Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကော့ဒ်ရဲ့ အပြန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်ကွင်းများ ညိုမည်းနေသော ကော့ဒ် သည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။ “မတွေ့ခဲ့ဘူး... အဲဒါတွေက အသက်မဲ့နေတဲ့ ကျွန်းသေတွေပဲ။ ငါ့လူတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်၊ မင်းဘက်ကရော ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>ချားလ်စ် က အဖြေပေးသည့်အနေဖြင့် သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော ဘယ်ဘက်အင်္ကျီလက်ကို မပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် စူးစမ်းခဲ့တဲ့ ကျွန်းကလည်း ရိက္ခာဖြည့်တင်းဖို့ နေရာ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး”</p> <p>စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသော ကော့ဒ်၏ အကြည့်မှာ စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားသော ရေကြောင်းပြမြေပုံဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ “ဒါဆိုရင် ငါတို့မှာ ဒီကျွန်းအနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒီထဲက တစ်ကျွန်းကတော့ အလင်းနိုင်ငံတော်ကို သွားမယ့် လှေကားထစ် ဒါမှမဟုတ် ‘ဘုရင်’ ရိက္ခာဖြည့်တင်းဖို့ သုံးတဲ့ကျွန်း ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီလီ သည် မြေပုံပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး အဝေးဆုံးမှာရှိသည့် ကျွန်းစုတန်းပေါ်သို့ သူမ၏ ခြေထောက်သေးသေးလေးများဖြင့် နင်းလိုက်သည်။</p> <p>“မစ္စတာ ချားလ်စ်၊ သူတို့မှာ အရမ်း အရမ်းကို ကြီးမားတဲ့ သင်္ဘောကြီး ရှိနေလို့ ဒီကျွန်းတွေကို မရောက်ခင် ရိက္ခာဖြည့်ဖို့ မလိုတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား”</p> <p>ဒေါသတိုတတ်သော ကော့ဒ်က လီလီကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကြွက်တစ်ကောင်က ဘာသိမှာလဲ။ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p>သူသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အလွန်ဝေးကွာနေသော ကျွန်းနှစ်ကျွန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီကျွန်းနှစ်ကျွန်းကြားက အကွာအဝေးကို ကြည့်လိုက်။ ငါတို့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလောက် ဝေးလံတဲ့ ခရီးကို သွားနိုင်တဲ့ ရေနွေးငွေ့သင်္ဘော မရှိသေးဘူး။ တော်ဝင် တိုက်တန် သင်္ဘောတွေတောင် ဒီလောက်အထိ မသွားနိုင်ဘူး။ သူတို့မှာ ရိက္ခာဖြည့်တင်းတဲ့နေရာ အသေအချာ ရှိရမယ်”</p> <p>ကော့ဒ်၏ ဆက်ဆံပုံကြောင့် လီလီ၏ အမွှေးများမှာ သိသိသာသာ ထောင်ထသွားသည်။ လီလီ၏ ဒေါသကို ချော့မော့ပေးပြီးနောက် ချားလ်စ်က ကော့ဒ်ထံသို့ ကလောင်တံတစ်ချောင်း ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> “ဒီစကားတွေကို တော်လိုက်ကြရအောင်။ ကျွန်းတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရွေးကြမယ်။ အရင်အတိုင်းပဲ၊ ခင်ဗျား အရင်ရွေး”</p> <p>ကော့ဒ်သည် သူယခင်က ဝိုင်းထားခဲ့သော ကျွန်းနှစ်ကျွန်းပေါ်တွင် ကြက်ခြေခတ်များ ဆွဲလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ကျွန်းအသစ်နှစ်ကျွန်းကို ဝိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကလောင်တံကို ချားလ်စ်ထံ ပြန်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆို ဒီကျွန်းကရော”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကော့ဒ် ယခင်အကျော့က ဝိုင်းထားသော်လည်း ကြက်ခြေခတ် မပါသေးသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီကျွန်းမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်။ ငါ့သင်္ဘော ပြန်မလာတော့ဘူး။ ဒီလို ခက်ခဲတဲ့ ကျွန်းတွေကို နောက်မှ ထားလိုက်ပြီး ပိုလွယ်တဲ့ ကျွန်းတွေကို အရင် စူးစမ်းကြတာပေါ့”</p> <p> ကော့ဒ်က ပြောသည်။</p> <p>ချားလ်စ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကြက်ခြေခတ် မပါသော ထိုကျွန်းကိုပင် ထပ်မံ ဝိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>ကော့ဒ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချားလ်စ် ဤကျွန်းကို ရွေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူ၏ တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကပ္ပတိန် ချားလ်စ်ရဲ့ သတ္တိကို ငါ လေးစားတယ်”</p> <p>“ရရှိမယ့် အကျိုးအမြတ်က ကြုံတွေ့ရမယ့် အန္တရာယ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ပိုပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတွေက တန်ဖိုးရှိတဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှိနေဖို့ ပိုများပါတယ်”</p> <p>“ဒါဆို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ခွာကြတာပေါ့၊ နောက်တစ်ခါ အသက်မပျောက်အောင် ကြိုးစားဦး”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး ကော့ဒ်က ထွက်သွားရန် ထရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ကို ချားလ်စ်၊ သို့မဟုတ် ရစ်ချက် က တားလိုက်၏။</p> <p>“နေဦး အဖိုးကြီး၊ ခင်ဗျားမှာ တခြား ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ရှိသေးလား။ ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းလောက် ဝေမျှပေးပါဦး”</p> <p>သူတို့ စူးစမ်းရမည့် ကျွန်းများမှာ ပို၍သာ အန္တရာယ်များလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောသားများ ပို၍ အစွမ်းထက်လေ၊ ကျွန်းပေါ်တွင် အသက်ရှင်နိုင်ခြေ ပိုများလေဖြစ်သည်။ ဘေးနားတွင် သိုးတစ်ကောင် ရှိနေမှတော့ အမွှေးမညှပ်ဘဲ ဘာလို့ လွှတ်ထားရမည်နည်း။</p> <p>“ငါ့မှာ မရှိတော့ဘူး။ ငါ့လူတွေအတွက်လည်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ လိုအပ်တာပဲ။ အဲဒါတွေကို မင်းကို ပေးလိုက်ရင် ငါ့လူတွေက ဘာသုံးရမှာလဲ”</p> <p>ကော့ဒ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ဓမ္မအလင်းဂိုဏ်းမှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း သုံးတာကလွဲလို့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းကို မြှင့်တင်နိုင်တဲ့ တခြားနည်းလမ်းတွေ မရှိဘူးလား”</p> <p> ရစ်ချက်အတွက်ကတော့ အစွမ်းထက်လာဖို့က အဓိကဖြစ်ပြီး နည်းလမ်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>ကော့ဒ်၏ မျက်နှာတွင် ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို တွေးတောနေပုံရ၏။</p> <p>ရစ်ချက်က နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် အနားသို့ တိုးသွားကာ သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ကော့ဒ်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။</p> <p>“လုပ်ပါဦး... ခင်ဗျားက ဒီအချိန်ထိ ဖုံးကွယ်ထားတုန်းလား။ ငါတို့က အခု လှေတစ်စင်းတည်း စီးနေကြတာဆိုတာ မမေ့နဲ့လေ။ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းတွေ တိုးတက်လာတာက ခင်ဗျားအတွက်လည်း အကျိုးရှိတာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p>ကော့ဒ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ဓမ္မအလင်းဂိုဏ်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြိုတင်သတ်မှတ်ချက် တစ်ခု ရှိတယ်၊ သူတို့က နေနတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>အကယ်၍ ယုံကြည်ခြင်း မရှိသူက အဲဒီအခမ်းအနားကို လုပ်ဆောင်မယ်ဆိုရင် သန့်ရှင်းတဲ့ မီးတောက်ရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်”</p> <p>ရစ်ချက်က ဇွဲမလျှော့ပေ။ “တကယ်ပဲ တခြားနည်းလမ်း လုံးဝ မရှိတော့ဘူးလား”</p> <p>ကော့ဒ်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p> “မင်းရဲ့ သင်္ဘောသားတွေက သာမန်လူတွေပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့ အစွမ်းထက်လာအောင် တခြား ဘာမှ မသုံးထားဘူး မဟုတ်လား”</p> <p>“မသုံးထားဘူး” ဟု ရစ်ချက်က အတည်ပြုသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့လူတွေအတွက် အသုံးဝင်မယ့် အရာတစ်ခု ငါ့ဆီမှာ ရှိနေတာကို သတိရလိုက်ပြီ။ အဲဒါကို ငါ သွားယူလာပေးမယ်”</p> <p>ရစ်ချက်၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ချားလ်စ်ကို ဂုဏ်ယူစွာ ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။ “တွေ့လား ညီကို၊ သိုးကို ဘယ်လို ညှပ်ရမလဲဆိုတာ ငါသိတယ် မဟုတ်လား။ အခွင့်အရေးကို အသုံးမချတတ်တဲ့သူက လူအပဲ”</p> <p>မကြာမီမှာပင် ကော့ဒ် ယူဆောင်လာသည့် အရာကို ချားလ်စ် တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လှုပ်ရှားနေသော ကြက်ဥအနှစ်နှင့် တူသည့်အရာများ ထည့်ထားသော ပုလင်းများ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါတို့ ဂိုဏ်းက ဒါကို ဆော့တွမ် လေလံပွဲမှာ လေလံအောင်ခဲ့တာ။ ဒါကို စားလိုက်ရင် သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်။ ကုန်တင်သင်္ဘောတစ်စင်း ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ ငါ လိမ်ညာပြီး ဒါတွေကို ငါ့ဘာသာ သိမ်းထားခဲ့တာ။ အစကတော့ အနာဂတ် စူးစမ်းရေးတွေအတွက် ရန်ပုံငွေရအောင် ပြန်ရောင်းဖို့ စိတ်ကူးထားတာ။ အခုတော့ မင်းတို့ကို ပေးလိုက်ပြီ”</p> <p>“ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိလား” ချားလ်စ်က အနည်းငယ် သံသယဖြင့် မေးသည်။</p> <p>“ဒါတွေက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဘာလို့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိရမှာလဲ။ မင်း မယုံရင် စုံစမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ပင်လယ်ခရီးသည်တွေ အများကြီး ဒါကို စားဖူးကြတယ်”</p> <p>ဤအခွင့်အရေးကောင်းကို အရယူ၍ ချားလ်စ်သည် နာဝေးလ် သင်္ဘောသားများကို ချက်ချင်း စုခိုင်းလိုက်သည်။ လူတိုင်း ထိုပုလင်းထဲမှ အရာကို စားသုံးလိုက်ကြသည်။ လီလီနှင့် သူမ၏ ကြွက်များပင် ဝေစုရရှိခဲ့ကြ၏။</p> <p>စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဒစ်ပ် သည် သူ၏ လက်သီးများကို လေထဲတွင် လွှဲလိုက်ရာ သိသိသာသာ လေတိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ့ဘေးတွင်လည်း အခြားသင်္ဘောသားများက သူတို့၏ မြင့်တက်လာသော ကြံ့ခိုင်မှုကို စမ်းသပ်နေကြသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းသပ်ပြီးနောက် ကော်နာ က ချားလ်စ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ကပ္ပတိန်၊ ဒါက တကယ် အလုပ်ဖြစ်တယ်။ ခင်ဗျားလည်း စမ်းကြည့်ပါဦး”</p> <p>ချားလ်စ်သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး လေထဲသို့ ထိုးလိုက်သည်။</p> <p>ဝှစ်...</p> <p>ချားလ်စ်၏ လက်သီးချက်မှ ထွက်လာသော အသံမှာ အခြားသူများနှင့် မတူပေ။ သူ လက်သီးလွှဲလိုက်သည့်အခါ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်ယောင်များ နောက်ကွယ်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ချားလ်စ်သည် သူ၏ လက်သီးဆစ်များတွင် အပူရှိန် အနည်းငယ် တက်လာသည်ကိုပင် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>၀၉၆ ထံမှ ရရှိထားသော ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ကော့ဒ်ပေးသော အရာမှ ရရှိသည့် အစွမ်းတို့ကြောင့် နာဝေးလ် သင်္ဘောသားများ၏ စုစုပေါင်းအင်အားမှာ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“မဆိုးဘူး။ အဆင့် ၃ အတားအဆီးကို ထိရုံလေးပဲ ရှိသေးတယ်”</p> <p> ဘေးမှ ကော့ဒ်က အကဲဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>“စစ်သင်္ဘောတစ်စင်းရဲ့ အမှုထမ်းတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးအဆင့်ကို ဘာက သတ်မှတ်တာလဲ” ချားလ်စ်က မေးသည်။</p> <p>“တိတိကျကျ သတ်မှတ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ မြေအောက်ပင်လယ်ထဲက စစ်သင်္ဘောတွေကြားမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ယေဘုယျ စံနှုန်းတစ်ခုပါ။ အကယ်၍ မင်း အဆင့်တက်ချင်ရင် အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းက မင်းထက် အဆင့်မြင့်တဲ့သူကို သတ်ဖို့ပဲ”</p> <p>“ဆော့တမ်ရဲ့ ‘ဘုရင်’ က ဘယ်အဆင့်မှာလဲ”</p> <p>ချားလ်စ်က သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသမျှတွင် အင်အားအကြီးဆုံး ရန်သူဖြစ်သည့် ထိုလူဝကြီး၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်တွေးရင်း ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကော့ဒ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>“ပြောဖို့ ခက်တယ်။ ပုံမှန် အခြေအနေမှာတော့ သူက အဆင့် ၄ ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ‘ဘုရင်’ ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းကို တခြားအရာတွေကို အားကိုးပြီး ရယူထားတာ”</p> <p>‘တခြားအရာတွေ၊ ထိုမိန်းကလေးငယ် သို့မဟုတ် သူ၏ မသေနိုင်သော အစွမ်းကို ဆိုလိုတာလား။ အကယ်၍ ‘ဘုရင်’ ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အစွမ်းက အဆင့် ၄ ဖြစ်ပြီး ငါက သူ့ကို တစ်ခါ အနိုင်ရဖူးတယ်ဆိုရင် ငါကလည်း အဆင့် ၄ မှာ ရှိနေတာလား’</p> <p> ချားလ်စ် သူ့ဘာသာ တွေးနေမိသည်။</p> <p>စစ်သင်္ဘောများ၏ အင်အားအဆင့် သတ်မှတ်ချက်က ချားလ်စ်ကို စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်။ ယခင်က သူသည် စူးစမ်းရှာဖွေရေး သင်္ဘောများကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး မြေအောက်ပင်လယ်၏ စစ်သင်္ဘော အဆင့်ဆင့် သတ်မှတ်ချက်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p>“အခု ပင်လယ်ပြင်မှာ အင်အားအကြီးဆုံးလူက ဘယ်သူလဲ” ချားလ်စ်က မေးသည်။</p> <p>“အရှေ့ဘက်ပင်လယ်က ကြောင်ကျွန်း ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဂျူလီယို ပေါ့။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက အဆင့် ၁၅ လို့ သတ်မှတ်ထားကြတယ်။ သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ သင်္ဘောပေါင်း ထောင်ချီတဲ့ စစ်ရေယာဉ်စုကို အနိုင်တိုက်နိုင်တယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်”</p> <p>ကော့ဒ်၏ အဖြေကို ကြားရသည့်အခါ ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“သူက ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေရင် ဘာလို့ ကျွန်းတွေကို မစူးစမ်းတာလဲ”</p> <p>ကော့ဒ်သည် ချားလ်စ်၏ မေးခွန်းကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“သူက ဘာလို့ စူးစမ်းဖို့ လိုဦးမှာလဲ။ ဂျူလီယိုက မြေအောက်ပင်လယ်မှာ အကြီးဆုံးကျွန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသားလေ။ သူက ဘာလို့ သေမင်းကို သွားဖိတ်ခေါ်မှာလဲ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်းစူးစမ်းတဲ့ ကိစ္စမှာတော့ သူက မင်းနဲ့ ငါ့ထက်တောင် အဆင့်နိမ့်ရင် နိမ့်နေဦးမှာ”</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူစူးစမ်းခဲ့သော ကျွန်းများကို ပြန်တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>ကော့ဒ်ပြောသလိုပင်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အင်အားဆိုသည်မှာ အခြားလူသားများနှင့် ယှဉ်မှသာ အသာစီးရနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။</p> <p>ပင်လယ်ပြင်၏ နားမလည်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်မူ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အင်အားသက်သက်မှာ ထူးပြီး အသုံးမဝင်လှပေ။</p> <p>“အဲဒီ လမ်းမှားရောက်နေတဲ့ လူမိုက်တွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ သူတို့က ဘာမှမသိတဲ့ သာမန်လူတွေပဲ၊ သူတို့မှာ နည်းနည်းပါးပါး ရှိတဲ့ အစွမ်းကို အသုံးချပြီး တိရစ္ဆာန်တွေလို သူတို့ရဲ့ လောဘနောက်ကို လိုက်နေကြတာ။ ငါတို့ လူသားတွေ ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ သုခကို ရနိုင်ဖို့က အလင်းနိုင်ငံတော်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး နေနတ်ဘုရားရဲ့ ဘုံဗိမာန်ထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်မှသာ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p>ကော့ဒ်က အခိုင်အမာ ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save