Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူက ကလေးပဲ ရှိသေးတာကို..</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကြည့်အားလုံးက သူတို့နှစ်ဦးထံသို့သာ စုပြုံကျရောက်နေကြသည်။ လုချန်၏ လက်တစ်ဖက်မှာ တစ်ချိန်လုံး နောက်ကျောတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုမူ ယခုမှပင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖြစ်ပျက်လုံးမှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းလွယ်ကူလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင်မူ ကုထျန်းယန်က မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်လျက် ရှိနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း တုန်ရင်နေသည်။ သူက မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ အားအင်မရှိတော့ပေ။ သူက တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားကို ပေါ်လွင်စေရုံသက်သက်ဖြစ်သော အားကိုးရာမဲ့သည့် နောက်ခံပုံရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌မူ အစောပိုင်းက ဆူညံသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မှင်တက်သွားသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးကသာ စိုးမိုးထားတော့သည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြသလို အသက်ရှူရန်ပင် ကြောက်နေကြသကဲ့သို့ပင်။ လူတိုင်းက ထိုပုံရိပ်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေမိကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်ကြီးပင် ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ဘဲ ရပ်တန့်နေသလားဟု ထင်မှတ်ရသည်။ မည်မျှသော အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိလိုက်ပေ။ ထို့နောက် ခန်းမတစ်ခုလုံးက ကျိုးပေါက်သွားသော ဆည်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် မကြုံစဖူးသော ဆူညံသံမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မဖြစ်နိုင်တာ......"</p> <p style="text-align:justify">လာရောက်လည်ပတ်သော အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ဦးမှာ အသက်ရှူမှားလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက ဘေးရှိ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူက အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ အထက်တန်းကျောင်းသားပဲ ရှိသေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ ခံတပ်မြို့တော်တွေမှာ နာမည်ကျော်တဲ့ ဂူမိသားစုရဲ့ အမွေခံက သူ့ကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့တောင် မယှဉ်နိုင်ဘူးလား... ဒါက တကယ်ကြီးလားဗျာ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက လူကြီးတစ်ယောက်က သုံးနှစ်သားကလေးကို ကစားစရာလို ဆော့နေသလိုပဲ" စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက တုန်ရင်နေသော အသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။ "ပြိုင်ဘက်က တိုက်ခိုက်ရေး ခန္ဓာကိုယ် ကို သုံးထားတာတောင် သူ့အတွက်တော့ ကလေးကစားစရာလို ဖြစ်နေတုန်းပဲလား..."</p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ကြီး၏ အစွန်းတစ်နေရာတွင်မူ ရေခဲပြာရောင် ဝတ်စုံနှင့် တင့်တယ်သော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူမက တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားမိသည်။ သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်ကြီးများမှာလည်း မရပ်မနား တုန်ခါနေခဲ့သည်။  သူမ၏ အကြည့်တို့ကို အလယ်ဗဟိုရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်ထံမှ ခွာ၍မရနိုင်ပေ။ သူမမှာ ကျုံးမိသားစု၏ မင်းသမီးလေး ကျုံးလီယာပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည်လည်း ကျုံးမိသားစုက အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူနေရသော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခုမူ သူမက အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေခဲရေတစ်ပုံးနှင့် အလောင်းခံလိုက်ရသလိုမျိုး ထိုအေးစက်မှုက သူမ၏ ခြေလက်နှင့် အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားကာ သူမကို သတိပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါဟာ... ဒါဟာ တကယ့် ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့ အရာလား...”</p> <p style="text-align:justify">သူမက တစ်နေ့တွင် ဤကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နိုင်မည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ အချိန်တန်လျှင် သူမ၏ နာမည်နှင့် ပုံရိပ်ကို လူတိုင်းက ကြောက်ရွံ့လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့ညတွင်မူ ပါရမီနိုးထသည်မှာ ရက်ပိုင်းသာ ရှိသေးသော လူငယ်လေးတစ်ဦးကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရင်း လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုသူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို ဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမက တုန်ရင်စွာဖြင့် အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သမင်ငယ်တစ်ကောင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ရင်ခုန်သံများမှာ တလှပ်လှပ် ခုန်နေခဲ့သည်။ “သူဟာ တကယ်ပဲ... လူ့လောကထဲကို သက်ဆင်းလာတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပါပဲလား...” ခန်းမ၏ တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ လုယွမ်နှင့် ဆုန့်ယွဲတို့ အတူရပ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး အံ့သြမှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ကြပေ။ ဆုန့်ယွဲမှာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရင်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ သူမမှာ မိန်းမောတွေဝေနေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">"လုယွမ်... ငါတို့သားလေးက ဘယ်တုန်းက ခုလိုမျိုး တော်သွားတာလဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကတင် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ ပျင်းနေပြီး မလုပ်ချင်ဘူးလို့ ငြင်းနေတဲ့ ကောင်လေးကလေ..."</p> <p style="text-align:justify">လုယွမ်က ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ မိမိ၏ သားမှာ အစွမ်းထက်လာမည်ကို သူသိသော်လည်း ၎င်းမှာ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုသာ သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ပါရမီနိုးထပြီး ဆယ်ရက်အတွင်းမှာတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">အဆင့်E ဒသမအလွှာရှိသော စူပါစစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် သူ၏ သားဖြစ်သူမှာ ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမရဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်း ပြိုင်ဘက်ကို အလွယ်တကူပင် အေးဆေးစွာ နှိမ်နှင်းနိုင်သည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းတို့မှာ မည်သည့် မိဘမျှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်မည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ခပ်နွမ်းနွမ်း အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါငါတို့ရဲ့ သားလေးပဲလေ"</p> <p style="text-align:justify">ဆုန့်ယွဲ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်ခြည်း တောက်ပလာပြီး လက်ချောင်းလေးဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အသာအယာ ဖိထားမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူတို့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိသားစုကြီးများမှ လူကြီးများမှာမူ သူတို့အား မနာလိုစွာ ကြည့်နေကြသည်။ မိသားစုများစွာမှာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီးမှ အမွေခံများကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်သော်လည်း အဆင့်E ကိုပင် မဖောက်ထွက်နိုင်ကြသေးပေ။ သို့သော် လုမိသားစုကမူ လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ဆန့်ကျင်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လုဟုန်တောက်မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော ဘဝတစ်လျှောက်တွင် သူက အရာများစွာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော အခြေအနေများ၊ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနှင့် စစ်ပွဲများကြားမှ မိသားစုကို ဦးဆောင်ခဲ့ကာ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ၏ အသက်တစ်ရာနီးပါး သက်တမ်းအတွင်းမှာ ယခုကဲ့သို့ မယုံနိုင်စရာ ခံစားချက်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။ အခြေအနေက ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။ လုချန်က သူ၏ ပါရမီကို စတင်ပြသခဲ့စဉ်ကပင် လုဟုန်တောက်သည် သူ့အား မိသားစု၏ မဏ္ဍိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ဝံ့ရဲခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ၎င်းက ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ လူသားတို့၏ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းထက်ပင် ပိုမိုလွန်ကဲနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သော ထိုလူငယ်လေးထံတွင် သူ၏ အကြည့်တို့က ရပ်တန့်နေသည်။ လှပသော မီးဆိုင်း၏ အလင်းရောင်များက လုချန်၏ ဆံပင်အနက်ရောင်လေးများကို ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသဖွယ် ဖြာကျစေနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ငွေရောင်အလင်းတန်းများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ရာစုနှစ်တစ်ခုနီးပါး သက်တမ်းအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လုဟုန်တောက်က ကလေးတစ်ဦးထံမှ နက်ရှိုင်းပြီး ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေသော အားကျရိုသေမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီကောင်လေးဟာ... လုမိသားစုကို ဘယ်သူမှ မမှန်းဆနိုင်တဲ့ အမြင့်တစ်ခုဆီကို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်လိမ့်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify">သူ့ဘေးရှိ မဟာမိတ် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ရှောင်ဝမ်လုံမှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အတော်အတန် ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် အချို့က သူ စကားမပြောနိုင်တော့ဘူးလားဟုပင် ထင်မှတ်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ရှောင်ဝမ်လုံက အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျှော်လင့်ချက်အရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါဟာ... ငါတို့တွေ စောင့်မျှော်နေခဲ့တဲ့ သူပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု မသိမသာ ပေါ်လာသည်။ “အဘိုးကြီးချန်... မင်းပြောတာ မှန်နိုင်တယ်... ငါတို့ရဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ဒီနေရပ်ကမ္ဘာအတွက် မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ ရှိနေသေးတာပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များမှာမူ ထိုပုံရိပ်ကို အံ့သြမှု၊ မနာလိုမှုနှင့် မညီမျှသော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာမှုအပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save