Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြို့တုကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နံရံကြီးများကို ကျော်တက်ရန် အလွန်အမင်း အားစိုက်ထုတ်ရမည်ဟု ချားလ်စ်က အစပိုင်းတွင် ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ခဏမျှ ရှာဖွေကြည့်ပြီးနောက် နံရံအောက်ခြေတွင် တံခါးအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုမြင့်မားလှသော နံရံကြီးများမှာ လူသားများကို တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ မရပေ။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းပြကာ ခံတပ်သဖွယ် တည်ဆောက်ထားသော ကျွန်းအတွင်းပိုင်းသို့ အဖွဲ့သားများကို ဦးဆောင်၍ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။</p> <p>နံရံကို ဖောက်ထွင်းထားသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ချားလ်စ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများ ထွက်လာချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်က ပင်လယ်ပြင်တွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက သူသည် ကုန်းပေါ်က ကမ္ဘာဟောင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီဟုပင် ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p>နံရံ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ခေတ်မီအဆောက်အအုံများမှာ စီစီရီရီ တည်ရှိနေကြသည်။ မြင့်မားလှသော မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများသာမက အသင့်စားဆိုင်များ၊ လက်ကိုင်ဖုန်းအရောင်းဆိုင်များ၊ အဝတ်အထည်ဆိုင်များနှင့် မြို့ပြတစ်ခုတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော သာမန်ဆိုင်များအားလုံးကို တွေ့မြင်ရသည်။ ၎င်းမှာ နံရံများနောက်ကွယ်က မြို့ပြတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် လူသားတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေသော ခေတ်မီမြို့ကြီး တစ်မြို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အဆောက်အအုံများမှာ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးခြင်း မရှိသဖြင့် ဤမြို့ထဲတွင် အချိန်သည် ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ လမ်းမများနှင့် အဆောက်အအုံများမှာ ပြောင်လက်တောက်ပနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မျှပင် မတွေ့ရပေ။</p> <p>ဤအခြေအနေမှာ သာမန်အားဖြင့် မဖြစ်နိုင်လှပေ။ ကမ်းခြေတွင် ဆိုက်ကပ်ထားသော စွန့်ပစ်သင်္ဘောမှာ နှစ်လအတွင်း ဖုန်များ ထူထပ်စွာ တက်နေသော်လည်း ဤမြို့ကြီးမှာ မည်မျှကြာအောင် တည်ဆောက်ထားသည်ကို ဘုရားသခင်သာ သိနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက် သန့်ရှင်းနေခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ဒီဗိသုကာ လက်ရာတွေက ရင်းနှီးနေသလို မခံစားရဘူးလား” ဟု ရစ်ချက်က စူပါမားကတ်တစ်ခု၏ ကြည်လင်သော မှန်တံခါးတွင် မျက်နှာကပ်လျက် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>“ဖောင်ဒေးရှင်း “ ဟု ချားလ်စ်က စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။</p> <p>နံပါတ် ၁၀၀၂ ရှိခဲ့သည့် ကျွန်းပေါ်က အပျက်အစီးများကို ချားလ်စ် သတိရသွားသည်။ ဤနေရာ၏ တည်ဆောက်ပုံအရ အကယ်၍ ထိုအပျက်အစီးများသာ မပျက်မစီးဘဲ ရှိနေမည်ဆိုပါက ဤမြို့နှင့် တူညီနေပေလိမ့်မည်။ ဖောင်ဒေးရှင်းမှာ ကုန်းပေါ်က ကမ္ဘာမှ ဖြစ်သဖြင့် ထွက်ပေါက်မှာလည်း ဤမြို့ထဲတွင် ရှိနေနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်း အလွန်များပေသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော မြို့မျိုးမှာ ချားလ်စ်ကိုပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့ရာ နာဝေးလ် အဖွဲ့သားများဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူတို့ ဤနေရာသို့ ခြေချလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ အားလုံးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြရသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ရှိနေသော ထူးဆန်းသည့် အဆောက်အအုံများကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်းမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြပြီး လက်ထဲက လက်နက်များကိုလည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် စူပါမားကတ် တံခါးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ကာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းပိုင်းမှာ ဝေါလ်မတ် စတိုးဆိုင်နှင့် အလွန်တူသော်လည်း စည်ကားနေသော ဆိုင်ကြီးတစ်ခုနှင့် ကွာခြားသည့် အချက်မှာ ဈေးဝယ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“မစ္စတာ ချားလ်စ်... ဒါက ရှင်ပြောဖူးတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေ ကြည့်လို့ရတဲ့ ကွန်ပျူတာလား”</p> <p>လီလီက ငွေရှင်းကောင်တာပေါ်သို့ ခုန်တက်ရင်း စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်မှာမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကောင်တာနောက်က ငွေရှင်းစက်ကို စစ်ဆေးရန် အမြန်သွားလိုက်၏။ မကြာမီမှာပင် ထိုစက်၏ ထူးဆန်းသော အချက်ကို သူ တွေ့ရှိသွားသည်။ ၎င်းမှာ သာမန် စူပါမားကတ်က ငွေရှင်းစက်နှင့် တူသော်လည်း မည်သည့် ကြိုးမျှ ချိတ်ဆက်ထားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ဝုန်း...</p> <p>ချားလ်စ်၏ လက်တုမှ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသော လွှစက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ထိုလွှစက်ဖြင့် ငွေရှင်းစက်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်လိုက်၏။ စက်ကို ခွဲကြည့်လိုက်သောအခါ ပုံမှန် ကွန်ပျူတာ အစိတ်အပိုင်းများ မရှိဘဲ အခွံသက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ” ဟု ချားလ်စ်က စိတ်ထဲက မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အလိုလိုသိစိတ်က မှန်ကန်နေမည်ဆိုပါက အခြားကောင်တာများမှ စက်များမှာလည်း အခွံများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ငါ့ကို မေးနေတာလား... ဒါဆို ငါက ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမှာလဲ... ဘယ်သူကများ အားယားနေလို့  စူပါမားကတ်အတုကြီးကို လာဆောက်ထားမှာလဲ”</p> <p> ရစ်ချက်က ပြောဆိုရင်း လက်တုကို အသုံးပြုကာ အကြွေစေ့ ထည့်သည့်နေရာကို အားဖြင့် ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစက်ထဲမှ သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ငွေစက္ကူများနှင့် အကြွေစေ့များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ကျလာသည်။ ချားလ်စ်သည် တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူ သိကျွမ်းဖူးသော ငွေကြေးတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသော်လည်း စက္ကူ၏ အသားမှာ ထူးဆန်းစွာ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ ငွေရှင်းစက်မှာ အတုဖြစ်သကဲ့သို့ ထိုငွေကြေးမှာလည်း အတုအယောင်သာ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသဖြင့် ချားလ်စ်သည် စူပါမားကတ်၏ အနက်ပိုင်းသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး စင်ပေါ်က ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းမှအစ အဝတ်အထည်အဆုံး အရာတိုင်းမှာ အစစ်နှင့် တူရုံသာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာမျှ အမှန်တကယ် အသုံးပြု၍ မရပေ။ ထို့ပြင် စာသားများ သို့မဟုတ် အမှတ်အသားများ ရှိရမည့် နေရာတိုင်းမှာလည်း ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“ဒါက သူဌေးတစ်ယောက်ယောက်က အပန်းဖြေဖို့ ဆောက်ထားတဲ့ စူပါမားကတ် အရုပ်ကြီးထဲ ရောက်နေသလိုပဲ... ပင်လယ်ထဲက နတ်ဘုရားများ ဖြစ်မလား... နတ်ဘုရားတစ်ပါးအတွက်တော့ တော်တော် ထူးဆန်းတဲ့ ဝါသနာပဲနော်”</p> <p> ရစ်ချက်က တွေးတောနေသည်။</p> <p>ရစ်ချက်၏ အတွေးကို ကြားသောအခါ ချားလ်စ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်... သင်္ဘောပေါ်က ခြေရာတွေကို မှတ်မိလား... ဒီမှာ သက်ရှိသတ္တဝါတွေ ရှိနေတယ်... သူတို့က ဒါတွေကို လုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘာလို့ အတုအယောင် စူပါမားကတ်ကြီးကို ဆောက်ထားရတာလဲ... သူတို့ တတ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ကြွားချင်လို့လား” ဟု ရစ်ချက်က မေးခွန်းထုတ်ပြန်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ စစ်ဆေးနေသော စည်သွတ်ဘူးအတုကို ပြန်ချလိုက်ပြီး မှန်တံခါးမှတစ်ဆင့် လမ်းမဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက အတုအယောင် စူပါမားကတ် တစ်ခုတည်း မဟုတ်မှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်”</p> <p>သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ချားလ်စ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အဖွဲ့သားများသည် မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ခေတ်မီသော အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ချားလ်စ်သည် ယနေ့ခေတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ လွမ်းဆွတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအဆောက်အအုံတွင် ဓာတ်လှေကားများပင် ပါရှိနေပေသည်။</p> <p>သို့သော် သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ထိုအရာများမှာ အယောင်ပြသက်သက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရပြန်သည်။ ချားလ်စ်က ဓာတ်လှေကား တံခါးကို လက်တုဖြင့် လှီးဖြတ်ဖွင့်လိုက်သောအခါ နောက်ကွယ်တွင် စက်ကိရိယာများ သို့မဟုတ် တွင်းပေါက် မရှိဘဲ ခိုင်မာသော အတုံးအခဲကြီးတစ်ခုကိုသာ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် အဖွဲ့ကို ဒုတိယထပ်သို့ လှေကားမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ အခန်းတွေကို ရှာဖွေကြ... စာသားတွေ ဒါမှမဟုတ် ဓာတ်ပုံတွေပါတဲ့ အရာတစ်ခုခု တွေ့ရင် ငါ့ဆီ ချက်ချင်း ယူလာခဲ့... မိနစ် ၃၀ ကြာရင် ဒီမှာ ပြန်ဆုံကြမယ်... အန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံရင် သတိပေး ပစ်ခတ်လိုက်ကြ”</p> <p>ချားလ်စ်သည် လာစတိုနှင့်အတူ အလုပ်ခန်းတစ်ခုနှင့် တူသော အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဗီဒိုများနှင့် စင်များကို ရှာဖွေတော့သည်။ ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထိုအခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ဘေးအခန်းသို့ ကူးခဲ့သည်။</p> <p>စင်္ကြံလမ်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အဖွဲ့သားများမှာလည်း အခန်းများအတွင်း ဝင်ထွက်နေကြသော်လည်း မည်သည့် သဲလွန်စမျှ ရှာမတွေ့ကြကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ဘာမှ ရှာမတွေ့သဖြင့် ချားလ်စ်မှာ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွား၏။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို အုပ်ကာ နာကျင်စွာ တွန့်လိမ်သွားပြီး နားထဲတွင် ရွတ်ဆိုသံများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်လာပြန်သည်။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ထားရင်း လာစတိုကို ရှာရန် ဘေးအခန်းထဲသို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံရှိသေးသော်လည်း လူနှင့်တူပြီး အသားဆိုင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သတ္တဝါတစ်ကောင် သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုသတ္တဝါသည် သွေးစွန်းနေသော ခြေထောက်များဖြင့် ချားလ်စ်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော လက်များဖြင့် သူ့ကို လာရောက် တွဲကူသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုသတ္တဝါ၏ အဝတ်အစားကို ကြည့်ရင်း နာကျင်စွာဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာဝန်... တစ်ခုခု မှားနေပြီ... ငါ့ရဲ့ အမြင်မှားတွေ ပြန်ပေါ်လာပြီ... ဒါကို နှိမ်နှင်းဖို့ ဆေးရှိလား”</p> <p>ထိုသတ္တဝါ၏ ရွံရှာဖွယ် နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ရဲရဲနီနေသော ဝတ်ရုံအောက်မှ ဖြူဖျော့ဖျော့ အသားတုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုအသားတုံးကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပြီး ကိုက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့က ပါးစပ်ထဲတွင် ပြန့်နှံ့သွားသည်။ သူသည် အော့အန်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် အောင့်ထားရင်း ထိုအသားများကို ကုန်အောင် မျိုချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးဝတွင် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခု အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ လာစတို ပင် ဖြစ်သည်။ လာစတို၏ လက်ထဲက သံဘူးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပျက်ယွင်းနေ၏။</p> <p>“ဘုရားရေ... ချားလ်စ်... မင်း ဘာတွေ စားနေတာလဲ... နေဦး... မင်းဘေးက အဲဒီ အရာက ဘာကြီးလဲ”</p> <p>ချားလ်စ်သည် လန့်ဖျပ်ကာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါ၏ ထူးဆန်းသော ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ မျက်သူငယ်အိမ်များနှင့် ဆုံမိသွားသည်။ ဘာမှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ချားလ်စ်၏ လက်တုမှ လွှစက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်လိုက်၏။</p> <p>သူသည် ထိုသတ္တဝါကို လွှစက်ဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အားအင်များနှင့် စိတ်ဓာတ်များမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် အေးစက်သော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစဉ်မှာပင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခြေချောင်း ခြောက်ချောင်းပါသော ခြေထောက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ သင်္ဘောပေါ်တွင် သူတို့ တွေ့ခဲ့ရသည့် ခြေရာနှင့် အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ ကမ္ဘာမှာ မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save