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦးသည် ဆေးလုံးများကို အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်၍ ဖော်စပ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူ၏ ရှေ့ရှိ ဆေးမီးဖိုအတွင်းမှ အပြာရောင် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေပြီး ဆေးလုံးအသေးလေး တစ်လုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း ပြီးဆုံးခါနီးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် အနှောင့်အယှက် မပြုဘဲ ဘေးမှ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပညာဗဟုသုတအတွက် လေ့လာခွင့် ရရှိခြင်းလည်း ဖြစ်ပေရာ ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆေးမီးဖိုအတွင်းရှိ မီးလျှံကို အထူးလောင်စာများ အသုံးပြု၍ ရရှိခြင်း ဖြစ်ပြီး ယင်းမီးလျှံသည် အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှသဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးမြက်များနှင့် ဆေးပင်အများစုကို အရည်ပျော်စေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ဤအထူးလောင်စာသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည့်အလျောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှ ယင်းတို့ကို အများအပြား ဝယ်ယူထားခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ‘သားရဲမီးလျှံ’ ဟု ခေါ်သော အခြားသော ထူးခြားသည့် မီးလျှံတစ်မျိုးလည်း ရှိပါသေးသည်။ ယင်းကို မှော်သားရဲများ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရရှိခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အချို့သော မှော်သားရဲများသည် မီးကို အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိကြပြီး ယင်းတို့၏ မှော်အမြူတေမှာ စုစည်းထားသော မီးစွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးသည် ဤသားရဲမီးလျှံကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ပါက မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ မီးလျှံများကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ယင်းမီးလျှံ၏ အပူရှိန်မှာ အထူးလောင်စာများထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤကဲ့သို့သော သားရဲမီးလျှံမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။ မီးကို အသုံးပြုနိုင်သော မှော်သားရဲ များစွာမရှိသည့်အပြင် မီးစွမ်းအင်ကို မှော်အမြူတေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော သားရဲမှာ ပို၍ပင် နည်းပါးလှသဖြင့် သားရဲမီးလျှံကို ရရှိရန်မှာ ကံတရားအပေါ်၌သာ များစွာ မူတည်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်ခန့်အထိ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် ဆေးမီးဖိုအတွင်းမှ မီးလျှံများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြှိမ်းသတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက် မွှေးပျံ့လှသော ဆေးရနံ့များက မီးဖိုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>အဘိုးအိုက ဆေးမီးဖိုကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဆေးလုံးတစ်လုံးမှာ အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဆေးလုံး၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တတိယအဆင့် ဆေးလုံးဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေရာ ဤတံခါးစောင့် အဘိုးအိုသည် အနည်းဆုံး တတိယအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p>“လူငယ်လေး... မင်း ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ” ဟု အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး “အဘိုး... ကျွန်တော် ဆေးမီးဖို တစ်လုံး ဝယ်ချင်လို့ လာတာပါ” ဟု ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဆေးမီးဖို ဟုတ်လား။ မင်းကလည်း ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ယောက်ပဲလား” အဘိုးအိုက နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ပြန်လည် မေးမြန်းသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြကာ “ကျွန်တော်က အခုမှ အစပြုလေ့လာသူအဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“. လင်းထျန်းထံမှ ချီးကျူးမှု ရရှိသည် +၆၆”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးကို ရုတ်တရက် ရရှိလိုက်သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အရှေ့မှ အဘိုးအို၏ အမည်မှာ လင်းထျန်း ဖြစ်ရမည်ဟု လျင်မြန်စွာပင် သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ ဆေးဖော်စပ်နေစဉ်အတွင်း နှောက်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့သည့်အတွက် လင်းထျန်းမှာ များစွာ စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး သူငယ်လေးအပေါ် လေးစားမှုပင် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အော်... အဲ့ဒီလိုလား။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ” လင်းထျန်းက ပြုံး၍ ပြောဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ အဘိုးအို၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လူရိပ်သုံးခုသည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာကြ၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူသုံးဦးမှာ စောစောက သူနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့သော ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်သုံးဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save