Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မက်ချာ စက်ရုပ်ကို မောင်းနှင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာတွင် လုချန်သည် မီတာ ၂၀ ကျော် မြင့်မားသော မိုးကောင်းကင်တိုင်ဟု တင်စားရသည့် မက်ချာကြီးကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရပြန်သည်။ လုကွာကွာက တစ်ခါက ၎င်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးဖူးသည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းတို့မှာ လူသားများ တီထွင်ထုတ်လုပ်ထားသည့် မက်ချာ စက်ရုပ်စစ်သည်တော် များဖြစ်ပြီး အဆင့်C ဒသမအလွှာရှိသော သားရဲများကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ ပါရမီမနိုးထသူ သာမန်လူများပင် ၎င်းကို မောင်းနှင်နိုင်သော်လည်း ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုများအတွက်ပင် ဝန်ထမ်း ၃ ဦးခန့် လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ အဆင့်C သားရဲတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်မည်ဆိုပါက ဝန်ထမ်း ၆ ဦးခန့် တစ်ပြိုင်နက် မောင်းနှင်မှသာ အဆင်ပြေမည် ဖြစ်သည်။ စစ်သည်တော်များအတွက်မူ ပို၍ လွယ်ကူလှပြီး လူ ၂ ဦးတည်းဖြင့်ပင် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝက မက်ချာဝတ္ထုများနှင့် Animeများကို အလွန်နှစ်သက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော နည်းပညာထွက်ကုန်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် မြင်ရသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူက ဆွဲဆောင်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အရပ် ၂၀ မီတာရှိသော မက်ချာကြီး၏ ကျောဘက်တွင် ၁၆ မီတာရှည်သည့် ဧရာမ ဓားကြီးတစ်လက် ရှိနေသည်မှာ ရုပ်ရှင်ထဲက Optimus Primeကို ပြန်လည်အသက်သွင်းထားသကဲ့သို့ပင်။ မည်သည့် ယောကျ်ားလေးမှ ဤဆွဲဆောင်မှုကို ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မဟာမိတ် သုတေသန ဌာနချုပ်၏ ဂိတ်ဝသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လုမိသားစု၏ ဧည့်ခံပွဲတွင် အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီး အများအပြားကို ဖိတ်ကြားခဲ့ဖူးရာ သူ မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်သည်နှင့် အားလုံးက သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြသည်။ သုံးမိနစ်အကြာတွင် စစ်တပ်အရာရှိကြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ လုချန် လာရောက်လည်ပတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝါးမုန့်ဆုန်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သခင်လေး လုချန်..." သူက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။ "တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့ချင်ရင် ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်ရုံပါပဲ... အခုလို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာဖို့ မလိုပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ထိုသူ၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဧည့်ခံပွဲတွင် တွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။ သူက လက်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါတွေ ထားလိုက်ပါတော့... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မက်ချာတစ်စီးလောက် ကျွန်တော် မောင်းကြည့်ချင်လို့၊ ရမလား"</p> <p style="text-align:justify">ဝါးမုန့်ဆုန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ လူသားမျိုးနွယ်၏ မယှဉ်သာသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးက သူတို့၏ မက်ချာကို စိတ်ဝင်စားနေသည်တဲ့လား။ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီရှင် အများစုမှာ မက်ချာများကို ပြင်ပပစ္စည်းဟု သတ်မှတ်ကာ အထင်သေးတတ်ကြသည်။ သူတို့အတွက် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကသာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုချန်၏ မျက်လုံးထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ ဝါးမုန့်ဆုန်းက စစ်မှန်သော ဂုဏ်ယူမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရတာပေါ့" သူက ပြုံးလျက် အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "လုချန်... ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ... အရင်ဆုံး Simulator အခန်းကို သွားကြတာပေါ့... အဲဒီမှာ မောင်းနှင်ပုံကို သင်ယူပြီးရင် တကယ့် မက်ချာကို မောင်းလို့ ရပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ... သွားကြစို့"</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေကလည်း သူတို့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ရှုနေသည်။ Simulator အခန်းထဲတွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် သိပ္ပံပညာရှင် အများအပြား ရှိနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကြိုဆိုပါတယ် သခင်လေး လုချန်" သူတို့က ရိုသေစွာဖြင့် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြုံးပြလိုက်ပြီး Simulator စက်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အတွင်းပိုင်း စနစ်မှာ အလွန်ပင် အသုံးပြုရ လွယ်ကူလှသည်။ အာရုံကြောများနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ခေါင်းဆောင်းကို ဆောင်းလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ ဦးနှောက်မှာ စက်နှင့် တိုက်ရိုက် ချိတ်ဆက်သွားသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူက မက်ချာကို မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သဖွယ် ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သာမန်လူများအတွက်မူ ၎င်းက ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေပြီး လူကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားစေနိုင်သည်။ သို့သော် လုချန်အတွက်မူ ဘာမျှ မဟုတ်ပေ။ မိနစ်သုံးဆယ်အကြာတွင် သူက မောင်းနှင်မှု ကျွမ်းကျင်မှု အားလုံးကို အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ စက်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာသောအခါ သိပ္ပံပညာရှင် အားလုံးက သူ့အနားသို့ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တုန်ယင်နေသည်။ လုချန်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးကို သူတို့၏ မောင်းနှင်သူအဖြစ် တစ်ခါမျှ မရခဲ့ဖူးပေ။ လုချန်က အရပ် ၂၀ မီတာကျော် မြင့်သော မက်ချာကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ လော့နျန်ဝေကလည်း သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသည်။ မက်ချာကြီး၏ ကြီးမားလှပုံမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရလောက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မက်ချာ၏ တံခါးပွင့်လာပြီး လုချန်အား မောင်းနှင်ခန်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ရန် ဓာတ်လှေကားတစ်ခု ဆင်းလာသော်လည်း သူက လက်ကာပြကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မြေပြင်ကို ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်သည်။ မြေဓာတ်စွမ်းအားများ စုစည်းလာကာ ပလပ်ဖောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လော့နျန်ဝေ၏ ခါးလေးကို ညင်သာစွာ ဖက်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး လေထဲသို့ တူတူ ပျံတက်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေမှာ ဤရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လန့်သွားကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာလည်း ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သိပ္ပံပညာရှင်များမှာမူ အခြားသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မှင်သက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘုရားရေ လုမိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူက တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား”</p> <p style="text-align:justify">မည်သူမျှ ဤအချက်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူက ဧည့်ခံပွဲတွင် သူ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ တကယ့်ကို ဘုရင်ခံ သားရဲကြီးတစ်ကောင်ပင်။ သို့သော်လည်း သူတို့ တစ်ခွန်းမှ မဟရဲကြပေ။ လုမိသားစုက အပြင်လောကကို မကြေညာခင် သူတို့သာ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေါက်ကြားအောင် လုပ်မိပါက နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်များမှာ တွေးဝံ့စရာ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အတိုင်းမသိ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ မက်ချာကို မောင်းနှင်ရန်အတွက် ကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအားလိုအပ်ရာ ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်ကသာ မောင်းနှင်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ အိမ်မက်ထဲကအတိုင်းပင်။ သူတို့တွင် ဤနယ်ပယ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များ အမြဲ လိုအပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပင်မ မောင်းနှင်သူ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လော့နျန်ဝေက သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နီမြန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အာရုံကြော ချိတ်ဆက်မှု ဟဲလ်မတ်ကို ဆောင်းလိုက်ပြီးနောက် မောင်းနှင်ခန်း တံခါး ပိတ်သွားတော့သည်။ ရုတ်တရက် မက်ချာကြီး၏ ဧရာမ မျက်လုံးကြီးများမှာ လင်းထိန်လာသည်။ လုချန်က စက်ရုပ်ကြီး၏ ကြီးမားလှသော လက်တံ၊ ခြေတံများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု တိုးလာသကဲ့သို့ပင်။ ကြီးမားခြင်း၊ အစွမ်းထက်ခြင်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းခြင်းတို့က ပေါင်းစပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သွက်လက်မှုနှင့် ဟန်ချက်ညီမှုကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ မည်သည့် ဖိအားမျှ မရှိပေ။ ဆက်လက်၍ သူက ပြေးခြင်း၊ ခုန်ခြင်းနှင့် လက်သီးထိုးခြင်းများကို ပြုလုပ်ကြည့်သည်။ သိပ္ပံပညာရှင်များမှာ အလုပ်ကို တကယ် ကောင်းကောင်း လုပ်ထားကြသည်ဟု ဆိုရမည်။ လူသား ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ လုံးဝဥဿုံ သွက်လက်ခြင်း မရှိသော်လည်း အခြေခံဗားရှင်းအတွက်မူ ၎င်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက သိပ္ပံပညာရှင်များကို လက်မထောင်ပြလိုက်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပျော်ရွှင်နေပုံ မရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှင်သက်မှုနှင့်အတူ ကြောက်ရွံ့မှုများပါ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save