Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">စတားဒူး အကယ်ဒမီကို သွားမယ့်သူ ရှိလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကမ္ဘာအနှံ့မှ ရောက်ရှိလာကြသည့် ဤပါရမီရှင် လူငယ်တစ်စုက ယနေ့ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အရာအားလုံးကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် မရွှေ့ဘဲ တိုက်ကွက်တိုင်းကို ဘယ်လိုများ ခုခံသွားတာလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလိုက်ကြလား" </p> <p style="text-align:justify">လူငယ်တစ်ဦးက အသံကို အလွန်နှိမ့်၍ မေးလိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ ဝေဝါးနေပြီး ယုံကြည်ချက် ကင်းမဲ့နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ... ငါကတော့ ဒါကို အမြင်အာရုံ မှားယွင်းတာ ဒါမှမဟုတ် အိပ်မက်တစ်ခုလို့ပဲ ထင်နေမိတယ်" </p> <p style="text-align:justify">အခြားတစ်ဦးကလည်း ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။ "ကုထျန်းယန်က သူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်ရေး ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ထုတ်သုံးထားတာတောင် သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးမှ မထိနိုင်ခဲ့ဘူး... သူက သူ့လက်နက်ကိုတောင် မထုတ်ရသေးဘူးလေ..."</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း ပြောလိုက်သည်။ "လုမိသားစုရဲ့ အမွေခံက ဒီလိုလူမျိုးဆိုရင်တော့ ဘယ်သူမှ သူတို့ကို စိန်ခေါ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ လုချန်၏ မျက်နှာထားမှာ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လုံးဝ ပြိုလဲနေသော ကုထျန်းယန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ကုထျန်းယန်၏ လက်သည်းများမှာ အသားထဲအထိ စိုက်ဝင်နေပြီး လက်ဝါးမှ သွေးများမှာ တောက်တောက်တောက် ကျနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အရှက်ရမှုနှင့်အတူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေသော ဂူမိသားစု အမွေခံ၏ ပုံစံမှာ လုချန်၏ အစွမ်းကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည့် သနားစရာကောင်းသော နောက်ခံကားချပ်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။ လူအုပ်ကြီးမှာလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ဝမ်လုံက ဆက်လက် အောင့်အီးမထားနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းလှသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းတွင် မလှုပ်မယှက်နိုင်သော အလေးချိန်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လုချန်..."</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်လုံက ခေါ်လိုက်ရင်း ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေမိသည်။ ဤသူမှာ တကယ်ပဲ သူထင်ထားသည့် လူသားစစ်စစ်လားဟု အတည်ပြုလိုနေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ မေးပါရစေ... မင်း လက်ရှိမှာ ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားအဆုံးတွင် ခန်းမတစ်ခုလုံး၌ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းက နားစွင့်နေကြပြီး အဖြေကို ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ လုချန်၏ အကြည့်တို့က ရှောင်ဝမ်လုံနှင့် ဆုံသွားသည်။ သူ၏ အကြည့်တွင် မောက်မာမှုများ မရှိသလို၊ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေခြင်းလည်း မရှိပေ။ ပြတ်သားသော အဖြေတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဆင့်E ဒသမအလွှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">သူက ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောလိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီးထံမှ အသက်ရှူမှားသံများ တပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ရှောင်ဝမ်လုံနှင့် လုဟုန်တောက်တို့မှာမူ အသက်ရှူရပ်မသွားကြဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းမော့ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုရယ်မောသံများမှာ ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေသည်။ ၎င်းမှာ ကြည်လင်ပြီး ပြင်းထန်လှသည်။ ရှောင်ဝမ်လုံက မျက်ရည်များ ဝေဝါးလာသည်အထိ အားရပါးရ ရယ်မောနေမိသည်။ သူ ဤကဲ့သို့ နောက်ဆုံး ဘယ်တုန်းက ရယ်ခဲ့သည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးမှ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ မကြုံစဖူး ပေါ့ပါးမှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဆယ်ရက်... ဆယ်ရက်အတွင်းမှာတင် အဆင့်E ဒသမအလွှာကို သူ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့တယ်... တို့ရဲ့ နေရပ်ကမ္ဘာကြီးတော့ ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီ... လူသားမျိုးနွယ်တော့ အသက်ဆက်နိုင်ပြီ...”</p> <p style="text-align:justify">လုဟုန်တောက်၏ ရယ်သံမှာမူ ရှောင်ဝမ်လုံနှင့် မတူပေ။ ၎င်းမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ၊ ကြမ်းတမ်းမှုများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟားဟားဟား... ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ နဂါးစစ်စစ်ပဲ နတ်ဘုရားတွေက လုမိသားစုကို တကယ်ပဲ စောင်မကြည့်ရှုနေတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ကုထျန်းယန်က ထိုစူးရှသော ရယ်သံများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ဂုဏ်သိက္ခာ အကြွင်းအကျန်လေးများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာပြီး ရှုံးနိမ့်မှု၏ အရှက်ရမှုမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုထက်ပင် ပိုမိုလွန်ကဲနေတော့သည်။ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်ကျသွားပြီး သတိလစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကုထျန်းယန်၏ အစေခံများ ပြေးဝင်လာသည့်အခါ ခန်းမတစ်ခုလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ အဆင့်C ကျင့်ကြံခြင်းရှိသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက လုချန်နှင့် အကြီးအကဲလုတို့အား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သခင်လေးလု..."</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အသံမှာ တင်းမာနေပြီး မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရိုသေမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ "ကျွန်ုပ်တို့ ဂူမိသားစု အမွေခံရဲ့ ရမ်းကားမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါရန် တောင်းပန်အပ်ပါတယ်... သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ အခုပဲ ခေါ်ဆောင်သွားပါရစေ"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် အစေခံနှစ်ဦးက ကုထျန်းယန်၏ နာကျင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာ မလိုက်ကြပြီး ခန်းမပြင်ပသို့ သယ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။ မည်သူမျှ သူတို့ကို မတားဆီးကြသလို လှောင်ပြောင်သည့် စကားတစ်ခွန်းမျှလည်း မဆိုကြပေ။ မလိုအပ်တော့၍ ဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက်သော အရှက်ရမှုက မည်သည့် အပြစ်ပေးမှုထက်မဆို ပိုမို နက်ရှိုင်းပြင်းထန်လှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမအတွင်းရှိ အခြေအနေများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာသည့်အခါ လုချန်က အသက်ကို ခပ်တိုးတိုး ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူက အနည်းငယ်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ဤရလဒ်မှာ တကယ်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။ အလွန်အကျွံလည်း မဖြစ်သလို၊ ပေါ့ပျက်ပျက်လည်း မနိုင်ပေ။ နောင်တွင် သူ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသသည့်အခါမှသာ ယခု ဖန်တီးထားသော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဆိုသည့် ပုံရိပ်မှာ ပိုမို ပီပြင်လာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဧည့်ခံပွဲက ဆက်လက် ကျင်းပနေသော်လည်း ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုက ဖုံးလွှမ်းနေဆဲပင်။ လူတို့သည် လုချန်အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။ သူ၏ စိန်ခေါ်မှု ကြေညာချက်မှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ရှိနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူတို့ သတ္တိမွေး၍ အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကြည့်သည့်အခါတွင်မူ ဤအနှိုင်းမဲ့ ပါရမီရှင်မှာ လွန်စွာမှပင် ဖော်ရွေပျူငှာလှကြောင်း မယုံနိုင်စရာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ လုချန်ထံတွင် အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ ၎င်းမှာ လုံးဝ ခြားနားသော လူသားနှစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ ပါရမီရှင် လူငယ်အချို့က သူ့ထံသို့ လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်္ဂလာပါ သခင်လေး လုချန်... ကျွန်တော်က အခြေစိုက်မြို့တော် A8က ယွမ်မိသားစုရဲ့ ယွမ်ကျိယန်ပါ... အခုလို တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဩော်... မင်းက ယွမ်ကျိယန်လား... ငါလည်း တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">အမှန်စင်စစ် သူက ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိပေ။ ၎င်းမှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျိယန်မှာလည်း ထိုအချက်ကို သိသော်လည်း လုချန်က ပြန်လည် နှုတ်ဆက်သည့်အတွက် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ ပါရမီရှင် လူငယ်များစွာက မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ လုချန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အမှတ်မထင် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူတွေ စတားဒူး အကယ်ဒမီကို သွားကြမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူငယ်များသာမက လူကြီးပိုင်းများပါ နားစွင့်လိုက်ကြသည်။ စတားဒူး အကယ်ဒမီ၏ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးသည်လည်း ဤဧည့်ခံပွဲသို့ တက်ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက အဆင့်B ဆဋ္ဌမအလွှာ ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လုချန်ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်မျိုး မိမိတို့ ကျောင်းသို့ ရောက်လာလျှင် မည်မျှ ကောင်းမည်နည်းဟု တစ်ချိန်လုံး တွေးတောကာ သက်ပြင်းချနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခု လုချန်ကိုယ်တိုင် ထိုကိစ္စကို စတင်ပြောဆိုလာသည့်အခါ ယွမ်ကျိယန်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီမလေးက ဒီတစ်ခေါက် စတားဒူး အကယ်ဒမီကို ဝင်ခွင့်ဖြေဖို့ သွားပါလိမ့်မယ်... သခင်လေး လုချန်... တစ်ခုခု အကူအညီ လိုလို့လားခင်ဗျ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါ့မှာ စတားဒူး အကယ်ဒမီကို တက်မယ့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်... သူ အဲဒီမှာ သူငယ်ချင်းအသစ်တွေ ရစေချင်လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save