Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပေါင်အန်းဆေးခန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>“မင်းက ဘာကို လိမ်တယ်လို့ ပြောတာလဲ၊ ငါတို့ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းဟာ လူကြီးလူငယ်မရွေး အားလုံးအပေါ် အမြဲတမ်း ရိုးသားဖြောင့်မတ်ခဲ့တာပဲ။ အရောင်းအဝယ်ဆိုတာ နှစ်ဦးသဘောတူ လုပ်ကြတာမျိုးလေ၊ ငါက မင်းကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ” ဟု လင်းထျန်းက မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွားကြိတ်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့... ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို စီနီယာကြီးအတွက် ကန်တော့တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်ကပင် ကောင်းသည်ဟု ဆိုထားမှတော့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာဖြင့် ဝယ်ယူရခြင်းမှာ မဆိုးလှပေ။</p> <p> </p> <p>“မင်းက တော်တော်လေး အကဲခတ်တာ မြန်တာပဲ၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ သိချင်တာရှိရင်လည်း ငါ့ကို အချိန်မရွေး လာမေးနိုင်တယ်” ဟု ဆိုကာ လင်းထျန်းသည် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဝမ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အားကျသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ “သခင်လေး... အကြီးအကဲလင်းဆီကနေ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လမ်းညွှန်မှု ရနိုင်တဲ့သူဆိုတာ ခပ်ရှားရှားရယ်ပါ” ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“ငါကတော့ ဒါတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မောက်မာသော အမူအရာဖြင့် တုန့်ပြန်လိုက်သည်။ “ရှောင်ဝမ်... ဒီတစ်ခေါက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နောက်ကျရင်တော့ ငါ မင်းကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးရဦးမယ်”။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးကလည်း အားနာစရာကြီး၊ ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေပါပဲ” ဟု ရှောင်ဝမ်က အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆိုရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနေရာတွင် ဆက်လက် မဆိုင်းမတွတော့ဘဲ ဝမ်ချိုင်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းထျန်းသည် ရှောင်ဝမ်၏ နောက်ကျောဘက်တွင် မည်သူမျှ သတိမထားမိခင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်လေး... အဲဒီကောင်လေးကို မှတ်ထားလိုက်စမ်း၊ တစ်နေ့ကျရင်  မင်းကို စိတ်ပျက်အောင်လုပ်မယ့်သူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လာနိုင်တယ်” ဟု လင်းထျန်းက အေးဆေးစွာ ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီသခင်လေးက ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ အဲဒီလောက်တောင် တော်လို့လား” ဟု ရှောင်ဝမ်က အပြစ်ကင်းစင်စွာ မေးမြန်းရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“တော်တာ မတော်တာထက်... သူက တော်တော်လေး မျက်နှာပြောင်တာပဲ၊ ခုတောင် မင်းကို သူ့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်နေပြီ မဟုတ်လား” ဟု လင်းထျန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဝမ်မှာမူ နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ယခုတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်လာရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဆင့် (၃) ဝိညာဉ်ဆေးမြက်များ သို့မဟုတ် မျိုးစေ့များကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေနက်မြေပေါ်တွင် ရှိနှင့်ပြီးသား အမျိုးအစား သုံးမျိုးအပြင်၊ သူသည် နောက်ထပ် ဆယ့်နှစ်မျိုးကို ထပ်မံရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းအတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ဝမ်ကို မေးမြန်းကြည့်ခဲ့ရာ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းတွင် အဆင့် (၃) ဝိညာဉ်ဆေးမြက် အမျိုးအစားများစွာ ရှိသော်လည်း ပြင်ပသို့ ရောင်းချခြင်း မရှိကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့ စုဆောင်းထားသော ဆေးမြက်များမှာ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ များစွာ နှမြောတသ ဖြစ်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူသည် ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းထံမှ အဆင့် (၃) ဝိညာဉ်ဆေးမြက် ငါးမျိုးနှင့် အဆင့် (၄) သွေးဂျင်ဆင်း တစ်မျိုးကို ဝယ်ယူထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူ၏ ‘ရုတ်တရက်တာဝန်’ ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်စေရန်အတွက် အဆင့် (၃) ဝိညာဉ်ဆေးမြက် နောက်ထပ် ခြောက်မျိုး လိုအပ်နေသေး၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီဆေးမြက်တွေကို ငါ ဘယ်မှာ သွားရှာရပါ့မလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့်အဆုံး တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>ထိုစဉ်အတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ချက် ချက်ချင်း လက်ခနဲ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p> ဝိညာဉ်ဆေးမြက်များ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ဆေးလုံးများတွင် ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်စေရန်သာမက၊ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်နှင့် ရောဂါများကို ပျောက်ကင်းစေရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ကုသရေးနှင့် ရောဂါပျောက်ကင်းစေရေးအတွက် ဆေးခန်းများမှာ အဓိက အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်များကိုလည်း ဆေးဝါးကုန်ကြမ်းများအဖြစ် အသုံးပြုကာ အများပြည်သူသို့ အမြဲတမ်း ရောင်းချလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ဦးကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆွဲကာ နန်ဝူးမြို့တွင် အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်သော ‘ပေါင်အန်းဆေးခန်း’ အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင်အန်းဆေးခန်းမှ သမားတော် ဝမ်ရှူးကျူးမှာ နန်ဝူးမြို့တစ်မြို့လုံးတွင် ကျွမ်းကျင်မှုအရှိဆုံး သမားတော်ဖြစ်ပြီး၊ ပဉ္စမအဆင့်ရှိသူ သမားတော်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားသိခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သမားတော်များသည် ဆေးဖော်စပ်သူများ သို့မဟုတ် လက်နက်သွန်းလုပ်သူများလောက် လူကြိုက်မများသော်လည်း၊ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သူများ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကိုလည်း အဆင့်များ သတ်မှတ်ထားကြပေရာ ပထမအဆင့်မှာ အတွေ့ရအများဆုံးဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့်လေလေ ကျွမ်းကျင်မှု ပိုမိုရှိလေလေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ပေါင်အန်းဆေးခန်းသို့ အမြန်ဆုံး လာခဲ့သည်။ ဆေးခန်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း တံခါးဝတွင် လူများ တန်းစီနေကြသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပေါင်အန်းဆေးခန်းမှ သမားတော်ကြီး၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အလဟဿ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူတန်းကြီးမှာ ရှည်လျားလွန်းခြင်း မရှိဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူတန်း၏ နောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသဖြင့် မကြာမီ သူ၏အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် သူသည် ဆေးခန်း၏ ဝင်ပေါက် ဝဲယာတွင် ကပ်ထားသော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည် - “လောကရှိ လူသားအားလုံး ရောဂါဘယ ကင်းဝေးကြပါစေ၊ ဆေးစင်ပေါ်မှ ဆေးဝါးများ ဖုန်တက်နေပါစေဦးတော့ ဘာများ အရေးစိုက်စရာ ရှိအံ့နည်း”။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုသူ၏ အသိတရားနှင့် စိတ်ဓာတ်၏ နက်ရှိုင်းမှုကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် သူသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ဆေးဝါးများစွာ ဝယ်ယူလျှင် ကြက်ဥ လက်ဆောင်ပေးတတ်သော အရှက်မရှိသည့် ဆေးဆိုင်အချို့ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“သခင်လေး... ဘယ်လို ဝေဒနာ ခံစားနေရလို့လဲ” ဟု ဆိုင်ကို ဦးစီးနေသော သမားတော်ကြီး ဝမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “ဆရာကြီးဝမ်... ကျွန်တော် ဆေးမြက်အချို့ ဝယ်ချင်လို့ပါ” ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“ဆေးမြက် ဝယ်ချင်တာလား” ဟု ဝမ်ရှူးကျူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ မင်း နေရာမှားလာပြီပဲ၊ ငါတို့ ဒီမှာက ဆေးကုသပေးတာနဲ့ ဆေးညွှန်းပေးတာပဲ လုပ်တာ၊ ဆေးမြက်တွေကိုတော့ ရောင်းချပေးတာမျိုး မရှိဘူး”။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကြီးရယ်၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဆေးမြက်တွေ ဝယ်ချင်တာပါ၊ ဖြစ်နိုင်ရင် အဆင့် (၃) နဲ့ အထက်မှာ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်တွေကို ဝယ်ချင်တာပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ အထင်ကြီးထားသော ချောမောသည့် အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်အာ... ဧည့်သည်ကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးလိုက်စမ်း” ဟု ဝမ်ရှူးကျူးက အေးဆေးစွာ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချောမောလှပသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဝင်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဆွဲကာ ဆေးခန်းအပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားတော့၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လင်ဇီအာ၊ ဒါချောင်၊ ရှောင်ချောင် သို့မဟုတ် မုန့်ချီလော့တို့ကဲ့သို့ အလွန်တရာ လှပသော မျက်နှာမျိုး မဟုတ်သော်လည်း၊ များစွာ သန့်စင်စင်ကြယ်သော အလှမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားတိုင်း၏ ပထမဦးဆုံး အချစ်ဦးကဲ့သို့ပင် သူမသည် တောက်ပပြီး သန့်ရှင်းကာ လှပနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းကလေး... အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးဆိုတာ ဒီလိုမျိုး ထိတွေ့တာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူးလေ” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ထဲမှ သူ၏လက်ကို အမြန်ပင် ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်း... ကျွန်မတို့ မိသားစု ဆေးခန်းကို ဘယ်သူက လာပြီး ပြဿနာရှာခိုင်းလို့လဲ” ဟု ထိုမိန်းကလေးက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်လုံးပြူးသွားကာ “ငါက ဘယ်တုန်းက ပြဿနာလာရှာလို့လဲ၊ ငါက တကယ်ကို ဆေးမြက်တွေ ဝယ်ချင်တာပါဆို” ဟု ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စကားမနာပါနဲ့၊ ဘယ်သူကများ ဆေးခန်းလာပြီး ဆေးမကုဘဲ ဆေးမြက်ပဲ ဝယ်မှာလဲ၊ ရှင်က ဆေးမြက်တွေ အကုန်ဝယ်သွားရင် ကျွန်မတို့က လူနာတွေကို ဘယ်လို ကုပေးရတော့မှာလဲ” ဟု ထိုမိန်းကလေးက ဆိုရာတွင် ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများဖြင့် ပို၍ပင် ချစ်စရာ ကောင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး မိန်းကလေးရယ်၊ မင်း တကယ်ပဲ နားလည်မှု လွဲနေတာပါ၊ ငါ တကယ်ပဲ အဆင့် (၃) ဝိညာဉ်ဆေးမြက် အချို့ကို ဝယ်ချင်တာပါ၊ အများကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရိုးသားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမြန်သွားတော့” ဟု ထိုမိန်းကလေးက ဆို၏။ သူမကတော့ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြဿနာလာရှာသူဟုသာ တထိုက်တည်း မှတ်ယူထားပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးငယ် လှည့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်မရှည်သည့်အဆုံး သူမ၏လက်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းဖမ်းလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နူးညံ့ချောမွေ့သော ထိတွေ့မှုကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အစဉ်မှာ အရည်ပျော်မတတ် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှင်... လူယုတ်မာ”</p> <p>မိန်းကလေးငယ်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားကာ သူမ၏လက်ကို အမြန် ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို အမြန်မြှောက်၍ ဆိုလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဝမ်ချိုင်သည် မိန်းကလေးငယ်၏ နောက်မှ ရောက်လာပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို တိုးဝှေ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးငယ်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချိုင်ကို မြင်တွေ့ရပြီး လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ “အို... တော်တော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ခွေးလေးပဲ” ဟု ဆိုကာ ဝမ်ချိုင်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချိုင်မှာ မိန်းကလေးငယ်ထက်ပင် တစ်ခေါင်းစာခန့် ပိုမြင့်နေသည် ဖြစ်ရာ၊ ထိုမိန်းကလေးက ‘ချစ်ဖို့ကောင်းသည်’ ဟူသော စကားလုံးကို မည်သို့ တွေးတောလိုက်သည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်ချိုင်သည် မိန်းကလေးငယ်၏ အာရုံကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အချိန်အနည်းငယ် ရရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း... မိန်းကလေး၊ ငါတို့ ဒါကို ပြန်ပြီး ဆွေးနွေးကြရအောင်လေ၊ ငါက ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်မှာပါ၊ အလကား ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက လူယုတ်မာဆီက ပိုက်ဆံကို မလိုချင်ဘူး” ဟု ဆိုကာ မိန်းကလေးငယ်သည် စောစောက သူမ၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲခြင်းခံရသည်ကို သတိရသွားပုံရပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချိုင်သည် မိန်းကလေးငယ်၏ အဝတ်စကို လှမ်းကိုက်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခွေးကြီး... ဒီလူမိုက်နောက်ကို ထပ်မလိုက်ပါနဲ့တော့လား၊ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါလား” ဟု မိန်းကလေးငယ်က ဝမ်ချိုင်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချိုင်သည် မိန်းကလေးငယ်အနားကိုကပ်နေပြီး၊ ဝမ်ချိုင်၏ မျက်လုံးထဲမှ သာယာနေသော အမူအရာကို ချင်ယွမ်ဖုန်း အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုအချိန်မှာ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ချိုင်သည် မိန်းကလေးငယ်ကို ဆက်လက် ဆွဲထားနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“အော်... ဟုတ်သားပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ “ငါ့ဆီမှာ မင်းတို့ တကယ်လိုအပ်မယ့် အရာတစ်ခု ရှိတယ်၊ ငါ အဲဒါနဲ့ မင်းကို လဲလှယ်မယ်လေ” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save