Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်တုအသစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လာစတို... ဖောက်သည်အသစ် မိတ်ဆက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲနော်”</p> <p> ဝါဂွမ်းဖတ်များ ထွက်နေသည့် ဝက်ဝံရုပ်လေးက ငြိမ်းသွားပြီဖြစ်သော ဖယောင်းတိုင်များကြားမှ လျှောက်လာရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>လာစတိုကမူ သူ၏ သံဘူးထဲမှ အရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း “စကားအပိုတွေ ရပ်ပြီး မြန်မြန်ပဲ လုပ်ပေးစမ်းပါ” ဟု စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် အဘွားအို၏ လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝက်ဝံရုပ်လေးက ချားလ်စ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “လူငယ်လေး... ခဏလောက် ထိုင်ပေးမလား... မင်းက ငါ့ထက် အများကြီး အရပ်ရှည်နေတော့ တိုင်းရတာ ခက်နေလို့ပါ” ဟု ပြောသည်။</p> <p>အရုပ်လေးတစ်ရုပ်၏ အတိုင်းအတာ တိုင်းတာခြင်းကို ခံရမည်ဟု ချားလ်စ် တစ်ခါမှ မတွေးဖူးပေ။ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များက သူတို့၏ ပညာရပ်ကို ဤသို့ အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လာစတို ပြောခဲ့သလိုပင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ကျွန်းပေါ်ကနေ မထွက်ဘဲ လက်တုတစ်ခုကို မည်သို့ ဖန်တီးပေးနိုင်သနည်းဆိုသည်ကို သူ ယခုမှ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝက်ဝံရုပ်လေးသည် ၎င်း၏ ဗိုက်ထဲမှ ကတ်ကြေးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ချားလ်စ်၏ ဘယ်ဘက် လက်အင်္ကျီစကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် ပေကြိုးကို ထုတ်ယူကာ အတိုင်းအတာများ စတင်တိုင်းတာတော့သည်။</p> <p>“လာစတိုကို မင်းရဲ့ သင်္ဘောပေါ် ရောက်အောင် ဘယ်လို စည်းရုံးလိုက်တာလဲ... သူက သူ့နေရာကနေ အလွယ်တကူ ထွက်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလေ”</p> <p> ဝက်ဝံရုပ်လေးက တိုင်းတာရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေ၏။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့က သိကျွမ်းကြတာလား”</p> <p> ချားလ်စ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“သိတာပေါ့... သူ့မျက်နှာပေါ်က အမာရွတ်တွေကို မြင်လား... အဲဒါ ငါ့လက်ရာတွေလေ... သူ့အကြောင်း သိချင်တာရှိရင် ငါ့ကိုမေး... ငါ အကုန်သိတယ်” ဟု ဝက်ဝံရုပ်လေးက ဆိုသည်။</p> <p> ထိုစဉ် လာစတိုက ကုလားထိုင်ပေါ်မှနေ၍ ချောင်းဟန့်လိုက်သဖြင့် ချားလ်စ်သည် စကားကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ နေလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ အတိုင်းအတာ တိုင်းတာခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။ ဝက်ဝံရုပ်လေးက ချားလ်စ်ကို ကြည့်ကာ “မင်းက စူးစမ်းရှာဖွေရေး သင်္ဘောတစ်စင်းရဲ့ ကပ္ပတိန်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ လက်တုမှာ လက်နက်တွေရော တပ်ဆင်ချင်သေးလား” ဟု မေးသည်။</p> <p>ထိုစကားက လာစတိုရဲ့ လက်တုတွင် ခွဲစိတ်ကိရိယာများ တပ်ဆင်ထားသည်ကို ချားလ်စ်အား သတိရသွားစေ၏။</p> <p>“လက်ရဲ့ သွက်လက်မှုကို မထိခိုက်စေဘဲ ဘာတွေ ထပ်ထည့်လို့ ရမလဲ”</p> <p>“အများကြီးပဲလေ... သေနတ်တွေ၊ အဆိပ်ငွေ့တွေ ဒါမှမဟုတ် သော့ဖွင့်တဲ့ ကိရိယာတွေပေါ့... မင်း လိုချင်တာ ပြော... ငါ့မှာ အကုန်ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ထပ်တိုးတပ်ဆင်ရင်တော့ အပိုကြေး ပေးရမယ်နော်... မင်းမှာ အက်ကိုး လုံလောက်ဖို့ပဲ လိုတယ်”</p> <p> ဝက်ဝံရုပ်လေးက ရှင်းပြသည်။</p> <p>ကုန်ကျစရိတ်များကို နားလည်ပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် လွှစက်တစ်ခုနှင့် ချိတ်ကြိုးတစ်ခုကိုသာ တပ်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လက်ရှိလိုအပ်ချက်နှင့် အကိုက်ညီဆုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြား ပစ္စည်းများကိုလည်း သူ စိတ်ဝင်စားသော်လည်း ဈေးနှုန်းကြီးမြင့်မှုကြောင့် လက်လျှော့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်တု သက်သက်ကိုပင် အက်ကိုး သုံးသန်း ကုန်ကျနေသဖြင့် သူ စုဆောင်းထားသော ငါးသန်းမှာ နည်းပါးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝက်ဝံရုပ်လေးသည် ချားလ်စ်ပေးသော ချက်လက်မှတ်ကို ယူကာ သုညအရေအတွက်ကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ၎င်း၏ ဗိုက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ လက်တုက မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဘယ်လောက် ကြာမလဲ”</p> <p>ချားလ်စ်က မေးလိုက်၏။</p> <p>“ငါ့မှာ လက်ဝဲဘက် လက်တု အပိုတစ်ခု ရှိနေတယ်... မင်းရဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ ကိုက်အောင် နည်းနည်း ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပို့ပေးမယ်... လာစတိုက မင်းအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြထားတယ်... မင်းက သူ့သူငယ်ချင်းဆိုတော့ ငါ့သူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်တယ်လေ... သူငယ်ချင်းအတွက်တော့ အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးရမှာပေါ့” ဟုဆိုကာ ဝက်ဝံရုပ်လေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားပြီး ငြိမ်သက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဘွားအိုက ထိုအရုပ်လေးကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က မှော်အစီအရင်ကို ကြမ်းတိုက်ပုဆိုးဖြင့် အမြန် ပွတ်တိုက် ဖျက်ဆီးလိုက်၏။</p> <p> ထို့နောက် သူမသည် ပိုမို ရှုပ်ထွေးပြီး ကြီးမားသော အစီအရင်သစ်တစ်ခုကို ထပ်မံ ရေးဆွဲလိုက်သည်။ အစီအရင်၏ အလယ်တွင် သေးငယ်သော သေတ္တာတစ်လုံးကို ချထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် လက်တု မည်သို့ ရောက်ရှိလာမည်ကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေ၏။ အခန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော ရွတ်ဆိုသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး မှော်အစီအရင်မှ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>အဘွားအိုက ရွတ်ဆိုခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ ငွေရောင် တောက်ပနေသော လက်တုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုလက်တုကို မြင်မြင်ချင်းပင် သဘောကျသွား၏။ ၎င်းသည် လာစတိုရဲ့ လက်တုနှင့် မတူဘဲ စက်သွားများနှင့် ပစ္စတင်များမှာ အပြင်သို့ ထွက်နေပြီး စတီးပုံစံ အလှတရားတစ်ခု ပေးစွမ်းနေပေသည်။</p> <p>“လက်ကို ဆန့်ထားလေ... ဘာလို့ အူကြောင်ကြောင် ရပ်နေတာလဲ... ဒီပစ္စည်းက လေးတယ်နော်”</p> <p> အဘွားအိုက ဆူပူလိုက်သည်။</p> <p>“သည်းခံလိုက်စမ်းပါ”</p> <p> လာစတိုက လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်မှ လှမ်းပြောလိုက်၏။ ချားလ်စ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏ လက်ပြတ်ကို လက်တုနှင့် ထိကပ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် လက်တုမှ သံချွန်များက သူ၏ အသားထဲသို့ အလိုအလျောက် ထိုးစိုက်ဝင်သွားသဖြင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူ တုန်လှုပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်တု တပ်ဆင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ချားလ်စ်သည် လက်ကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း လက်က ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ “လူငယ်လေး... ဘာတွေ အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ... တစ်ခု လိုသေးတယ်လေ” ဟု ဆိုကာ အဘွားအိုက သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ဖန်အိုးနှစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်၏။ ၎င်းအတွင်းတွင် ပြာလဲ့လဲ့ မီးခိုးငွေ့များ ရှိနေပေသည်။</p> <p>“ဒါက လူသားရဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ... မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ဒီလက်တုကို ချိတ်ဆက်ပေးဖို့ သုံးရတာ”</p> <p> အဘွားအိုက ဆိုကာ ဖန်အိုးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ပြာလဲ့လဲ့ မြူခိုးများက လက်တုထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး စက်သွားများ စတင် လည်ပတ်လာ၏။ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ မှိန်ပျသွားချိန်တွင် ချားလ်စ်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ခံစားမှုကို ပြန်လည် ရရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် လက်ကို ဆုပ်ကြည့်၊ ဖြန့်ကြည့် လုပ်လိုက်ရာ လက်တုက သူ၏ စိတ်ကူးအတိုင်း လိုက်ပါ လှုပ်ရှားနေသည်။ အဘွားအိုက လက်စွဲစာအုပ်လေးကို ချားလ်စ်အား ပေးလိုက်ရင်း “ဒါက အသုံးပြုပုံ စာအုပ်ပဲ... ဝေလငါးဆီနဲ့ အမြဲ ချောဆီထည့်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး... တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့... ငါ ပြင်ပေးမယ်” ဟု ဖော်ရွေစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် စာအုပ်ကို ယူကာ အဘွားအို၏ လက်ထဲက အိုးအလွတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ခြင်းတို့ ရောပြွမ်းနေသော ခံစားချက်ဖြင့် သူနှင့် လာစတိုတို့သည် အပြင်သို့ ထွက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဆိပ်ကမ်းလမ်းမပေါ်တွင် ချားလ်စ်သည် သူ၏ လက်သစ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်၏။ သူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်ရုံနှင့် လက်ကောက်ဝတ်မှ လွှသွား ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေသည်။ ၎င်း၏ ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းမှာ ဓားနက်ထက်ပင် သာလွန်နိုင်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ထို့နောက် သူက ထပ်မံ တွေးတောလိုက်ရာ လက်ဖဝါး ပွင့်သွားပြီး ချိတ်ကြိုးက လမ်းတစ်ဖက်က အဆောက်အဦး၏ မီးခိုးခေါင်းတိုင်ဆီသို့ ပြေးဝင် ငြိတွယ်သွားသည်။ စက်သွားများ လည်ပတ်လိုက်သည်နှင့် ချားလ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမိုးပေါ်သို့ မြှောက်တက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ကိရိယာမျိုးဖြင့်ဆိုပါက သူသည် မည်သည့် နေရာတွင်မဆို လွယ်ကူစွာ လှုပ်ရှားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ချားလ်စ်ကို အံ့သြစေသည့် အချက်မှာ လက်တု၏ သွက်လက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စက်ရုပ်လက်ချောင်းများကြားတွင် ဓားနက်ကို ကစားကြည့်ရာ မူလလက်ထက်ပင် ပိုမို မြန်ဆန်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save