Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်တု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ညီမရဲ့မိဘတွေလိုမျိုး လက်လျှော့ဖို့ အစ်မလာဖျောင်းဖျတာ မဟုတ်ဘူး။ ညီမပြောတဲ့ ချားလ်စ် အကြောင်းကို အစ်မကို ပိုပြောပြနိုင်မလား။ ညီမတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုဆုံခဲ့ကြတာလဲ”</p> <p>မာဂရက် သည် အစပိုင်းတွင် ဘာမှထုတ်ပြောရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသော်လည်း သူမရင်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသော ခံစားချက်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ စကားစပြောလိုက်သည်နှင့် သူမကိုယ်သူမ ရပ်တန့်၍ မရတော့ပေ။</p> <p>သူမသည် ချားလ်စ်နှင့် ပတ်သက်သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြန်ပြောင်းပြောပြနေပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာလည်း ပြောလက်စ စကားများအတိုင်း ပျော်ရွှင်ကြည်နူးရိပ်နှင့် ဝမ်းနည်းမှောင်မိုက်ရိပ်တို့ တစ်လှည့်စီ ယှက်သန်းနေသည်။</p> <p>သို့သော် သူမသည် အတိတ်ဟောင်းများကို ပြန်ပြောင်းသတိရနေမိသဖြင့် အန်နာ ၏ နက်မှောင်သောမျက်လုံးများအတွင်းမှ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>ခဏအကြာတွင် မာဂရက် စကားပြောရပ်သွားသည်။ သူမသည် ဘေးတွင်ထိုင်နေသော အန်နာကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး “နားထောင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်နာ။ အခုမှပဲ ရင်ထဲမှာ ပေါ့သွားတော့တယ်။ ဒါနဲ့၊ အန်နာ့ရဲ့ ပျောက်နေတဲ့ ခင်ပွန်းကိုကော ရှာတွေ့ပြီလား” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>အန်နာက ခေါင်းကိုတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ပြီး ဟန်ဆောင်ဝမ်းနည်းရိပ်များ သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် ပေါ်လာသည်။ “ကြာလှပြီပဲ၊ သူ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။ ရှာမတွေ့တော့ဘူး ထင်ပါတယ်ကွယ်။ ဟူး...”</p> <p>အန်နာ၏ ဝမ်းနည်းနေသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် မာဂရက်က အလျင်အမြန်ပင် သူမ၏ပုခုံးကို လှမ်းဖက်ကာ အားပေးလိုက်သည်။ “အားနာလိုက်တာရှင်။ ကျွန်မက မရည်ရွယ်ဘဲ စိတ်မကောင်းစရာကို သွားထိမိသလို ဖြစ်သွားတယ်” ဟု တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>အန်နာက ခေါင်းခါပြပြီး မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ အတွင်းစိတ်၏ နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းထားရသည့်အလား သူမ၏အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး “ရပါတယ်၊ အစ်မ ကျင့်သားရနေပါပြီ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>အန်နာ၏ အနက်ရောင်ဂါဝန်အောက်မှ အမည်းရောင် ရေဘဝဲလက်တံကဲ့သို့သော အသားပိုနှစ်ခုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မာဂရက်၏ အဖြူရောင်ဂါဝန်အောက်ခြေဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ တွားသွားနေကြသည်။</p> <p>“အန်နာ၊ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူ ခွဲခွာသွားရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား။ အရမ်း နာကျင်ရသလားဟင်”</p> <p>သစ်သားခုံတန်းလျားအောက်ရှိ လက်တံများမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး အန်နာသည် သူမရှေ့ရှိ အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေးငယ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>အန်နာသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဖော်ပြဖို့ ခက်တယ်... နှလုံးသားထဲမှာ နေလို့ထိုင်လို့မကောင်းအောင် ကိုက်ခဲနေသလိုပဲ။ ညီမ သူ့ကို တကယ်ပဲ သဘောကျတာ သေချာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ ညီမကို ကယ်ခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ရုံသက်သက်လား”</p> <p>မာဂရက်၏ မျက်နှာတွင် မရေရာမှုများ ပေါ်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ဖြူလျော့သော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ဂါဝန်မှ ဇာနားလေးများကို ဆွဲဆော့ရင်း “ကျွန်မ မစ္စတာ ချားလ်စ်ကို တကယ်သဘောကျတာလားတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ချင်တယ်... အရမ်း အရမ်းကို ထပ်တွေ့ချင်နေမိတာ။ အန်နာလည်း ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်ကို နားလည်တယ် မဟုတ်လား” ဟု မှန်ရာကို ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>အန်နာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ မာဂရက်ကတော့ ထိုအရာကို သတိမပြုမိဘဲ သူမဘာသာ ဆက်၍ ရေရွတ်နေ၏။</p> <p> “ကျွန်မ အရွယ်ရောက်ပြီဆိုရင် အဖေက ကျွန်မကို နယ်မြေအကျယ်အဝန်းနဲ့ တခြား ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီး ပေးလိမ့်မယ်။ အဲဒါတွေကို မစ္စတာ ချားလ်စ်ကို အကုန်ပေးလိုက်ရင် သူ ပင်လယ်ထဲမှာ အသက်အန္တရာယ် အရင်းအနှီးလုပ်ပြီး သွားနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”</p> <p>မိန်းကလေးငယ်၏ အကြံအစည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အန်နာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>“မင်း သူ့ဆီ အရင်ဆုံး စာရေးကြည့်ပြီး သူ သဘောတူမတူ ကြည့်လို့ရတာပဲ။ သူက သဘောတူပြီး ဝဲယာတို ကို ဝမ်းသာအားရ ရောက်လာနိုင်တာပဲလေ”</p> <p> အန်နာက အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p>မာဂရက်၏ မျက်ခုံးများက မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မြင့်တက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ကျသွား၏။</p> <p> “မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အဖေက ကျွန်မကို မစ္စတာ ချားလ်စ်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းစာကို ငါ့ဆီပေးထား၊ ငါ ပို့ပေးမယ်။ မစ္စတာ ပစ် က ခုတလော ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ ငါက သူ့အလုပ်တွေကို ကူလုပ်ပေးနေတာ။ မကြာခင်မှာ သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစု ဆီကို သွားမယ့် သင်္ဘောတစ်စင်း ရှိတယ်”</p> <p>မာဂရက်၏ လှပသောမျက်နှာမှာ ခဏမျှ အံ့ဩမှင်သက်သွားပြီးနောက် အန်နာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“အန်နာ၊ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မ မစ္စတာ ချားလ်စ်ကို ပြောချင်တာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ လတ်တလော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံလည်း ပို့ပေးချင်သေးတယ်၊ နောက်ပြီး...”</p> <p>အန်နာ၏ သွယ်လျသော လက်မောင်းများက မိန်းကလေးငယ်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်၏။ သူမ၏ အနက်ရောင်ဂါဝန်အောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော လက်တံများမှာ ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ခင်မှာပင် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ချားလ်စ်သည် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ ကျောက်ဆူးစက်ပေါ်၌ ထိုင်ရင်း ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်သို့ လွင့်ပါးကျန်ရစ်ခဲ့သော လမ်းပြအမှတ်အသားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ရှေ့တွင် အမှောင်ထုကြီးသာ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လေထုအတွင်းရှိ အနံ့အသက် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ယင်ကောင်တစ်ကောင် လာနားခြင်းမှာ သူတို့ သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစုနှင့် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည့် အမှတ်အသားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက်၊ သူ၏ ပြတ်တောက်သွားသော လက်အကြွင်းအကျန်မှာ အလိုအလျောက် တွန့်ကနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ခေါင်းထဲတွင် ရစ်ချက် ၏ အသံ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဟေ့... ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် အိမ်မွေးသိမ်းငှက် တစ်ကောင်လောက် ဝယ်ကြမလား”</p> <p>“လျှောက်မစမ်းနဲ့။ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားတာက ငါတို့ရဲ့ အစွမ်းအစကို အများကြီး လျော့ကျစေတယ်။ လက်ကို ပြန်ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖို့ လိုတယ်”</p> <p>“လက်က ပြတ်သွားပြီပဲကို ဘာလုပ်လို့ရဦးမှာလဲ။ ပြတ်နေတဲ့ အပိုင်းက ကျွန်းပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တာလေ။ ဘာလဲ၊ ကျွန်း ပြန်ပေါ်လာအောင် စောင့်ပြီးမှ သွားပြန်ယူမလို့လား”</p> <p>“မဟုတ်တာ။ အစားထိုးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာမယ်လို့ ပြောတာ”</p> <p>သူတို့၏ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှုမှာ သင်္ဘောသားခန်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော လာစတို ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကြောင့် ပြတ်တောက်သွားသည်။</p> <p> ကြည့်ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆရာဝန်၏ အရက်ကို ခိုးသောက်လိုက်ပုံရသည်။ ချားလ်စ်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ သူ၏ခေါင်းထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရလာပြီ ဖြစ်၏။ လာစတိုထံတွင် သူလိုအပ်သောအရာ ရှိနေနိုင်သည်။</p> <p>“ဘာ။ ငါ့ရဲ့ လက်တုအကြောင်း မေးနေတာလား။ မင်းလည်း တစ်ဖက် လိုချင်လို့လား” ဟု လာစတိုက လှောင်ပြုံးဖြင့် မေးသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ခင်ဗျားအတွက်တော့ အလုပ်ဖြစ်ပုံရတယ်”</p> <p>လာစတိုသည် သူ၏ သတ္တုလက်ချောင်းများကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် တစ်ချက် ဆုပ်နယ်ပြကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မှန်တယ်၊ ဒါက တကယ်ကို အံသြစရာကောင်းအောင် အလုပ်ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဈေးကတော့ အရမ်းကြီးတယ်၊ မင်း တတ်နိုင်ပါ့မလား”</p> <p>“ဘယ်လောက်လဲ”</p> <p>“ဒီလက်တစ်ဖက်တည်းတင် သုံးသန်းပဲ”</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားသည်။ လက်တုတစ်ခုက ဤမျှအထိ ဈေးကြီးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့ ယခုစီးနေသည့် နာဝေးလ် သင်္ဘောကြီးကိုပင် သူက သုံးသန်းခွဲနှင့် ဝယ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု သူ မေးမြန်းနေသော ပစ္စည်းလေးတစ်ခုမှာ သင်္ဘောတစ်စင်းနီးပါး ဈေးနှုန်း ရှိနေပေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရစ်ချက်က တခြားအရာတစ်ခုကို တွေးနေသည်။ “ဟိုး... ဒီလူအိုကြီးက စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်တွေ ဝတ်ထားပေမဲ့ တကယ်တော့ ငါတို့ထက်တောင် ချမ်းသာနေတာပဲ။ တော်တော်လေး လျှို့ဝှက်ချက် များတဲ့လူပဲ”</p> <p>“သုံးသန်းဆိုတာ တန်ဖိုးနဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်။ ဒါက သာမန်လက်တု မဟုတ်ဘူး။ ကြားရသလောက်တော့ သူတို့က ဒါကို မန္တန်တွေနဲ့ သွင်းပြီး လုပ်ထားတာတဲ့”</p> <p>လာစတိုက ရှင်းပြရင်း သူ၏ သတ္တုလက်မောင်းမှ အခွံကို ခွာပြလိုက်ရာ အတွင်းဘက်တွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် စက်သွားများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>စက်သွားတစ်ခုချင်းစီမှာ အံကျဖြစ်နေပြီး လာစတိုက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၊ ဖြန့်လိုက် လုပ်ပြသည့်အခါ စက်သွားများမှာ အမြန်နှုန်းအမျိုးမျိုးဖြင့် လည်ပတ်ရင်း တစီစီ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> ချားလ်စ်၏ စူးရှသော အမြင်အာရုံကြောင့် စက်သွားများ လည်ပတ်နေစဉ်အတွင်း အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေသော ခရမ်းရောင် စာသားလေးများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါကို ဘယ်လိုဖြစ်အောင် လုပ်ထားလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အထိအတွေ့ မရှိတာကလွဲရင် တကယ့်လက်အတိုင်း အလုပ်လုပ်တယ်။ မင်းလိုအပ်ရင် တခြား လုပ်ဆောင်ချက်တွေတောင် ထပ်ထည့်လို့ ရသေးတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်၏ စိတ်မှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤလက်တုကို ရရှိခဲ့ပါက လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းမှာ အတားအဆီးတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ “ဆိပ်ကမ်းကို ပြန်ရောက်ရင် သူတို့နဲ့ ဆက်သွယ်ပေးပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော် တစ်ဖက် တပ်ချင်တယ်” ဟု ချားလ်စ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p>လာစတိုက ခေါင်းညိတ်ကာ “မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူတို့က ပုံမှန်အားဖြင့် အနောက်ဘက်ပင်လယ်မှာ အလုပ်လုပ်ကြပေမဲ့ သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစုမှာ ဆက်သွယ်ရမယ့် နေရာရှိတယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“သူတို့ကို မြန်မြန်လုပ်ခိုင်းပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး”</p> <p>“အချိန်မရှိဘူး ဟုတ်လား။ ပြန်ရောက်ရင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ အနားယူဖို့ စဉ်းစားထားလို့လဲ”</p> <p>“မသေချာဘူး။ ကော့ဒ် ရဲ့ အခြေအနေပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ အကယ်၍ သူတို့ ပြန်ရောက်နေပြီဆိုရင် သတင်းတွေ ဖလှယ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်မယ်”</p> <p>“မင်း အသက်ရှင်ချင်သေးရင်တော့ ကုန်းပေါ်မှာ ကြာကြာနေသင့်တယ်။ ဒီတစ်ခါ လက်တစ်ဖက်ပဲ ဆုံးရှုံးတာ မင်း ကံကောင်းလို့ပဲ။ နောက်တစ်ခါ မင်းရဲ့ ပေါ့ဆမှုက မင်းအသက်ကို ပေးလိုက်ရလိမ့်မယ်”</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ကုန်းပတ်ပေါ်မှ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချားလ်စ်နှင့် လာစတိုတို့ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p>သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစု မီးပြတိုက်မှ အလင်းတန်းမှာ နာဝေးလ် သင်္ဘောပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်လာပြီး အပေါ်ယံ အမှောင်ထုကြီးအတွင်း၌ အလင်းရောင်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူတို့သည် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save