Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝက်ဝံရုပ်လေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒီ လမ်းမှားရောက်နေတဲ့ လူမိုက်တွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ သူတို့က ဘာမှမသိတဲ့ သာမန်လူတွေပဲ၊ သူတို့မှာရှိတဲ့ အစွမ်းကို အသုံးချပြီး တိရစ္ဆာန်တွေလို သူတို့ရဲ့ လောဘနောက်ကို လိုက်နေကြတာ။ ငါတို့ လူသားတွေ ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ သုခကို ရနိုင်ဖို့က အလင်းနိုင်ငံတော်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတော်ဂိုဏ်း က ကိုးကွယ်တဲ့ နေနတ်ဘုရားရဲ့ ဘုံဗိမာန်ထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်မှသာ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p> ကော့ဒ် က အခိုင်အမာ ပြောကြားခဲ့သည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ချားလ်စ် သည် ကော့ဒ်၏ အမြင်ကို သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်မိ၏။</p> <p>လူတစ်ယောက်သည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ အချိန်မရွေး နစ်မြုပ်သွားနိုင်သည့် ဤကျွန်းပျက်များပေါ်တွင် ပိတ်မိနေကြသူများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလင်းရောင်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြသဖြင့်သာ ဤအမှောင်ထုကို သည်းခံနေနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်နှင့် သတင်းအချက်အလက်များ ဖလှယ်ပြီးနောက် ကော့ဒ်သည် စားသောက်ဆိုင်မှ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားပြီး သူ၏သင်္ဘောဖြင့် ပင်လယ်ပြင်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားတော့၏။</p> <p>ကော့ဒ်၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်သည် သူ၏အတိတ်က ပုံရိပ်ကို ပြန်မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>အိမ်ပြန်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ပိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အစောပိုင်းက လောဆော်မှုများမှာ ထူးဆန်းစွာပင် လျော့ပါးသွားခဲ့၏။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ချားလ်စ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူသည် လူမသိသူမသိ အရက်ဘားတစ်ခု၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြန်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အဝတ်အစား နည်းပါးစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယုန်ကောင်မလေးဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြ၏။ သူသည် အနည်းငယ် မူးနောက်နေသော ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဘားအတွင်းမှ ယိမ်းယိုင်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အက်ကိုး တွေကို မဖြုန်းစမ်းနဲ့။ ငါတို့ လက်အသစ်အတွက် သုံးသန်းတောင် ပေးရဦးမှာကို မမေ့နဲ့ဦး”</p> <p> ချားလ်စ်က သူ၏စိတ်ထဲရှိ အခြားကိုယ်ပွား ရစ်ချက် ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီတစ်နေရာလုံးကို ငှားလိုက်ရင်တောင် ငါတို့ပိုက်ဆံ အိတ်ကပ်ထဲက အကြွေလေးလောက်ပဲ ကုန်မှာပါ။ သွားစမ်းပါ၊ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူပိုင်ဆိုင်သော လင်းနို့စားသောက်ဆိုင် ဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ သူ၏ ပန်းချီဆွဲသည့်ကိရိယာများကို ယူကာ သူ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုများကို လျှော့ချရန်အတွက် ပန်းချီ ဆက်ဆွဲရန် သူစီစဉ်ထားသည်။</p> <p>အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဆိုဖာပေါ်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူကတော့ ဒေါက်တာ လာစတို ဟာမန်း ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ခင်ဗျား ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သော့ပေးထားတယ်လို့ မမှတ်မိပါဘူး”</p> <p>“မင်းရဲ့ ကြွက်က တံခါးဖွင့်ပေးတာလေ”</p> <p>ကူရှင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော လီလီ က ချီးကျူးခံလိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြနေသည်။</p> <p>“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”</p> <p>လာစတိုသည် ဆိုဖာပေါ်မှ ဆင်းကာ တံခါးဆီသို့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လျှောက်သွားသည်။ “ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။ လက်တုရောင်းတဲ့သူတွေနဲ့ ငါ ဆက်သွယ်ပြီးပြီ။ သူတို့ မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်”</p> <p>လာစတို၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချားလ်စ်သည် သူ၏ပန်းချီကိရိယာများကို ချက်ချင်း ပြန်ချထားလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေခြင်းကို မည်သူမှ မနှစ်သက်သလို သူကိုယ်တိုင်လည်း အပါအဝင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လာစတို၏ နောက်မှလိုက်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ကားတစ်စီးပေါ်တက်ကာ ကျွန်း၏ အတွင်းဘက်ပိုင်းသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစု သည် အလွန်မကျယ်သလို အလွန်လည်း မသေးပေ။ ကားသည် လမ်းကြားပေါင်းစုံနှင့် လမ်းမကြီးများကို တစ်နာရီကျော်ကြာ ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်ပြီးနောက် ကျွန်း၏ စည်ကားသော နှလုံးသားဒေသသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ဗဟိုရပ်ကွက်မှာ ဆိပ်ကမ်းဧရိယာ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ဤနေရာတွင် ခမ်းနားသော လျှပ်စစ်မီးအိမ်များက လမ်းမများကို လင်းထိန်စေရန် တန်ဆာဆင်ထားသည်။</p> <p> သူတောင်းစားများ၊ အရူးများနှင့် လမ်းဘေးကလေးများအစား ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူကြီးလူကောင်းများ၊ ခွေးလေးများကို လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည့် အမျိုးသမီးများနှင့် ကိုယ်ပိုင်ကားစီးရေ အမြောက်အမြားကိုသာ တွေ့ရလိမ့်မည်။</p> <p>လမ်းဘေးရှိ အဆင့်မြင့်ဆိုင်ခန်းများမှ ဓာတ်ပြားဖွင့်စက်သံများက သာယာစွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ချားလ်စ်သည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ မှန်ပြတင်းနောက်ကွယ်တွင် ပြသထားသော ကောင်းကင်ပြာရောင် သားရေဖိနပ်တစ်စုံကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>ရှာ့ခ် - အမျိုးသား ဖိနပ်: ၃၅,၀၀၀ အက်ကိုး</p> <p>စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လာစတိုသည် လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော ချားလ်စ်နှင့်အတူ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ သူတို့၏ အသွင်အပြင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝကို ဖီလာဆန့်ကျင်နေပေသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါသော နောက်ခံမြင်ကွင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိနှစ်ဦးသည် ဝီစီများကို အဆက်မပြတ် မှုတ်ရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လာကြသည်။</p> <p>“ဟေ့ လူတွေ။ ရပ်စမ်း။ အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်နေတဲ့သူတွေကို ကျွန်းဗဟိုရပ်ကွက်ထဲ ဝင်ခွင့်မပြုဘူး။ ခင်ဗျားတို့ကို ဒီလိုအခြေအနေနဲ့ မြင်လိုက်ရရင် လူကုံထံတွေ ဘယ်လောက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်စမ်း”</p> <p>လာစတိုသည် သူ၏အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ချားလ်စ်ကို အရှေ့သို့ လွှတ်လိုက်သည်။ ချားလ်စ်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ၏ စူးစမ်းရှာဖွေသူ သက်သေခံကတ်ပြားကိုသာ ထုတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>သက်သေခံကတ်ပေါ်ရှိ စူးစမ်းရှာဖွေသူများအသင်း၏ ကျောက်ဆူးတံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အရာရှိများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နှိမ်ချသည့် အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သတိပေးလိုက်မယ်နော်၊ ဒီမှာ ပြဿနာမရှာနဲ့။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နီကိုးလ် ရဲ့ စစ်သင်္ဘောက အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေ ဒီအနီးအနားမှာ နေကြတာ”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး အရာရှိနှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန် လှည့်ထွက်သွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်သံမှာ ချားလ်စ်၏ စူးရှသော နားထဲမှ မလွတ်ကင်းခဲ့ပေ။</p> <p>“ပင်လယ်ထဲက အဲဒီအရူးတွေက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ တောက်။ ငါ့တာဝန်ကျတဲ့ အချိန်မှ လလာရတယ်လို့ “</p> <p>“တော်စမ်းပါ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းလိုက်။ သူတို့ ပြဿနာရှာရင် ငါတို့ သေပြီပဲ”</p> <p>ထိုဖြစ်ရပ်ငယ်လေး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လာစတိုသည် ချားလ်စ်ကို ခေါ်ကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ စည်ကားသော လမ်းမများကို ဆယ်မိနစ်ခန့် ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူတို့သည် ကျွန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အဆင့်မြင့် ကော်ဖီဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>ကော်ဖီဆိုင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရောင်စုံဖန်ခေါင်းလောင်းသံလေးများက သူတို့၏ ရောက်ရှိလာမှုကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။ တောက်ပသန့်ရှင်းသော ထိုနေရာရှိ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဧည့်သည်များ၏ အံ့အားသင့်သော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုပြီး လာစတိုသည် နောက်ဘက်ရှိ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။</p> <p>မီးဖိုချောင်ထဲတွင် မုန့်ဖုတ်ဆရာတစ်ဦးသည် ကိတ်မုန့်ကလေးများကို ဂရုတစိုက် အလှဆင်နေပြီး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူများကို ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။</p> <p>“လက်တုရောင်းတဲ့သူတွေက ဘာလို့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဆုံဖို့ ရွေးရတာလဲ”</p> <p>“ဟဲဟဲ၊ ဒါက သူတို့လုပ်ငန်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ ရှိသေးတာ။ သူတို့မှာ မြင်သာတာထက် ပိုတဲ့ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်”</p> <p>စိုစွတ်သော မီးဖိုချောင်၏ တစ်ဖက်တွင်တော့ လူသူကင်းမဲ့နေပုံရသည့် အခန်းတစ်ခန်း ရှိသည်။ ထိုအခန်း၏ အလယ်တွင် ခုံတစ်လုံးရှိပြီး ထိုခုံပေါ်တွင် သတင်းစာတစ်စောင်ကို အာရုံစိုက် ဖတ်နေသည့် အဘွားအိုတစ်ဦး ရှိနေ၏။</p> <p>ပန်းပွင့်ပုံ ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်မှန်ကို နှာခေါင်းထိပ်တွင် တပ်ထားသည့် သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ ချစ်စရာကောင်းသော အဖွားအိုတစ်ဦး၏ ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟေ့၊ ဝူလွန် က ငါတို့ကို ဒီကို လွှတ်လိုက်တာ”</p> <p>လာစတိုက ထိုအမျိုးသမီးကြီးအား ခပ်ရိုးရိုးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အဘွားအိုသည် ချားလ်စ်၏ ဗလာကျင်းနေသော အင်္ကျီလက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် လှုပ်ခုံပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွား၏။</p> <p>“သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တုကို လုပ်ပေးမှာလား”</p> <p>ချားလ်စ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>လာစတိုသည် ချားလ်စ်၏ မေးခွန်းကို ကြားသော်လည်း လှည့်မကြည့်ပေ။ သူသည် သူ၏ အရက်ဘူးကို ထုတ်ကာ တစ်ငုံ အားရပါးရ သောက်လိုက်ပြီးနောက် “မဟုတ်ဘူး။ ဒပ်စ်လိဖ်ကျွန်း က ဝူလွန်က မင်းရဲ့ လက်ကို လုပ်ပေးမှာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ဒပ်စ်လိဖ်ကျွန်းလား။ အဲဒီကနေ သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစုကို လာဖို့ သုံးလလောက် ကြာမှာလေ။ ကျွန်တော် အဲဒီလောက်အထိ မစောင့်နိုင်ဘူး”</p> <p>“မင်းက တအားစိတ်ပူတတ်တာပဲ။ စိတ်အေးအေးထားပြီး ကြည့်နေစမ်းပါ။ သူတို့က ဒီပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံးမှာ သူတို့လုပ်ငန်းကို ဖြန့်ကြက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုရင် သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေ ရှိမှာပဲ”</p> <p>လာစတိုက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါမှ ချားလ်စ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် လူကိုယ်တိုင် ဒီမှာ မရှိဘဲနှင့် သူ့ကို လက်တု ဘယ်လို တပ်ဆင်ပေးမလဲဆိုသည်ကို စပ်စုတတ်သည့်ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် စူးစမ်းချင်နေမိသည်။</p> <p>မီးဖိုချောင်တံခါး တစ်ဖက် ပြန်ပွင့်လာပြီး အဘွားအိုသည် အဝတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လွယ်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။</p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက် နောက်ကို ဆုတ်လိုက်ကြ”</p> <p>အဘွားအိုက သူမ၏ သွားမရှိသော သွားဖုံးများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးရင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်နှင့် လာစတိုတို့သည် အမိန့်ကို နာခံပြီး နံရံဘက်သို့ ကပ်ရပ်လိုက်ကြပြီးနောက် အဘွားအိုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အရေပြားများ တွန့်နေသော ညာဘက်လက်ကို အိတ်ထဲသို့ နှိုက်ကာ ပျစ်ချွဲနေသော အမည်းရောင် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအရာကို သုံးပြီး သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော သင်္ကေတများနှင့် စာသားများကို စတင် ရေးဆွဲတော့သည်။ ထိုမှောင်မိုက်ပြီး စိမ်းသက်သော စာသားများမှာ ပြောင်းပြန် တြိဂံပုံကို ဝန်းရံထားသော စက်ဝိုင်းပုံ မန္တန်အစီအရင်တစ်ခုအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>စုတ်ပြတ်နေသော ဝက်ဝံရုပ်လေး တစ်ရုပ်ကို ထိုစက်ဝိုင်း၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဘွားအိုသည် ထိုဝက်ဝံရုပ်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မှောင်မိုက်သော ဖယောင်းတိုင် အနည်းငယ်ကို ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် နေရာချလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မန္တန်ရွတ်သံများ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ခန်းလုံးတွင် ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော အေးစိမ့်မှုများ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>မန္တန်ရွတ်သံမှာ အစပိုင်းတွင် နှေးသော်လည်း တဖြည်းဖြည်း မြန်လာသည်။ အရှိန်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ အဘွားအို၏ အသံမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်ပြီး အားပါလာ၏။ ထို့နောက် ရုတ်တရက်ပင် အရှိန်အမြင့်ဆုံး ရောက်သည့်အချိန်တွင် မန္တန်ရွတ်သံမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>တုန်ခါနေသော ဖယောင်းတိုင်မီးများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငြိမ်းသွားပြီး ဝက်ဝံရုပ်လေးမှာ ယိမ်းယိုင်စွာဖြင့် ခြေထောက်ပေါ် ရပ်လာသည်။ အမည်းရောင် အစေ့အဆန်လေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ လည်ပတ်သွားပြီး အခန်းထဲရှိ လူတစ်ဦးချင်းစီကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save