Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရည်အသွေးမပြည့်မီသော ပစ္စည်းများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ရှောင်ဝမ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆေးမီးဖိုအား ထုတ်ယူသည်ကို မြင်လတ်သော် အပြေးအလွှား လာရောက်၍ "သခင်လေး... ဒီဆေးမီးဖိုက ရောင်းဖို့ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု အလောတကြီး တားမြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် "ဘာလို့လဲ" ဟု ပြန်လည် မေးမြန်းမိ၏။</p> <p>"ကြည့်ပါဦး... ဒီမီးဖိုမှာ အပေါက်နှစ်ပေါက်ပဲ ပါတာ။ ဒီမီးဖိုကို သွန်းလုပ်တဲ့ ပညာရှင်က ငိုက်မြည်းနေရင်း လုပ်မိလို့လားတော့ မသိပါဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ဘယ်သူမှလည်း မကိုင်ဘဲ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားတာ ကြာပါပြီ" ဟု ရှောင်ဝမ်က ရှင်းပြရှာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ဦးခေါင်းကို အသာယမ်းလျက် "ငါ့အထင်တော့ ဒီဆေးမီးဖိုက အတော်လေး ကောင်းမွန်လှတယ်။ မင်းတို့လည်း အလကား ပစ်ထားတာပဲကို ငါ့ကို ရောင်းပါလား။ ကြိုက်တဲ့ ဈေးကိုသာ ပြောပါ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် သူ၏ စနစ်ဖြစ်သော ရှောင်လင်၏ အကဲဖြတ်မှုကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ ယင်းက ရှောင်လင် သည် သူ၏အပေါ်၌ တစ်ခါမျှ မှားယွင်းသော အကြံပေးချက်ကို ပေးခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်ပါဘူး... မဖြစ်ပါဘူး၊ ဒီလို အရည်အသွေး မပြည့်မီတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးကို ဝယ်သူကို ရောင်းမိရင် ကျွန်တော် အပြစ်ပေးခံရပါလိမ့်မယ်" ဟု ရှောင်ဝမ်က ထပ်မံ ငြင်းဆိုပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုလုပ်လေ... ငါ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် ပေးပါ့မယ်။ မင်းသာ ဒီဆေးမီးဖိုကို ရောင်းပေးမယ်ဆိုရင် ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ဖျောင်းဖျကြည့်သော်လည်း ရှောင်ဝမ်ကမူ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး "ကဲ... ထားပါတော့၊ ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့သူဆီ ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးပါ။ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောဆိုကြည့်ပါ့မယ်၊ ဒါဆိုရင် မင်းကိုလည်း အပြစ်တင်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ဆိုရာ ရှောင်ဝမ်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အလိုသို့ လိုက်ပါရန် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အပေါက်နှစ်ပေါက်ပါသော ဆေးမီးဖိုကို သယ်ဆောင်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ဒါနဲ့ ရှောင်ဝမ်... ဒီမီးဖိုက ဒီကို ရောက်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ" ဟု မေးမြန်းရာ၊ ရှောင်ဝမ်က "ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လည်း အတိအကျ မသိပါဘူး။ ကျွန်တော် ဒီကို စရောက်ကတည်းက ရှိနေတာပါ။ ကြားဖူးတာတော့ ဒီဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းခွဲကို စတင် တည်ထောင်ကတည်းက ရှိနေတာလို့တော့ ဆိုကြပါတယ်" ဟု မတင်မကျ ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဪ... ဒါဆိုရင်တော့ အတော်လေးကို သက်တမ်းရင့်နေပြီပေါ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလျက် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အဆောင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလတ်သော် လင်းထျန်းနှင့် ကျားလျန်ဖုန်းတို့လည်း ထွက်လာကြသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ကိုင်ဆောင်ထားသော ဆေးမီးဖိုကို မြင်သည်နှင့် ကျန်းယုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်သော အမူအရာတို့ ထင်ဟပ်လာကာ၊ "ဪ... ဆေးမီးဖို လာဝယ်တာလား၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလို အစုတ်အပြတ်ကြီးကို ဝယ်ရတာလဲ။ မင်းမှာ ပိုက်ဆံ မရှိလို့လား၊ ငါ ချေးပေးရမလား" ဟု ကဲ့ရဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော် ဝမ်ချိုင်ပင်လျှင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကျန်းယုံချန်းအား စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လျက် သွားများကို ပေါ်အောင် ဖြဲပြ၍ ခြိမ်းခြောက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း စိတ်ပူပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ ဆေးမီးဖိုဆိုတာ ကောင်းဖို့ထက် ကိုယ့်အတွက် သင့်တော်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်လေ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးအေးလူလူပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သင့်တော်တာပေါ့... မင်းနဲ့ အတော်လေးကို လိုက်ဖက်ပါတယ်။ ခွေးတစ်ကောင်ကို စီးပြီး ဒီလို အစုတ်အပြတ် ဆေးမီးဖိုကြီးကို သယ်နေတဲ့ မင်းရဲ့ ပုံစံက တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီလှပါပေတယ်" ဟု ကျန်းယုံချန်းက အငြိုးတကြီးဖြင့် ရွဲ့သံနှောကာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လင်းထျန်းပင်လျှင် မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားရချေသည်။</p> <p>ကျားလျန်ဖုန်းသည် ကျန်းယုံချန်းကို တိတ်ဆိတ်သွားစေရန် တားမြစ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းထျန်းကို လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုလျက် "အဘိုးလင်း... ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်တာတွေ ရပြီဆိုတော့ ပြန်ပြီး အစီရင်ခံပါဦးမယ်" ဟု နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယုံချန်းသည် ထွက်မသွားမီ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အငြိုးတကြီးဖြင့် တစ်ချက် စိုက်ကြည့်သွားသေး၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းက တပည့်သုံးယောက်နဲ့ မင်းနဲ့က အတော်လေး အာဃာတကြီးပုံ ရတယ်နော်" ဟု လင်းထျန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း သက်ပြင်းချကာ "ကျွန်တော်လည်း မလိုလားပါဘူး အဘိုးရယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ခွေးစီးတာကိုတောင် ကဲ့ရဲ့ချင်ကြတဲ့သူတွေ ရှိနေတာကိုး။ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ခွေးလေးက ချစ်ဖို့ ကောင်းပါတယ်၊ သူတို့မှာ အမြင်မရှိကြလို့ပါ" ဟု ပြန်လည် ပြောဆိုလေရာ၊ လင်းထျန်းက "မင်းရဲ့ခွေးက ချစ်ဖို့ကောင်းတာထက် ပိုပါတယ်" ဟု အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ဝမ်ချိုင်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သိမ်မွေ့သည့် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသော်လည်း ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခြင်း မပြုပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ... အဘိုးက တကယ့်ကို အမြင်ရှိတာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကပ်၍ ဆိုလိုက်သော် လင်းထျန်းက "မင်းကတော့ တကယ့် လူလည်လေးပဲ။ ဟို ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းက တပည့်တွေထက် အများကြီး ပိုတော်ပါသေးတယ်" ဟု ရယ်မောလျက် ချီးမွမ်းရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရှောင်ဝမ်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး "အကြီးအကဲလင်း... ဒီသခင်လေးက ဒီအစုတ်အပြတ် ဆေးမီးဖိုကို ဝယ်ချင်တယ်လို့ ပြောနေပါတယ်။ ကျွန်တော် တားပေမဲ့ သူက နားမထောင်ဘူး" ဟု တင်ပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း လက်ထဲမှ ဆေးမီးဖိုကို ကြည့်လျက် "လူကလေး... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီအပေါက်နှစ်ပေါက်ပါတဲ့ ဆေးမီးဖိုကိုမှ သဘောကျနေရတာလဲ" ဟု မေးမြန်းမိပြန်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး အဘိုးရယ်... ပထမဆုံး မြင်လိုက်ကတည်းက ဒီမီးဖိုကိုပဲ သဘောကျသွားတာ။ ကျွန်တော့်အတွက် သင့်တော်မယ်လို့လည်း ခံစားမိလို့ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝေဝေဝါးဝါးပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အမှန်စင်စစ် သူသည် ရှောင်လင်၏ အကဲဖြတ်မှုကို ပြောပြ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>"ဟားဟား... ဒီဆေးမီးဖိုက တကယ့် ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုခေတ် ဆေးဖော်စပ်သူ အများစုက အပေါက်တစ်ပေါက်ပါတဲ့ မီးဖိုတွေကိုပဲ သုံးကြတော့တာမို့ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမိတာပါ။</p> <p> </p> <p>မင်းနဲ့ ကံပါလာတယ်လို့ပဲ ယူဆပြီး မင်းကိုပဲ ရောင်းပေးပါ့မယ်" ဟု လင်းထျန်းက ပြုံး၍ ဆိုလေသည်။</p> <p>"တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ဆေးမီးဖိုတွေက အပေါက်တစ်ပေါက်တည်း ဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းရာ၊ လင်းထျန်းက "ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာဆိုတာ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပြီး အနှစ်သာရကို ထိန်းသိမ်းတာလေ။ အပေါက်တစ်ပေါက်တည်းက အပူရှိန်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့နဲ့ မီးဖိုထဲက အခြေအနေကို စစ်ဆေးဖို့ ပိုပြီး လွယ်ကူစေတာမို့ ခေတ်အဆက်ဆက် သုံးစွဲလာကြတာပါ။</p> <p>ရှေးခေတ်တုန်းကတော့ အပေါက်နှစ်ပေါက်ပါတဲ့ မီးဖိုတွေကို သုံးခဲ့ကြတဲ့ ပညာရှင်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုတော့ မြင်တွေ့ရဖို့ ခဲယဉ်းသွားပါပြီ" ဟု ရှင်းပြရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် "နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယကို ရှင်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး... မင်း ဒီမီးဖိုကို သတိထားမိတာကတင် မင်းနဲ့ ကံပါလာလို့ပဲပေါ့" ဟု ဆိုလျက် လင်းထျန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဒီဆေးမီးဖိုအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလတ်သော် လင်းထျန်းက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုတည်းလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝမ်းသာအားရ မေးသော်လည်း လင်းထျန်းက ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p>"ဆယ်ခုလား" ဟု မေးပြန်သော်လည်း ခေါင်းခါမြဲ ခါနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... တစ်ရာလား" ဟု မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးသော်လည်း မဟုတ်သေးပေ။</p> <p>"တစ်ထောင်လား..."</p> <p> </p> <p>"တစ်သောင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"မှားတယ်... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်း ပေးရမယ်" ဟု လင်းထျန်းက ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ဒါက ဈေးတင်ပြီး ညှစ်တာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ကြင်နာတတ်ပုံရသော အဘိုးကြီး လင်းထျန်းသည် တကယ့် မြေခွေးအိုကြီး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဈေးမဆစ်နဲ့" ဟု လင်းထျန်းက လည်ပတ်သော အပြုံးဖြင့် ဆို၏။</p> <p>"မဖြစ်ပါဘူး... ဈေးကြီးလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာလည်း အဲဒီလောက် မရှိပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ ငြင်းဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် မင်း ပေးနိုင်တဲ့ ဈေးကို ပြောကြည့်လေ" ဟု လင်းထျန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... ငါးခုပဲ ပေးမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံကြိတ်၍ ဆိုလတ်သော်၊ လင်းထျန်းက "ရှောင်ဝမ်... ဧည့်သည်ကို ပြန်လိုက်ပို့လိုက်တော့" ဟု ချက်ချင်းပင် နှင်ထုတ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နေပါဦး... နေပါဦး... အဘိုးကလည်း ကျွန်တော် တကယ် ဝယ်ချင်လို့ပါ၊ မနောက်ပါနဲ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အတင်းတားမြစ်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ဒါဆို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင် ပေး" ဟု လင်းထျန်းက ထပ်မံ ဆိုပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါးရာ... ဒါပဲ ပေးနိုင်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ပြောလိုက်ရာ၊ "သဘောတူတယ်" ဟု လင်းထျန်းက ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း "တောက်... ငါတော့ အရှုံးခံလိုက်ရပြီ" ဟု ဆိုကာ နောင်တတကြီးဖြင့် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... စကားက ကတိပဲနော်၊ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး" ဟု လင်းထျန်းက ရယ်မောလျက် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာကို ထုတ်ယူ၍ လင်းထျန်းအား ပေးအပ်လိုက်ရကာ၊ "အဘိုးရယ်... ကျွန်တော့်ဆီက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းအကျဉ်းလောက် ရဖို့အတွက် ဒီလောက်ထိ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား" ဟု စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ရပါတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save