Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">လျှော့ဈေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ဆဲရေးတိုင်းထွာရင်းနှင့် အလောင်းတစ်လောင်းချင်းစီကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဗလာဖြစ်နေသော လက်များကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေလေ၏။</p> <p>"တိရစ္ဆာန်ကောင်တွေ... မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ကောင်တွေ အားလုံး တိရစ္ဆာန်တွေပဲ..."</p> <p>ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်မန်မှာ ဆွံ့အစွာဖြင့် ချန်လော့ကို ကြည့်နေသည်။</p> <p>တခြားသူတွေကို တိရစ္ဆာန်လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့... ရှင်ကိုယ်တိုင်က အကြီးမားဆုံး တိရစ္ဆာန်ပဲ…</p> <p>"သွားကြမယ်... အဖြူရောင် မြအိုင်ဆီ သွားကြတာပေါ့..." ချန်လော့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်မန်သည် ဘူးသီးခြောက် ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ချန်လော့ကလည်း ၎င်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။</p> <p>ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ချန်လော့သည် အမြဲမပျက် ညည်းတွားနေခဲ့ပြီး ၊ ရှင်သန်လိုသည့် မျှော်လင့်ချက် တစ်စက်ကလေးမှ မကျန်တော့သည့် သေလူတစ်ယောက်လိုပင်။</p> <p>"ဟူး..." ချန်လော့သည် နောက်ထပ် သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"သက်ပြင်းချတာလေး ရပ်ပေးလို့ ရမလား... ကျွန်မ ကြားရတာ နားပူနေပြီ..."</p> <p>ချန်လော့ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p>အတန်ကြာသောအခါ သူသည် သစ်သီးတစ်လုံး ထုတ်ယူ၍ ကျောက်မန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ၊ သူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည့် အမူအရာကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... အတိတ်က ဝမ်းနည်းစရာတွေ အပေါ်မှာ ငါ သိပ်ပြီး အချိန်ကုန်မခံသင့်ဘူး..."</p> <p>ချန်လော့၏ အမူအရာကို မြင်ပြီး  ကျောက်မန်သည် တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားပြီးမှ သစ်သီးကို ယူ၍ တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်မန် မမြင်လိုက်သည်မှာ သစ်သီးကို ယူလိုက်ကတည်းက ချန်လော့သည် သူမကို အကဲခတ်နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျောက်မန်သည် သစ်သီးတစ်လုံးကို စားပြီးနောက် အစေ့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်အထိ မည်သည့် ရောဂါလက္ခဏာမျှ မပြသည်ကို မြင်မှသာ ချန်လော့သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရစွာ ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>"အဆိပ်မရှိဘူး... တော်သေးတာပေါ့..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ထံသို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ရှင် ဒီအသီးကို အဆိပ်မြူစိမ့်မြေကနေ ခူးလာတာလား..."</p> <p>သူမသည် ချန်လော့နှင့် အချိန်တိုင်း အတူရှိနေခဲ့ပြီး ချန်လော့ သစ်သီးခူးခဲ့သည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p>ချန်လော့သည် သူမ၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အချိန်မှာ အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ချန်လော့က ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p>"မဟုတ်ဘူး... အဆိပ်မြူစိမ့်မြေကနေ ခူးလာတဲ့ ဘယ်အရာကိုမှ ငါ မစားရဲဘူး..."</p> <p>"အဲဒါဆို ဘာလို့ ဒီအသီးမှာ အဆိပ်ရှိတယ်လို့ ထင်နေရတာလဲ..." ကျောက်မန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီအသီးတွေကို အဆိပ်တောင်ထွတ်က ကောင်တွေက ငါ့ကို ပေးခဲ့တာ... တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အပေါ်မှာ အကြံအစည် ရှိနေမှာကို စိုးရိမ်လို့ မင်းကို အရင် စားခိုင်းကြည့်တာ..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကျောက်မန်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ချေ။</p> <p>"ရှင် ဒီလောက်တောင် သတိထားဖို့ လိုလို့လား..."</p> <p>"ဒါ့အပြင် ရှင်က အဆိပ်တောင်ထွတ်က တပည့်တွေနဲ့ ဘာမနှစ်မြို့စရာမှ ဖြစ်ခဲ့ပုံလည်း မရပါဘူး..."</p> <p>သို့သော် ချန်လော့က ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p>"ဒီတစ်ကြိမ် သူတို့ကို အဆိပ်တစ်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ နဲ့ ရောင်းခဲ့တယ်... စုစုပေါင်း အပင် ၂၀ ကျော် ရောင်းခဲ့ရတော့ စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂,၃၀၀ ရတယ်လေ..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူတို့က ပွဲချင်းပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၆၀၀ ပဲ ပေးခဲ့ပြီး ၁,၇၀၀ ကျန်နေသေးတယ်..."</p> <p>"အကယ်၍ သူတို့က ငါ့ကို အဆိပ်ခတ်ပြီး အကြွေးတွေ ပြန်မဆပ်ဖို့ စီစဉ်နေခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."</p> <p>ချန်လော့၏ သုံးသပ်ချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျောက်မန်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ချေ။</p> <p>သို့သော် ဒုတိယအကြိမ် ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၇၀၀ ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နည်းသောပမာဏ မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူမသည် ချန်လော့ကို အဆိပ်မြူစိမ့်မြေသို့ စေလွှတ်၍ အဆိပ်ပုလဲကို သွားရောက်ယူဆောင်ခိုင်းခဲ့ရာတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂၀၀ မျှပင် ကုန်ကျခဲ့သည်။</p> <p>"ဒါနဲ့... နင့်ဆီမှာ အဆိပ်တွေ ကျန်သေးလား..." ကျောက်မန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>အဆိပ်မြူစိမ့်မြေရှိ အဆိပ်များ အားလုံးမှာ အမြင့်ဆုံး အရည်အသွေးများ ဖြစ်ကြပြီး အလွန်ပင် ရှားပါးသည်။</p> <p>သူမသည် အနည်းငယ် ဝယ်ယူ သိမ်းဆည်းထားရန် စီစဉ်ထားပြီး ဆရာ့အတွက်လည်း နှစ်ပင်ခန့် ဝယ်ယူသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"နောက်ထပ် ဆယ်ပင်လောက် ကျန်သေးတယ်... ဘာလဲ မင်း ဝယ်ချင်လို့လား..."</p> <p>"မင်း ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဆိုတော့ အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ၁ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးပါ့မယ်..."</p> <p>"တစ်ပင်ကို ကိုးဆယ့်ကိုးကျပ်ပဲ ထားလိုက်..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကျောက်မန်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ချေ။</p> <p>"ရှင်က လျှော့ဈေး ပေးတာ တကယ် ကျွမ်းတာပဲ..."</p> <p>သို့သော် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်မ တကယ် ဝယ်ချင်လို့ပါ... လျှော့ဈေး နည်းနည်းလောက် ထပ်ပေးလို့ ရမလား..."</p> <p>ကျောက်မန်၏ ရိုးသားသော အမူအရာကို မြင်ပြီးနောက် ချန်လော့က အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးမယ်... တစ်ပင်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၉၀ ထားလိုက်..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောနေစဉ်မှာပင်၊ ချန်လော့၏ အမူအရာတွင် အလွန်တရာ ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်ရသကဲ့သို့ နာကျင်ကြေကွဲမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေလေ၏။</p> <p>"၈၀... ၈၀ ထားပါ... ကျွန်မ နည်းနည်း ပိုဝယ်မယ်..." ကျောက်မန်က ဆက်လက် ဈေးဆစ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ချန်လော့က ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p>"ငါ ဒီအဆိပ်တွေကို စုဆောင်းဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အားထုတ်ခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."</p> <p>"အဲဒါက အဆိပ်မြူစိမ့်မြေရဲ့ အတွင်းပိုင်းနော်... ဆေးစွမ်းက ဘယ်လောက် ပြင်းထန်လဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."</p> <p>"အဲဒီကို ရောက်ဖို့တင် မိနစ်သုံးဆယ် ကြာတယ်... ငါ အဲဒီကို လမ်းလျှောက်သွားဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."</p> <p>"ငါ အသက်စွန့်ပြီး ဒီအဆိပ်ကို ယူခဲ့ရတာ... ငါ့အပေါ် ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံရက်တယ်ပေါ့..."</p> <p>"မင်းက ဈေးလျှော့ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ သွေးထွက်အောင် ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ညှစ်ယူနေတာပဲ..."</p> <p>ချန်လော့၏ သနားစရာကောင်းသော ငိုကြွေးသံများကို ရင်ဆိုင်ရသဖြင့် ကျောက်မန်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ချေ။</p> <p>သို့သော်လည်း သူမသည် ဈေးလျှော့ရန် လက်မလျှော့ဘဲ ဆက်လက် ဖိအားပေးခဲ့သည်။</p> <p>"ရှင် ထွက်သွားတုန်းက ကျွန်မရဲ့ အဆိပ်ကာကွယ်ရေး ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ယူသွားတယ် မဟုတ်လား...”</p> <p>"ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲ ဝင်ကတည်းက ကျွန်မ ရှင့်ကို ကျောပိုးပြီး ခေါ်လာပေးခဲ့ရတာလေ..."</p> <p>"ရှင့်အတွက် အဆိပ်စမ်းသပ်တဲ့ ကြွက်ဖြူလေးတောင် ဖြစ်ပေးခဲ့သေးတယ်... ရှင့်အတွက် အဆိပ်စမ်းသပ်ပေးတာ တစ်ကြိမ်မကဘူးနော်..."</p> <p>ကျောက်မန်က သူမ၏ ပါဝင်ကူညီမှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရေရွတ်ပြလာသဖြင့် ချန်လော့၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သို့သော် အတန်ကြာသောအခါ ချန်လော့က တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"အင်း... ငါလည်း မင်းအတွက် အဆိပ်ပုလဲ ယူပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကျောက်မန်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ချန်လော့ကို ဆောင့်ကန်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"အဆိပ်ပုလဲ ယူပေးတယ် ဟုတ်လား... အဲဒါဆိုရင် အဲဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂၀၀ အကြွေးကို ငါ့စာရင်းထဲကနေ ဖျက်ပစ်လိုက်တော့လေ..."</p> <p>"အဟမ်း..." ချန်လော့က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်၏။</p> <p> "အဲဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂၀၀ က ငါရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့ အနေနဲ့ ပေးတာလေ..."</p> <p>"မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ ပုံမှန် ပွဲထွက်ခအရဆို အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂,၀၀၀ ပဲ..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကျောက်မန်က ဘူးသီးခြောက် ကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း... အခုကစပြီး ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲပြီးသွားကြမယ်..."</p> <p>"ပြန်ရောက်ရင် အဲဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂၀၀ ကို ဆရာ့ကို ပေးခိုင်းလိုက်မယ်..."</p> <p>ကျောက်မန်မှ နောက်ဆုံး ရာဇသံ ပေးလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချန်လော့သည် တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"၈၅ ထားပါ... အဲဒါ အနိမ့်ဆုံး ဈေးပဲ... ဒီထက် ပိုလျှော့လို့ မရတော့ဘူး..."</p> <p>"၈၂ ထား... အဲဒါ အမြင့်ဆုံး ဈေးပဲ... အဆင်မပြေရင် ဆင်းသွား..."</p> <p>"ကောင်းပြီ... အဲဒါဆို ၈၂ ပဲ ထားလိုက်... မင်း ဘယ်လောက် လိုချင်လဲ..."</p> <p>သွားလာရေးယာဉ် တစ်ခုသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးခန့် တန်ဖိုးထက် ပို၍ အဖိုးတန်သည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ချန်လော့သည် နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါ ၁၀ ပင် လိုချင်တယ်... နေဦး... ၈ ပင်ပဲ ယူမယ်..." ကျောက်မန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ဤအဆိပ်များ အားလုံးကို သူမဘာသာ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သေချာပေါက် ကိုယ်တိုင် ပေးချေရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမကိုယ်တိုင်တွင် ထိုမျှလောက် ငွေကြေး မရှိသော်လည်း သူမ၏ မိသားစုထံမှ ငွေကြေးလှမ်းတောင်းနိုင်သည်။</p> <p>"၈ ပင်ဆိုတော့ တစ်ပင်ကို ၈၂ နဲ့ စုစုပေါင်း ၆၅၆ ဖြစ်မယ်... မင်းအတွက် အလုံးလိုက် ၆၆၀ ထားပေးလိုက်မယ်..."</p> <p>ကျောက်မန် : "..."</p> <p>သို့သော် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၄ တုံးသာ ကွာခြားသဖြင့် သူမသည် ချန်လော့နှင့် ထပ်မံ ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။</p> <p>ချန်လော့သည် အဆိပ်ပင် ရှစ်ပင်ကို ထုတ်ယူ၍ ကျောက်မန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို  စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက်မှသာ ကျောက်မန်သည်  ချန်လော့ထံသို့ ပေးချေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ချန်လော့သည် ဤအကြောင်းနှင့်ပတ်သတ်၍  စိတ်ထဲမထားချေ။ ကျောက်မန်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သိပ်မရှိကြောင်းကို သူ သိထား၏။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးစရာ နေရာ သိပ်မရှိချေ။</p> <p>အဆတစ်ရာ တိုးပွားခြင်း စနစ်ကို အသက်သွင်းရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ လိုအပ်သော သူ့အခြေအနေလို မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူ၏လက်ထဲ၌ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများသာ မရှိပါက သူ၏လှည့်ကွက်များနှင့် စနစ်၏ အစွမ်းများကို ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အဆိပ်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျောက်မန်သည် ချန်လော့နှင့်အတူ အဖြူရောင် မြအိုင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>ချန်လော့ကို မိမိနှင့်အတူ ခေါ်လာခြင်းက ထင်သလောက် မဆိုးကြောင်းကို ခံစားမိကာ ၊အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခွင့်အရေး အသေးစားလေးများ ရနိုင်သေးသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ချန်လော့မှာ နှလုံးကွဲကြေမတတ် ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p>"အဆိပ်ပင် ရှစ်ပင်... တစ်ပင်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၈ တုံး ဈေးလျှော့ပေးလိုက်ရတော့ ရှစ်ပင်ဆိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၄၄ တုံးတောင် ဖြစ်သွားပြီ..."</p> <p>"အဲဒါက တိုးပွားခြင်း စနစ်ကို တစ်ကြိမ် အသက်သွင်းဖို့ လုံလောက်တယ်... တော်တော် နှမြောစရာ ကောင်းတာပဲ..."</p> <p>"မဖြစ်ဘူး... ငါ ပြန်ရောက်ရင် ပျံသန်းနိုင်တဲ့ မှော်လက်နက် တစ်ခုရအောင် နည်းလမ်း ရှာရမယ်..."</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save