Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂူအဆိပ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ယင်းနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ဖေးရှိ စားပွဲတစ်ခု၌ ဝင်ရောက်ထိုင်ကတည်းဖြစ်ရာ၊ ဝမ်ရှူးကျူးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သွေးကြောခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရှုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ကြာမြင့်လတ်သော် ဝမ်ရှူးကျူးသည် မျက်စိကို ဖွင့်လိုက်ချေသည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေသလို ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဘာမှ ချို့ယွင်းချက်မရှိဘူး၊ ဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူး” ဟု ဝမ်ရှူးကျူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကလည်း နိမ့်တယ်လို့ မထင်ရဘူး”။</p> <p>“ဟင်း...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီးလျှင် “ကောင်းကင်ဘုံက ကျွန်တော့်အပေါ် သနားညှာတာလို့ ထူးခြားတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီတွေကတော့ ပျောက်ဆုံးသွားပါပြီ။ ကျင့်စဉ်ကို ထပ်မံတိုးတက်အောင် လုပ်ချင်ရင် သာမန်လူထက် အဆပေါင်း ရာချီပြီး ကြိုးစားရပါလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပြီ” ဝမ်ရှူးကျူးသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့သွား၍ သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လက်ဝါးကို အသာအယာ တင်လိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ နူးညံ့သော စွမ်းအင်တစ်ခု စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုစွမ်းအင်သည် ရန်လိုခြင်းမရှိသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တားဆီးခြင်း မပြုပေ။</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် ဝမ်ရှူးကျူးသည် လက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အမူအရာများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... ကျွန်တော့်မှာ ဘာဖြစ်နေလို့လဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလောတကြီး မေးမြန်းလေသည်။</p> <p>“မင်း အဆိပ်မိနေတာပဲ” ဝမ်ရှူးကျူးက လေးလံသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆိပ်မိနေတာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကာ “အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂူ  ဆိုတာ လူတွေက အထူးတလည် မွေးမြူထားတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါတစ်မျိုးပဲ။ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကနေ ငါ မတော်တဆ သိခဲ့ရတာပါ။ ဒဏ္ဍာရီတွေအရ အချို့သော ဂူအဆိပ်တွေက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကပ်ပါးနေထိုင်ပြီး လူ့အသက်ဓာတ်ကို စုပ်ယူတတ်ကြတယ်။ အဲဒီလူဟာ ဘာကြောင့်သေမှန်းမသိဘဲ သေဆုံးသွားတတ်တယ်”။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုအရာမျိုး တကယ်ရှိတာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လန့်ဖျပ်သွားချေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဂူအဆိပ်မျိုးမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှပေ၏။ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ယွန်းပင်လျှင် လန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ဂူအဆိပ်တစ်မျိုး ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါက လူကို မသေစေပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အားလုံးကို စုပ်ယူပြီး ကျင့်စဉ်ပါရမီကို ဖျက်ဆီးပစ်တတ်တယ်။ ဒါဟာ အလွန်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်၊ မင်းရဲ့ကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတာက ဒီလိုမျိုး အဆိပ်ပဲ” ဟု ဝမ်ရှူးကျူးက ခက်ထန်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းစုံကို သိလိုက်ရသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ “ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူက ကျွန်တော့်အပေါ် ဒီလောက်အထိ အာဃာတကြီးနေရတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို တိုက်ရိုက်မသတ်ဘဲနဲ့ ပါရမီတွေ အကုန်ဆုံးရှုံးအောင်လုပ်ပြီး အရှက်ရအောင်၊ ကဲ့ရဲ့တာ ခံရအောင် လုပ်ခဲ့တာလား”။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ စော်ကားမှုတွေကြားမှာ ကျွန်တော့်အမေတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ရတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ စားပွဲမှာ ခဏချင်းပင် ကြေမွသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသော ဝမ်ယွန်းသည် ယခင်ကကဲ့သို့ သူ့ကို မမုန်းတီးတော့ဘဲ သနားစိတ်ပင် ဝင်လာမိချေသည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ... ဒီဂူအဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ ကူညီပါဦး၊ ကျွန်တော် နတ်ရေစင်တွေ ထပ်ယူလာပေးပါ့မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝမ်ရှူးကျူးကို အရိုအသေပြုလျက် ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှူးကျူးက သက်ပြင်းချကာ “ဂူအဆိပ်ဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက မျိုးသုဉ်းသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒါကို ဘယ်လို ဖယ်ရှားရမလဲဆိုတာ မသိဘူး” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ဘူးလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း အတိအကျတော့ မပြောနိုင်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေထဲမှာ ဂူအဆိပ် ဖယ်ရှားနည်း ရှိမရှိ ငါ ရှာဖွေကြည့်ပါ့မယ်။ ဒါကတော့ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု ယူရလိမ့်မယ်” ဟု ဝမ်ရှူးကျူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် “ဒါဆိုရင် ဆရာ့ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပါ၊ ကျွန်တော် မကြာမကြာ လာခဲ့ပါ့မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။ စကားပြောနေရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နတ်ရေစင် နှစ်ပုလင်းကို ဝမ်ယွန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... ကျွန်တော် ဒီနေ့တော့ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး၊ နောက်ရက်မှ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ပေါင်အန်းဆေးခန်းမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလူယုတ်မာလေး...” ဝမ်ယွန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှမ်းခေါ်ချင်သော်လည်း မည်သို့ နှစ်သိမ့်ရမှန်း မသိသဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း... တောအုပ်ထဲမှာ အမြင့်ဆုံးသစ်ပင်ဟာ လေဒဏ်ကို အခံရဆုံးပဲပေါ့” ဝမ်ရှူးကျူးက ညည်းညူရင်း ရှေ့ခန်းရှိ လူနာများကို ကြည့်ရှုရန် သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပေါင်အန်းဆေးခန်းမှ ထွက်လာစဉ် ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေချေသည်။ ယခုအခါ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို သူ အမှန်တကယ် နားလည်သွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ မိမိအပေါ် ယခုကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့သူမှာ အလွန်ပင် မုန်းတီးနေသူ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>“မိသားစုထဲက အဘိုးကြီးတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါက မိသားစုရဲ့ အရင်းအမြစ် အများစုကို ရယူထားတော့ သူတို့ရဲ့ သားသမီးမြေးမြစ်တွေအတွက် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ ငါ့ကို အသေမုန်းနေကြတာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရေရွတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခွေးဘုရင် ဝမ်ချိုင် သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒေါသကို သိရှိသကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးလာချေသည်။</p> <p>“မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ဝမ်ချိုင်၊ ငါ သေချာပေါက် ပြန်သွားပြီး အမှန်တရားကို ရှာဖွေမယ်။ အဲဒီအဘိုးကြီးတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ဆွဲထုတ်ပြမယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းများကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူအလိုရှိသော တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးမြက် ကိုးမျိုးကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ယင်းတို့ကို ပြန်လည်စိုက်ပျိုးပါက 'ရုတ်တရက်တာဝန်' ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်နိုင်ပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့ ဝမ်ချိုင်၊ ငါတို့ လိုချင်တာတွေ အားလုံး ရပြီ။ ပြန်ရောက်ရင် ညစာ ကောင်းကောင်း စားရမှာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ဝူးမြို့တွင် ကျင့်ကြံသူများအတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများသာမက သာမန်လူများအတွက် စားသောက်ကုန်နှင့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကိုလည်း ရောင်းချပေရာ၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝက်သားနီချက်၊ အမဲသား၊ ကြက်ကင်၊ ဘဲကင်နှင့် အသားမုန့် အများအပြားကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဝမ်ချိုင်တို့သည် နန်ဝူးမြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မြို့ပြင်သို့ ရောက်လျှင်ပင် ရင်းနှီးနေသော လူသုံးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရရာ၊ ထိုသူတို့မှာ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့် သုံးဦးပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျားလျန်ဖုန်းနှင့် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း မြို့ပြင်ထွက်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ယုတ်မာသော အပြုံးများကိုယ်စီဖြင့် ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချိုင်၏ ခြောက်လှန့်ခြင်း ခံထားရသော သားရဲမှာ ကြောက်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်ရှိသော သားရဲနှစ်ကောင်မှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ သွားများပေါ်သည်အထိ ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်း... မင်းတို့နဲ့ ကစားပေးရတာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိုးရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ နန်ဝူးမြို့နှင့် ဝေးရာသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ဝူးမြို့ပြင် မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်တောငယ်လေးတစ်ခုမှာ တိုက်ခိုက်ရန် အကောင်းဆုံး နေရာပင် ဖြစ်ရာ၊ လူလေးဦးနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲ လေးကောင်တို့သည် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး၊ လေထုမှာ တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က တော်တော်လေး ဇွဲကောင်းကြတာပဲ၊ ငါ့ကိုများ အစွမ်းမရှိတဲ့ အရုပ်တစ်ခုလို့ ထင်နေကြတာလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဘာနဲ့ပဲ လုပ်ထားထား ငါတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒီနေ့ မင်းကို သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်း မပေးရင် မင်းက နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျားလျန်ဖုန်းက ဆိုကာ လှံရှည်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ လှံဦးမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယုံချန်းနှင့် ယန်ကျင်းဝေတို့သည်လည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို အသီးသီး ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် များသောအားဖြင့် လှံရှည်နှင့် ပုဆိန်ကြီးများကဲ့သို့သော လက်နက်ရှည်များကို အသုံးပြုကြသည်မှာ သူတို့သည် သားရဲများကို စီးနင်းတိုက်ခိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း သူ၏ ကျောပေါ်မှ ဓားရှည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တတိယအဆင့် မဟာဆရာ အဆင့်သို့ တက်ရောက်ပြီးကတည်းက သူ၏ စွမ်းအားကို မစမ်းသပ်ရသေးပေ။</p> <p> </p> <p> ခရမ်းရောင်ရှိသော အဆိပ်ပြင်း ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များသည် ဓားဖျားတွင် စုစည်းလာရာ၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် လေတိုက်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ လွင့်ပျံနေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်သုံးဦးသည် သူတို့စီးနင်းလာသော သားရဲများကို နှင်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် လှံများကို ရှေ့သို့ ချိန်ရွယ်ထားကာ သားရဲများ၏ အရှိန်နှင့် စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ ထိုစွမ်းအားမှာ ရွှေနှင့် ကျောက်တုံးများကိုပင် ခြေမှုန်းနိုင်လောက်သော အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်တန်ရာချေသည်။</p> <p> </p>


Save