Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">လီလီ၏ လက်ရာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လာစတိုသည် သူ၏ လက်သစ်နှင့် အသားကျအောင် ကြိုးစားနေသော ချားလ်စ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> “အဲဒီပစ္စည်းကို သိပ်ပြီး သဘောကျမနေနဲ့ဦး... ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါသတိပေးချင်တာက အသစ်တပ်ထားတဲ့ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဟာ မူလကိုယ်ပိုင်အစိတ်အပိုင်းလောက် ဘယ်တော့မှ မကောင်းနိုင်ဘူးဆိုတာပဲ”</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ လက်တုကို ပြန်ချလိုက်ပြီး လာစတို၏ စကားကို ခဏမျှ စဉ်းစားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက စက်မှုပစ္စည်း သက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်နော်”</p> <p>“ဟွန်း... အဲဒီကလေးက သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို စက်ရုပ်ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲဖို့ အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့တာ... သူက လူမျိုးစုံနဲ့ ရောနှောဆက်ဆံရဲတယ်... မင်း သူ့ကို ခပ်ခွာခွာနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ... ငါတို့က သိကျွမ်းတယ်ဆိုပေမဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေတော့ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> လာစတိုက ဆိုသည်။</p> <p>ချားလ်စ် ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရစ်ချက်က ထိန်းချုပ်မှုကို ရယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒီလက်တုတွေကို ဖန်တီးတဲ့နေရာမှာ ဝိညာဉ်တွေကို ထည့်သွင်းထားတာလား... အဲဒါက ဒီမှော်ပညာရှင်တွေဟာ ဝိညာဉ်လောကအကြောင်း ဗဟုသုတတွေ ရနေပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား”</p> <p>“ဒီလို အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်တွေကို လိုက်စားတဲ့သူ အများစုက အနောက်ဘက် ပင်လယ်ပြင်မှာ အခြေစိုက်ကြတာ... ငါလည်း သေချာတော့ မသိဘူး... မင်းက ဘာလို့ ဒါကို မေးတာလဲ”</p> <p> လာစတိုက သံသယရှိသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်ကလည်း စိတ်ထဲမှနေ၍ “အေးလေ... မင်းက ဒါကို ဘာလို့ မေးနေတာလဲ” ဟု ထပ်ဆင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီးရာ... ဒါက မှော်ပညာလေဗျာ... အရမ်း စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ အသစ်အဆန်းပဲ... ငါတို့ စမ်းကြည့်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> ရစ်ချက်က နောက်ပြောင်ချင်သော အကြည့်များဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>လာစတိုက ခေါင်းခါယမ်းကာ “အဲဒါကို မေ့လိုက်စမ်းပါ... သူတို့က အရမ်းကို သီးသန့်ဆန်ပြီး သူတို့မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကိုပဲ သင်ပေးကြတာ... ပြီးတော့ မှော်ပညာက မင်းထင်သလောက် အသုံးမဝင်ပါဘူး... တကယ်လို့သာ အသုံးဝင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ဟာ ကျွန်းအနည်းငယ်ပေါ်မှာ ကပ်ပြီး ရှင်သန်နေမယ့်အစား ပင်လယ်အားလုံးကို သိမ်းပိုက်ပြီးလောက်ပြီ” ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“အော်... သိပါပြီ... နှမြောစရာပဲ... ငါက အရည်အချင်းသစ်တစ်ခု ရမလားလို့ အောက်မေ့တာ”</p> <p> ရစ်ချက်က ညည်းညူရင်း ချားလ်စ်၏ စိတ်အနက်ပိုင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ချားလ်စ်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားပြီး ခေါင်းကို အုပ်ကာ တောင့်တင်းသွား၏။</p> <p>သူ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူများက သတိထားမိသွားကြသည်။ လာစတိုသည် သူ၏ သံဘူးကို ချလိုက်ပြီး အမြန်စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဘေးတွင်သာ ရပ်နေလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ချားလ်စ်၏ နားထဲက အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေသော အဘိုးကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“မင်း အဲဒီ အကြားအာရုံ အမှားတွေကို သည်းခံကြည့်ရမယ်... တကယ်လို့ အမြင်အာရုံ အမှားတွေပါ မြင်လာရပြီဆိုရင် ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့... အကြံပေးချင်တာကတော့ မင်း မခံစားချင်ဘူးဆိုရင် ကုန်းပေါ်မှာပဲ နေပါ”</p> <p> လာစတိုက ဆိုသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ လင်းနို့အရက်သောက်ဆိုင်ဆီသို့သာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျွီ...</p> <p>အခန်းနံပါတ် ၃၀၃ ၏ တံခါး ပွင့်သွားသည်။ ချားလ်စ် အခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စားပွဲပေါ်တွင် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍မရသော ဟင်းလျာများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ လီလီသည် ဟင်းပန်းကန်များကြားတွင် ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေပေသည်။</p> <p>“မစ္စတာ ချားလ်စ်... ပြန်လာပြီလား... ဟေး... လက်တုအသစ်ကြီး ရလာတာပဲ” ဟု ဆိုကာ ကြွက်ဖြူလေး လီလီသည် သူ၏ ဘောင်းဘီပေါ်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးတက်လာသည်။</p> <p>“ဒါတွေက ဘယ်က ရတာလဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က လီလီကို ဘောင်းဘီပေါ်မှ ဖယ်ထုတ်ကာ စားပွဲကို ညွှန်ပြပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>လီလီသည် ချားလ်စ်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရပ်ကာ မေးကို မော့ပြီး “ကျွန်မ ချက်ထားတာလေ... မြည်းကြည့်ပါဦး... အရမ်း အရသာရှိတယ်” ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>ဟင်းပန်းကန်များကြားတွင် ကြွက်များ ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချားလ်စ်၏ ဗိုက်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် လီလီ၏ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူ ငြင်းပယ်ရန် စိတ်မရှိတော့ဘဲ စားပွဲအနားသို့ တိုးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“မင်း ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ငါ့အတွက် ချက်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>“ဒီနေ့ မေမေက အိမ်မှာ ရှိနေပြီး တခြား ကျွန်မကို ဟင်းချက်သင်ပေးတာလေ... မေမေက မိန်းကလေးဆိုတာ ဟင်းချက်တတ်ရမယ်တဲ့... ကျွန်မ ဘေးကနေ ပုန်းပြီး ကြည့်နေရင်းနဲ့ အချို့ နည်းလမ်းတွေကို တတ်လာတာ... ကဲ... ဒါလေး မြည်းကြည့်ပါဦး... ဒါက မေမေ့ရဲ့ လက်ရာဖြစ်တဲ့ ငါးချိုစွပ်ပြုတ်လေ”</p> <p>လီလီသည် ချားလ်စ်၏ လက်ပေါ်မှ စားပွဲပေါ်သို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ သူမသည် စွပ်ပြုတ်ပန်းကန် ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အမြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှုပ်ရမ်းရင်း ချားလ်စ်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကြွက်ဖြူလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စွပ်ပြုတ်တစ်ဇွန်းကို မြည်းကြည့်လိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ချိုအီသော အရသာက သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ၎င်းသည် ရေတစ်စက်မှ မပါဘဲ သကြားများကို အရည်ဖျော်ထားသည့်အတိုင်း ခံစားရပေသည်။</p> <p>“မင်း ဒါထဲကို သကြား ဘယ်လောက်တောင် ထည့်ထားတာလဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က အနိုင်နိုင် မျိုချပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဇွန်းကို ပြန်ချလိုက်၏။</p> <p>“အရသာ မရှိဘူးလား... ဒါပေမဲ့ ဂျမ်ပီတို့ကတော့ အရသာရှိတယ် ပြောကြတာပဲ” ဟု ဆိုကာ လီလီ၏ နားရွက်လေးများမှာ စိတ်ပျက်မှုကြောင့် တွဲကျသွားသည်။</p> <p>လီလီ့ကို သနားသွားသဖြင့် ချားလ်စ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခက်ရင်းနှင့် ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> သူသည် စွပ်ပြုတ်ဘေးက ပန်းကန်ထဲက မည်းမှောင်နေသော အသားတစ်တုံးကို လှီးဖြတ်လိုက်၏။ အနည်းငယ် ဝါးကြည့်ပြီးနောက် ချားလ်စ်က “ငါးစွပ်ပြုတ်ကတော့ မကောင်းဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီအသားကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်” ဟု မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“တကယ်လား... ဝမ်းသာလိုက်တာ... အဲဒါကိုလည်း ကျွန်မပဲ လုပ်တာလေ” ဟု ဆိုကာ လီလီ၏ နားရွက်များမှာ ချက်ချင်း ထောင်ထလာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ရစ်ချက်က ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲမှ စတင် ပြောဆိုလာသည်။</p> <p>“အဲဒါကို မြန်မြန် ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်စမ်း... မင်းက မီးသွေးခဲတွေ စားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ချင်ရင်လည်း ငါ့ကို ဆွဲမထည့်နဲ့လေ”</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”</p> <p>ချားလ်စ်သည် စိတ်ကို တင်းထားပြီး ပါးစပ်ထဲက အစားအစာကို မျိုချကာ အသားကို ဆက်လက် လှီးဖြတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“မစ္စတာ ချားလ်စ်... တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်မကို ထားခဲ့မှာလား”</p> <p> လီလီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သဖြင့် ချားလ်စ် အံ့သြသွားသည်။</p> <p>“ဘာလို့ အဲဒီလို မေးတာလဲ”</p> <p>“ကျွန်မ ခံစားနေရလို့ပါ... မစ္စတာ ချားလ်စ်က ဒီနေရာကို သိပ်သဘောမကျဘူး ထင်တယ်... ရှင်က တစ်နေရာရာကို အချိန်မရွေး ထွက်သွားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသလိုပဲ”</p> <p> ကြွက်ဖြူလေးသည် စားပွဲပေါ်တွင် ဝပ်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ကလေးများဖြင့် မေးကို ထောက်ထားလိုက်၏။</p> <p>“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း ငါ့နောက်ကို ထာဝရ လိုက်နေလို့ မရဘူးလေ... မင်းလည်း တစ်နေ့ကျရင် အိမ်ပြန်ရမှာပဲ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အခု ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီလေ... ကျွန်မ မိသားစုက ကျွန်မကို အလိုမရှိတော့ဘူး... မစ္စတာ ချားလ်စ်... မင်း ဒီမှာပဲ နေလို့ မရဘူးလား”</p> <p> လီလီသည် ချားလ်စ်၏ လက်နားသို့ တိုးကပ်လာ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ခက်ရင်းနှင့် ဓားကို ချလိုက်သည်။ သူသည် လီလီ၏ ဦးခေါင်းက အမွှေးလေးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် ကြင်နာမှုများ ပေါ်လာ၏။</p> <p>လီလီသည် အဖွဲ့သားတစ်ယောက်ထက် ပိုပေသည်။ လအနည်းငယ်အတွင်း သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာပြီး အထီးကျန်နေသော ဝိညာဉ်နှစ်ခုကြားက မိသားစုကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုကို ရရှိခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာတော့ အမှန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းသာ လိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာဆီကို မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်... အဲဒီနေရာက အရမ်း ကျယ်ပြန့်တယ်... ကြွက်တစ်ကောင်အတွက် နေရာလွတ်က အများကြီး ရှိပါတယ်”</p> <p>“မစ္စတာ ချားလ်စ်... မင်း ဘယ်ကို သွားမှာလဲ... အဲဒီနေရာက ဘယ်လိုမျိုးလဲ”</p> <p>“အဲဒါ ငါ့ရဲ့ အိမ်ပေါ့... အဲဒီမှာ မင်း စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး ရှိတယ်... မင်းရဲ့ လက်ချောင်းလေးနဲ့ နှိပ်လိုက်ရုံနဲ့ အစားအစာတွေက မင်းအိမ်ရှေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ကြည့်စရာ၊ လုပ်စရာနဲ့ ကစားစရာတွေလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က သူ၏ ကမ္ဘာအကြောင်း ပြောပြနေသည်ကို လီလီသည် မျက်လုံးလေးများ တောက်ပစွာဖြင့် အာရုံစိုက် နားထောင်နေတော့သည်။</p> <p>နာဝေးလ်သင်္ဘော၏ အနားယူချိန်မှာ ယခုတစ်ခေါက်တွင် တိုတောင်းလှပေသည်။ ချားလ်စ်သည် သူ၏ လက်တုအသစ်နှင့် လုံးဝ အသားကျသွားသည်နှင့် အဖွဲ့သားများကို ဆိပ်ကမ်းတွင် စုဝေးရန် အကြောင်းကြားလိုက်ပြီး ရိက္ခာများ ဖြည့်တင်းကာ ရွက်လွှင့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပင်လယ်လေကို ရှူရှိုက်လိုက်ရချိန်တွင် ချားလ်စ်၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် တက်ကြွလာသည်။ သူသည် သူ၏ သင်္ဘောပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ခရီးဆက်နေရချိန်မှသာ တကယ့် အသက်ရှင်နေရသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်... မင်းရဲ့ လက်က အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု ဒစ်ပ်က ချားလ်စ်၏ လက်တုကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်က ဘေးနားရှိ ကြိုးများကို ညွှန်ပြကာ “အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ တခြားအရာတွေကို အာရုံမများနဲ့... သင်္ဘောသားတွေကို ဒီဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ကြိုးတွေကို ချက်ချင်း လဲခိုင်းလိုက်ဦး” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ချားလ်စ်သည် ကပ္ပတိန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖောင်တိန်ဖြင့် စာသားများကို ချောမွေ့စွာ ရေးသားလိုက်၏။</p> <p>[ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၄၊ ကူးပြောင်းခြင်း ၉ နှစ်မြောက်</p> <p>လက်တုအသစ်က ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်... လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားတွေ လျော့မသွားတာကို ဝမ်းသာမိတယ်...</p> <p>နားဝေါလ်ဟာ နောက်တစ်ကြိမ် ရွက်လွှင့်နေပြီ ဖြစ်တယ်... ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိ ဦးတည်ချက်ကတော့ အဲဒီ ကျွန်းစုထဲက တခြား ကျွန်းတစ်ကျွန်းဆီကိုပဲ...</p> <p>ကော့ဒ် ရဲ့ လူတွေဟာ အဲဒီကျွန်းကို သွားခဲ့ကြပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ကြဘူး... အန္တရာယ်ကတော့ အတော်လေး ကြီးမားမှာ သေချာတယ်... ရေနွေးငွေ့သုံး သင်္ဘောနဲ့ သွားလို့ရတဲ့ ကျွန်း အရေအတွက် နည်းပါးလာတာကို ထည့်တွက်ရင် ဒီခရီးစဉ်မှာ ငါတို့ဟာ အရေးကြီးတဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု တစ်ခုခုကို လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ့ရဲ့ အလိုလို သိစိတ်က ပြောနေတယ်...]</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save