Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အပျက်အစီးများကြားမှ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များက ပြတ်သားလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုရင် ဥက္ကဋ္ဌ... ခင်ဗျားစောစောကပြောတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ကျွန်တော် သွားလို့ရမလား... အဲဒီ စွမ်းအင်အတားအဆီးရဲ့ အနောက်မှာ ဘာတွေရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">လီချန်နှင့် ရှောင်ဝမ်လုံတို့လည်း လိုက်ပါမတ်တတ်ရပ်ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့လေ"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူတို့သုံးဦးက မဟာမိတ်ဌာနချုပ် အဆောက်အအုံ၏ အောက်ဆုံးထပ်ဆီသို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ မြေအောက်သို့ ဦးတည်ထားသော အလုံပိတ် သတ္တုတံခါးကြီး ပွင့်သွားသည်။ သူတို့က မြေအောက် ၇ မီတာ၊ ၈ မီတာခန့်အထိ ဆင်းသွားပြီးနောက် ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်နေသော အခန်းကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ဆန်းကြယ်စွာ တောက်ပနေသော စွမ်းအင်တံခါးကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ရှောင်ဝမ်လုံက ရှင်းပြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ တံခါးပဲ... တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ငါတို့ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အဝင်ဝတွေမှာ ဒီလို တံခါးမျိုးတွေ ရှိတတ်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ တောက်ပနေသော စွမ်းအင်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး မအီမသာဖြစ်မှုက ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ရှောင်ဝမ်လုံက ပြုံးလျက် နှစ်သိမ့်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူနဲ့... လျှို့ဝှက်နယ်မြေတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တွေ ရှိတယ်... ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက အစပိုင်းမှာ နည်းနည်း အသားမကျသလို ခံစားရနိုင်ပေမဲ့ ခဏနေရင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ထူးဆန်းစွာပင် သာမန်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ အေးချမ်းသာယာပြီး တိတ်ဆိတ်လှသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့နှင့် တူနေသည်။ ကောင်းကင်ထက်မှ အလင်းရောင်များက မြေပြင်ပေါ်သို့ နူးညံ့သော အရိပ်များကို ဖြာကျနေစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက သီးခြား ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်မှာပေါ့နော်" လုချန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်" ရှောင်ဝမ်လုံက ပြန်ဖြေသည်။ "လျှို့ဝှက်နယ်မြေတိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တွေ ရှိတယ်... မင်းမြင်နေရတဲ့ အလင်းက အပြင်လောကက အလင်းမဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"နားလည်ပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန် ဤနေရာရှိ သစ်ပင်များကို သတိပြုမိသွားသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ထူးဆန်းသော မျိုးစိတ်များ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဆန်းပြားသည့် အလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မြို့ငယ်လေး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ဧရာမ နန်းတော်ကြီးတစ်ခုက တိတ်ဆိတ် ခန့်ညားစွာ ရပ်တည်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လီချန်က ရှေ့သို့ ညွှန်ပြကာ... "အတွင်းထဲ ဝင်ကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့က နန်းတော်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လုချန်၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော စင်္ကြံလမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် မီတာ ၂၀ ကျော် မြင့်မားသည့် မက်ချာစစ်သည်တော်ကြီးများက တန်းစီရပ်နေကြခြင်းပင်။ တော်ဝင်သူရဲကောင်းများသဖွယ် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထာဝရ စောင့်ရှောက်နေကြသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ လီချန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီရုပ်တုတွေကို ကြည့်ပြီး ငါတို့ လက်တွေ့လောကမှာ မက်ချာတွေအကြောင်း သုတေသနလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရခဲ့တာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">နန်းတော်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းမှာ သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာတစ်ခုသဖွယ် အနာဂတ်ဆန်သော အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အိပ်မက်ဆန်စွာ ခန့်ညားလှပေသည်။ ထို့နောက် သူတို့က စွမ်းအင်တံခါးချပ်ကြီး တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ ၎င်းမှာ အမြင့် ၁၀ ထွာ၊ အနံ ၃ ထွာခန့်ရှိပြီး တံခါးတစ်ခုလုံးကို တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသော ပလက်စမာ စွမ်းအင်အလွှာဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ လုချန်က ၎င်းကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ရှောင်ဝမ်လုံက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မလုပ်နဲ့ ဒါက မင်းကို လောင်ကျွမ်းသွားစေလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီလောက်တောင် အန္တရာယ်များတာလား"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့... အပူရှိန် ထွက်မနေဘူးဆိုပြီး အထင်မသေးနဲ့။ သူ့ရဲ့ တကယ့် အပူချိန်က စင်တီဂရိတ် ၇၀၀ ကျော် ရှိတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ "ဒါက ကြယ်တစ်လုံးရဲ့ မျက်နှာပြင် အပူချိန်ထက်တောင် ပိုမြင့်နေတာပဲ... ဒါဆို ဒါက မည်သူမျှ မဖောက်ထွက်နိုင်တဲ့ အတားအဆီးပေါ့ ဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မဆိုင်းမတွဘဲ သူ၏ တိုကင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို လက်တွင်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ သူက တောက်လောင်နေသော စွမ်းအင်တံခါးကို အပန်းဖြေ လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။ လီချန်နှင့် ရှောင်ဝမ်လုံတို့မှာ သူ့နောက်တွင် ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဆွံ့အမှင်သက်နေကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကလေးကတော့..." လီချန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေတာလား... ဒါပေမဲ့လည်း သူက ယုံကြည်မှုရှိဖို့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိနေတာပဲလေ"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးက တံခါးအပြင်ဘက်၌ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ကြပြီး လုချန် ပြန်ထွက်လာမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။ ကုမိသားစု အိမ်တော်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့ကို ကုမိသားစု၏ ဘိုးဘေးကြီး ကုဖူယန်၏ သားဖြစ်သူ ကုလီဝူက လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ကုလီဝူ ကိုယ်တိုင်မှာလည်း အဆင့်B တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဖေအဖိုးကြီးနဲ့ ဖေမိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်တို့ ကျွန်တော်တို့ဆီ ဘာကိစ္စနဲ့ ကြွလာတာလဲ သိပါရစေ" ဟု ကုလီဝူက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖေယွမ်ကျောက်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် အမည်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။<br /> "လုချန်"</p> <p style="text-align:justify">ကုလီဝူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားသည်။ "ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်မိသားစုကို လာပြီး လှောင်ပြောင်ချင်တာလား"</p> <p style="text-align:justify">ဖေယွမ်ကျောက်က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး လုချန်နှင့် သူတို့အကြားရှိ ရန်ငြိုးရန်စများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကုလီဝူက ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါတွေကို ကျွန်တော်က လုမိသားစုကို သွားပြောလိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် လုမိသားစုရဲ့ လက်အောက်မှာ ခင်ဗျားတို့ အသက်ရှင်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ဖေယွမ်ကျောက်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့ ကုမိသားစုကသာ ကလဲ့စားချေဖို့ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဖေမိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ဝက်ကို ပုံအောပေးမယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ကုလီဝူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မှင်သက်သွားရသည်။ ဖေမိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ဝက်ဆိုသည်မှာ နည်းလှသည့် ပမာဏ မဟုတ်ပေ။ ဖေရန်ရွှန်းက တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကာ အံတင်းတင်းကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီတိရစ္ဆာန်လေးက ကျွန်တော့်သားကို အရှက်ခွဲရုံတင်မကဘဲ ရက်ရက်စက်စက် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ... ဒါက သွေးကြွေးပဲ... အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့ကသာ ကလဲ့စားချေဖို့ အခွင့်အရေး ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဖေမိသားစုက ဘယ်လို တန်ဖိုးမျိုးကိုမဆို ပေးဆပ်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ခင်ဗျားတို့အပေါ်မှာ ထာဝရ ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ကုလီဝူ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက သိပ်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမို့လို့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး... လက်ရှိ ကျွန်တော့်အဖေက ကျင့်ကြံဖို့ အောင်းနေတာ... သူ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဆွေးနွေးပေးပါ့မယ်... အကယ်၍ သူ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကုမိသားစုက သေချာပေါက် ကူညီမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ဖေရန်ရွှန်းက ကုလီဝူကို ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လုချန်က ကုသခြင်း ဝိညာဉ်စွမ်းရည်နိုးထထားတာ"</p> <p style="text-align:justify">ကုလီဝူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဖေရန်ရွှန်းက အဆိပ်ပြင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူက ကျွန်တော့်သားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ကုပေးခဲ့တာ... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ကုသလို့မရအောင် လမ်းစတွေ အကုန် ဖြတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက ကုသခြင်း ဓာတ်သဘာဝ သိုင်းကွက် မဟုတ်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ဘယ်လို သေချာပြောနိုင်တာလဲ။ သူက အလင်းဓာတ် ပါရမီ နိုးထထားတာပဲလေ" ကုလီဝူက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူ တစ်စက္ကန့်ပဲ အချိန်ယူခဲ့တာ" ဖေရန်ရွှန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေ၊ လျှာနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဖြတ်တောက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတောင်... သူက တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာ သွေးတိတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး လုံးဝ ဥဿုံ ပြန်ကောင်းသွားအောင် ကုပေးခဲ့တာ... အခု ပြောကြည့်ဦး... ဘယ်လို အလင်းဓာတ် သိုင်းကွက်က ဒီလောက် အစွမ်းထက်လို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">ကုလီဝူ၏ မျက်နှာထားမှာ ဆိုးရွားသွားသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ဖေမိသားစု ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကုလီဝူ၏ အကြည့်များမှာ ငရဲပြည်မှ ရေခဲထက်ပင် ပို၍ အေးစက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လုချန်... မယှဉ်သာတဲ့ ပါရမီရှင် ဟုတ်လား..."</p> <p style="text-align:justify">"သေသွားတဲ့ ပါရမီရှင်ဆိုတာ သေနေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ ဘာမှ မခြားနားဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"နောက်တစ်လကျော်ရင် အပျက်အစီးနယ်မြေကို စူးစမ်းဖို့ သွားကြလိမ့်မယ် အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း သေချာပေါက် လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်... အဲဒီနေရာက မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး နေရာပဲ ဖြစ်စေရမယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save