Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သင်္ဘောပေါ်က ခြေရာများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျွန်းတစ်ကျွန်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကိုရယ်ကျွန်းစုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားသော ကုန်းမြေထုကြီးတစ်ခုသည် ချားလ်စ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် ကျွန်း၏ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့်အမျှ အဖွဲ့သားများကြားတွင် လေးလံသော ခံစားချက်များ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ သူတို့၏ ခရီးစဉ် နောက်တစ်ဆင့်မှာ အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားကြောင်း အားလုံးက သိရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကျွန်းသည် သူတို့ ယခင်က တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသော ကျွန်းများနှင့် မတူပေ။ ကျွန်း၏ အစွန်းပတ်ပတ်လည်တွင် မြင့်မားလှသော နံရံကြီးတစ်ခုက ကာရံထားပြီး အတွင်းပိုင်းကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားရာ မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>ထိုနံရံများမှာ ဖြူဖျော့ဖျော့အရောင် ရှိပြီး ဘိလပ်မြေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည်။ နံရံမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့် အမှတ်အသား သို့မဟုတ် သင်္ကေတမျှ မရှိပေ။ ၎င်းနံရံများကို လူသားများ တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည်မှာလည်း ဝေခွဲမရနိုင်သေးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်... ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး... သင်္ဘောတစ်စင်း ရှိနေတယ်” ဟု အဖွဲ့သားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“ငါ သိတယ်... ငါလည်း မြင်နေရတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>တောက်ပသော ရှာဖွေရေးမီးရောင်က ရှေ့သို့ လှမ်းထွန်းလိုက်ရာ နာဝေးလ်သင်္ဘောထက် သိသိသာသာ ပိုမိုကြီးမားသော ရေနွေးငွေ့သုံး သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> သင်္ဘောကိုယ်ထည်ပေါ်ရှိ ထင်ရှားသော အဖြူရောင် တြိဂံပုံ အမှတ်အသားက ၎င်း၏ ပိုင်ရှင်ကို ဖော်ပြနေ၏။ ၎င်းမှာ ပြန်မလာတော့သည့် နတ်ဘုရားအလင်းတော်ဂိုဏ်း၏ သင်္ဘောဖြစ်နေသည်မှာ သေချာလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“လက်နက်တွေ ပြင်ထားကြ... အဲဒီသင်္ဘောနားကို ကပ်လိုက်မယ်” ဟု ချားလ်စ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ပျောက်ဆုံးသွားသော အဖွဲ့သားများကဲ့သို့ ကံကြမ္မာမျိုး မကြုံရစေရန် ဤသင်္ဘောပေါ်တွင် သဲလွန်စအချို့ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူက မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နာဝေးလ်သည် ထိုသင်္ဘောနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ချားလ်စ် ပိုမိုမြင်တွေ့လာရ၏။ သင်္ဘော၏ ကျောက်ဆူးကို မတင်ရသေးသဖြင့် အဖွဲ့သားများက ၎င်းတို့ဘာသာ ဆန္ဒအလျောက် ကျောက်ဆူးချရပ်နားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။</p> <p>သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ အရာအားလုံးမှာ စီစီရီရီ ရှိနေသဖြင့် နတ်ဘုရားအလင်းတော်ဂိုဏ်းဝင်များသည် သင်္ဘောပေါ်တွင် မည်သည့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုမျှ ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံ မရပေ။</p> <p>သို့သော် ချားလ်စ် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ လှမ်းနင်းလိုက်သည်နှင့် ဖုန်မှုန့်များ တက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဖုန်ထူမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤသင်္ဘောမှာ စွန့်ပစ်ခံထားရသည်မှာ နှစ်လနီးပါး ရှိပြီဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်၏။</p> <p>ရေနွေးငွေ့သုံး သင်္ဘောကြီးမှာ ပင်လယ်လေကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ထိန်းသိမ်းမည့် အဖွဲ့သားများ မရှိသဖြင့် ပစ်ထားခြင်း ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“အရင်ဆုံး ကပ္ပတိန်အခန်းကို သွားကြည့်ရအောင်”</p> <p>ချားလ်စ်က အကြံပြုလိုက်သည်။ ကပ္ပတိန်၏ ခရီးသွားမှတ်တမ်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အမြန်ဆုံး သိရှိနိုင်မည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်ဟု သူက ယုံကြည်နေ၏။</p> <p>အဖွဲ့သားများသည် သတိဖြင့် ရှေ့ဆက်ကြပြီး သင်္ဘောအတွင်းပိုင်း တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ အတွင်းပိုင်း ပုံစံမှာ နာဝေးလ်နှင့် ဆင်တူပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် တံခါးများရှိသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>ဒစ်ပ်က ရှေ့ဆုံးမှ သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သံမဏိလက်တစ်ဖက်က ထိုလူငယ်၏ လမ်းကို တားဆီးလိုက်၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>ချားလ်စ်က အသာအယာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ “ရှုး... ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်ဦး”</p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ထင်ရှားနေသည့် ခြေချောင်း ခြောက်ချောင်းပါသော ခြေရာများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ခြေရာများကို ဂရုတစိုက် လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း သင်္ဘော၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမို တိုးဝင်သွားကြ၏။</p> <p>တွေ့သမျှ တံခါးတိုင်းကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်ပြီး ဓာတ်မီးများ၊ သေနတ်ပြောင်းများဖြင့် အခန်းများကို စစ်ဆေးကြသော်လည်း သင်္ဘောမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သာမန် ပစ္စည်းများကိုသာ တွေ့ရပြီး မည်သည့် သက်ရှိအရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးတံခါးမှာ သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ချားလ်စ်၏ နားက စွင့်သွား၏။ သူ၏ ထက်မြက်သော အကြားအာရုံက အခန်းအတွင်းမှ တိုးညှင်းသော အသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“သတိထားကြ... အထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်” ဟု ချားလ်စ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>ကော်နာသည် လည်ချောင်းထဲက အစာကို အနိုင်နိုင် မျိုချရင်း တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် အပြာရောင် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို အိတ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး သေနတ်ပြောင်း ခုနစ်လက် ရှစ်လက်ခနှ့်မှာ အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ချိန်ရွယ်လိုက်ကြ၏။ သို့သော် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူတို့အားလုံး စိတ်ပျက်သွားကြရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ သင်္ဘော၏ စားဖိုဆောင် ဖြစ်နေပြီး အသံထွက်ပေါ်နေခြင်းမှာ ကြွက်အနည်းငယ်က ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘီစကစ်များကို ကိုက်ခဲနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမှုကြောင့် ထိုသတ္တဝါလေးများသည် သူတို့၏ စားစရာများကို ပစ်ချကာ မှောင်ရိပ်ထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မီးဖိုချောင်မှာ သင်္ဘော၏ တခြားအစိတ်အပိုင်းများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကြွက်ကိုက်ထားသော ပုပ်သိုးနေသည့် အစားအစာများမှအပ ထူးခြားသည့် အခြေအနေ မရှိပေ။</p> <p>အဖွဲ့သားများသည် သဲလွန်စများ ရှာဖွေရန် သင်္ဘော၏ တခြားနေရာများသို့ လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲလိုက်ကြ၏။ ထိုစဉ် ချားလ်စ်မှာမူ သူ၏ လက်တုပေါ်တွင် မေးထောက်ကာ အတွေးထဲ နစ်မြောနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘယ်သူမှ ရှိမနေတာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိရင် အဲဒီခြေရာတွေက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။</p> <p>သူသည် ငွေရောင် ရေနွေးအိုးတစ်လုံးနားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် ၎င်း၏ ပြောင်လက်နေသော မျက်နှာပြင်ပေါ်က အလင်းပြန်မှုကို သတိပြုမိသွား၏။ ချားလ်စ်၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဖားပြုတ်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူသော ရွံရှာဖွယ် ခရမ်းရောင် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်မှာ မျက်နှာကြက်တွင် ဇောက်ထိုး ဆွဲကပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ချားလ်စ်က ၎င်းကို မြင်သွားပြီဆိုသည်ကို သိလိုက်သည်နှင့် ထိုသတ္တဝါသည် သန်မာသော နောက်ခြေထောက်များဖြင့် ကန်ကာ ချားလ်စ်ထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ချွန်ထက်လှသော သွားများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p>ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ချားလ်စ်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။</p> <p>ရှုး...</p> <p>ချိတ်ကြိုးမှာ ပြေးထွက်သွားပြီး ထိုသတ္တဝါကို မျက်နှာကြက်သို့ ပြန်ကပ်သွားအောင် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ချားလ်စ်က အားဖြင့် ပြန်ဆွဲလိုက်ရာ သတ္တဝါမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျလာ၏။ အဖွဲ့သားများက ချက်ချင်းပင် ထိုသတ္တဝါကို ဝိုင်းဝန်း ပစ်ခတ်လိုက်ကြရာ သေနတ်သံများ ရပ်သွားချိန်တွင် ထိုသတ္တဝါမှာ မှတ်မိ၍မရလောက်အောင် ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် အလောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> “ဒါက ပင်လယ်သတ္တဝါ တစ်မျိုးပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်... အစားအစာ လာရှာရင်းနဲ့ သင်္ဘောပေါ်ကို တက်လာတာ ဖြစ်မယ်”</p> <p>ဒစ်ပ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။</p> <p>“တခြားအရာတစ်ခုခု ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်နေတာ... ဒါဆို အဲဒီခြေရာတွေက ဒီကောင်ရဲ့ ခြေရာတွေလား”</p> <p>ချားလ်စ်က သတ္တဝါ၏ ခြေလက်များကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး... ဒီကောင်က အဲဒီခြေရာမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူး... တခြားအရာတစ်ခုခုက အဲဒီခြေရာတွေကို ချန်ထားခဲ့တာ”</p> <p>ချားလ်စ်၏ စကားကြောင့် အဖွဲ့သားများကြားတွင် တင်းမာမှုများ ပြန်လည် မြင့်တက်လာပြန်သည်။</p> <p>“တခြားနေရာတွေမှာ ဆက်ရှာရအောင်” ဟု ချားလ်စ်က ဆိုလိုက်၏။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ချားလ်စ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် သင်္ဘောတစ်ခုလုံးကို အနှံ့အပြား ရှာဖွေပြီးသော်လည်း မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မတွေ့ရပေ။ ကပ္ပတိန်၏ ခရီးသွားမှတ်တမ်းကိုပင် လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“နတ်ဘုရားအလင်းတော်ဂိုဏ်းက လူတွေက မှတ်တမ်း မရေးတတ်ကြတာ ဖြစ်နိုင်မလား... ဘယ်သာမန်လူကများ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း ရေးနေမှာလဲ”</p> <p>ရစ်ချက်က ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲမှ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် စိတ်ထဲက အသံကို လျစ်လျူရှုကာ ဆက်လက် စဉ်းစားနေ၏။ အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုခုကို သူတို့ သတိမထားမိဘဲ ကျော်သွားဟု ခံစားနေရသော်လည်း မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း အတိအကျ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>လီလီ၏ ကြွက်လေးတစ်ကောင် သူ့ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးသွားသောအခါ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။</p> <p>“လီလီ... ဒီသင်္ဘောပေါ်က ကြွက်တွေကို စုပြီး ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေးကြည့်ပေးလို့ ရမလား”</p> <p>“ရတာပေါ့... ခဏလေး စောင့်နော်”</p> <p> လီလီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ကြွက်ဖြူလေးက စူးစူးဝါးဝါး အသံတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ရာ ကြွက်အနက်ရောင်နှင့် အညိုရောင်များ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ပြေးထွက်လာကြသည်။ မကြာမီမှာပင် တုန်ရင်နေသော ကြွက်ခိုးရောင်တစ်ကောင်ကို ကြွက်အုပ်ကြီးက ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်ကြ၏။ လီလီနှင့် ထိုကြွက်ခိုးရောင်တို့ကြားတွင် တရှဲရှဲ အသံများဖြင့် အပြန်အလှန် စကားပြောနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“မစ္စတာ ချားလ်စ်... သူပြောတာကတော့ ခဏခဏဆိုသလို တစ်စုံတစ်ခုက သင်္ဘောပေါ်ကို တက်လာပြီး တစ်ခုခုကို ယူသွားတတ်တယ်တဲ့... ပြီးရင် အဲဒီကျွန်းပေါ်ကို ပြန်သွားတယ်လို့ ပြောတယ်”</p> <p>“အဲဒါက ဘာလဲ... လူလား... သတ္တဝါလား” ဟု ချားလ်စ်က မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>လီလီသည် ထိုကြွက်နှင့် ထပ်မံ စကားပြောပြီးနောက် စိတ်ပျက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ဒီကြွက်က အရမ်း အတာပဲ... သူ သေသေချာချာ မရှင်းပြတတ်ဘူး”</p> <p>ချားလ်စ်သည် တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်အပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် အများကြီး မထားချင်ပေ။ သို့သော် ထိုစကားများအရ ကျွန်းပေါ်တွင် သက်ရှိတစ်မျိုးမျိုး ရှိနေပြီး ထိုသတ္တဝါများသည် သင်္ဘောပေါ်သို့ အခါအားလျော်စွာ လာရောက်ကာ ပစ္စည်းများ ယူဆောင်သွားကြောင်း သူ သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မြင့်မားသော နံရံကြီးများကို တွေးတောရင်း ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ကြွက်မြင်ခဲ့သည့် သတ္တဝါများမှာ ဆော့တွမ် ပင်လယ်ဓားပြ‌ေတွများ ဖြစ်နိုင်မလား။</p> <p>သို့သော် သူသည် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့မှာ ပင်လယ်ဓားပြများသာ ဖြစ်ပါက ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော သင်္ဘောကြီးကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ လုပ်ရပ်နှင့် မကိုက်ညီလှပေ။</p> <p>ချားလ်စ် အတွေးထဲမှ ပြန်လည် ထွက်လာချိန်တွင် အားလုံးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်... ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ” ဟု အဖွဲ့သားတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကျွန်းပေါ်က ခမ်းနားလှသော နံရံကြီးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> “ကျောက်ဆူးချလိုက်... လှေငယ်တွေကို အဆင်သင့် ပြင်ထားကြ... ငါတို့ ကုန်းပေါ်ကို သွားမယ်”</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် ထိုကျွန်းကို စူးစမ်းရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုမြင့်မားသော နံရံများ၏ နောက်ကွယ်တွင် တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>နံရံကြီးများ၏ အောက်ခြေတွင် ရပ်နေစဉ် အဖွဲ့သားများအားလုံး ဖိအားတစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေကြရသည်။ အိပ်ပျော်နေသော ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်၏ အနားသို့ ချဉ်းကပ်နေရသကဲ့သို့ သူတို့ ခံစားနေရ၏။</p> <p>သူတို့၏ စကားသံများမှာလည်း တိုးညှင်းသော လေတိုးသံများသာ ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ နံရံတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသော အရာတစ်ခုခုကို နိုးကြားသွားစေမည့် မည်သည့် အသံအနည်းငယ်ကိုမဆို သူတို့ အလိုလို ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save