Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘိုးဘေးကြီး၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဓားနှစ်လက်ကိုင် အမျိုးသားက သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် အသက်တစ်ချောင်းပြီး တစ်ချောင်းကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်နေ၏။</p> <p>အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများထံမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုကြွေးသံများ အားလုံး ရောယှက်နေကြသည်။</p> <p>သတိရနေသေးသော လူအချို့က သွေးများ ရွှဲနစ်နေသည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေကြပြီး ၊ မြင်ကွင်းမှာ ကြေကွဲဖွယ်ရာကောင်းလှသည်။</p> <p>ချန်လော့က တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သနားကြင်နာသည့် အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့..."</p> <p>ချန်လော့သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ အဝတ်အစားမှ အဝတ်စတစ်စကို ဆုတ်ဖြဲ၍ သူ၏ မျက်လုံးများပေါ်တွင် စည်းနှောင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>" မမြင်ရတော့ရင် သိပ်ဆိုးတယ်လို့ မခံစားရတော့ဘူးလေ..."</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ သည် ပြန်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p>အဝတ်စဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း စူးရှသော အော်ဟစ်သံများက ပျောက်ကွယ်မသွားချေ။</p> <p>ချန်လော့သည် ဂရုမစိုက်တော့သည့်ပုံဖြင့် နေရာတွင် အေးဆေးစွာ ထိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။</p> <p>အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ၊ အသံတစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>"ဦးလေး... ဦးလေး... သမီးကို ကယ်ပါဦး... ကယ်ပါဦး..."</p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ချန်လော့၏ ရှေ့ရှိ အဝတ်စသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဖြူရောင် မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်စဉ်သွားသည်။</p> <p>သူရှေ့တွင် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး ပေါ် ထွက်လာသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းမှာ ပျောက်ကွယ်နေသည်။ သူမသည် မဆုတ်မနစ်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တွားသွားလာခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်မှ သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်းအထိ သူမ၏ အနောက်တွင် သွေးကွက်များသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဓားနှစ်လက်ကိုင် အမျိုးသားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ရွာထဲတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိတော့ချေ။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင်၊ အိမ်နံရံများပေါ်တွင်၊ စည်းရိုးများပေါ်တွင် သွေးကွက်များ အနှံ့အပြား ရှိနေပြီး ထိုအချိန်တွင် ရွာလေးမှာ ငရဲပြည်၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။</p> <p>ချန်လော့က မိန်းကလေးငယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။</p> <p>"နာလား..." ချန်လော့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်ပြီး မိန်းကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"နာတယ်..." မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ကျစ်ဆံမြီးလေးနှစ်ဖက်နှင့် မျက်လုံးပြူးပြူးလေးများကြောင့် မြင်ရသူတိုင်း အသည်းယားလောက်အောင် ချစ်စရာကောင်းသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ယခု မျက်ရည်စများအောက်တွင် နစ်မွန်းနေရရှာသည်။ ပါးစပ်ထောင့်မှလည်း သွေးများ က အဆက်မပြတ် စီးကျနေ၏။</p> <p>"အဲဒါဆို မျက်လုံးပိတ်ထားလိုက်... ဦးလေးက ခဏနေရင် မန္တာန်လေး ရွတ်ပေးမယ်... အဲဒီကျရင် မနာတော့ဘူးနော်..."</p> <p>မိန်းကလေးငယ်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ချန်လော့သည် သူ့ လက်ညှိုးဖြင့် မိန်းကလေးငယ်၏ နဖူးကို ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်လိုက်၏။</p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p>ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုက မိန်းကလေးငယ်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူမသည် ချက်ချင်းပင် သတိလစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ချန်လော့က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေ၏။ အနည်းဆုံးတော့ သူ လိမ်မပြောခဲ့ပေ။ ယခု သူမမှာ အမှန်တကယ်ပင် မနာတော့ချေ။</p> <p>"ဟူး... သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပဲ..." ချန်လော့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အနောက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"မင်းက သူ့ကို သနားတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ အစကတည်းက မကူညီခဲ့တာလဲ..."</p> <p>ချန်လော့သည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသည့် ကျက်သရေရှိသော အသွင်အပြင် ရှိသည့် အဘိုးအို တစ်ဦးဖြစ်ကာ၊ ၎င်းသည် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။</p> <p>ထိုအဘိုးအိုကို မြင်သောအခါ ချန်လော့သည် တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ရင်းနှီးသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အတိအကျ မမှတ်မိနိုင်ချေ။</p> <p>"ဘာလဲ... မင်း ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား..." အဘိုးအိုက မေးလိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် သံသယဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>"ခင်ဗျားကို အရင်က မြင်ဖူးသလိုပဲ... ဒါပေမဲ့ သေချာတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး..." ချန်လော့က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>အဘိုးအိုက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု  ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ငါ နည်းနည်း အရိပ်အမြွက် ပေးမယ်... ချန်ရှင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးလေ..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချန်လော့ ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။</p> <p>ချန်ရှင်းဂိုဏ်း ဘိုးဘေးကြီး။</p> <p>သူသည် ထိုမသေမျိုးကို လူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ချန်ရှင်းဂိုဏ်း အတွင်းရှိ နေရာများစွာတွင် ဘိုးဘေးကြီး၏ ရုပ်တုများ ရှိနေ၏။</p> <p>ချန်လော့သည် ချန်ရှင်းဂိုဏ်း အတွင်းရှိ ရုပ်တု အချို့ကို မြင်ဖူးသော်လည်း သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒီအဘိုးအိုကို ရင်းနှီးနေတာကိုး…</p> <p>သေချာသည်မှာ သူ့ရှေ့က ဘိုးဘေးကြီးသည် အစစ်အမှန် ဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူသည် ဤနေရာတွင် ချန်ရစ်ခဲ့သော ဘိုးဘေးကြီး၏ ဝိညာဉ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တည်တံ့နေခဲ့ခြင်းကပင် ဤဝိညာဉ် အစိတ်အပိုင်း၏ စွမ်းအားကို သက်သေပြရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အခု ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိပြီဆိုတော့ ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေနိုင်ပြီလား..."</p> <p>"မင်းက သူ့ကို သနားတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ အစကတည်းက မကူညီခဲ့တာလဲ..."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီး၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းက နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောလာပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>ချန်လော့သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ပြဿနာ မရှာချင်လို့လေ..."</p> <p>"ပြဿနာ မရှာချင်ဘူး ဟုတ်လား..." ဘိုးဘေးကြီး အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ရွာကို သတ်ဖြတ်သွားတဲ့ သူထက် ပိုမြင့်တယ် မဟုတ်လား..."</p> <p>ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဘိုးဘေးကြီး ပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ချန်လော့သည် ဓားနှစ်လက်ကိုင် အမျိုးသားကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သိရှိခဲ့၏။</p> <p>ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သော ချီသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဆိုသည်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နှင့် နီးစပ်မှုပင် မရှိချေ။</p> <p>"ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်တာက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား နိမ့်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူး... ကျွန်တော် ပထမဆုံး လေ့ကျင့်တုန်းကဆိုရင်... ချီသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်နဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း  နှောင်းပိုင်းအဆင့်ကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာပဲ... “</p> <p>"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က ရွာထဲက လူတွေနဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူးလေ... ကျွန်တော်က ဘာလို့ သူတို့ကို ကူညီရမှာလဲ..."</p> <p>"ကိုယ့်ကိစ္စ ကိုယ်ရှင်းပေါ့..."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ချန်လော့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"ဒါဆို မင်း မကူညီတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းနဲ့ မဆိုင်လို့ပေါ့..."</p> <p>"ဟုတ်တယ်..." ချန်လော့က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"တကယ်လို့ ရွာထဲမှာ မင်းချစ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရင်ကော..."</p> <p>"ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အချစ်စစ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်...”</p> <p>"ဥပမာပေးတာလေ..."</p> <p>"ဒီဥပမာက ယုတ္တိမရှိဘူး..."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီး : "..."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လော့သည် တစ်ဖက်လူ မှာ ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို ကန်ထုတ်ကာ အမွေအနှစ် မရအောင် လုပ်မည်ကို စိုးရိမ်သွားသည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက်  ၊သူသည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရွာထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတဲ့ လူတွေ ရှိနေရင် ရန်သူ့အခြေအနေကို အရင် အကဲခတ်မယ်..."</p> <p>"နိုင်ရင် သတ်မယ်... မနိုင်ရင် သူတို့နဲ့အတူ ထွက်ပြေးမယ်..."</p> <p>"သူတို့ မပြေးနိုင်ရင်ကော..." ဘိုးဘေးကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် မေးလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒါဆို သူတို့ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျွန်တော် အရင် ပြေးမယ်..." ချန်လော့က နောက်တစ်ကြိမ် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ဤအဖြေက ဘိုးဘေးကြီးကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသော်လည်း အတော်လေး ယုတ္တိရှိပုံရ၏။</p> <p>"ဘာလို့ နေခဲ့ပြီး ခုခံဖို့ မကြိုးစားတာလဲ..." ဘိုးဘေးကြီးက ချန်လော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မနိုင်ဘူးဆိုရင် နေခဲ့တာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ... ရန်သူကို အစာကျွေးဖို့လား..."</p> <p>"အရင် ထွက်ပြေးတာ ပိုကောင်းတယ်... ပြီးမှ ပုန်းနေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်ကြံမယ်... နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေးရရင် လက်စားချေဖို့ ပြန်လာမယ်လေ..."</p> <p>“ဘာလို့ အရူးတစ်ယောက်လို သူများအတွက် အသေခံရမှာလဲ…”</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက ချန်လော့၏ အဖြေကို အတော်လေး ကျေနပ်သွားပုံရပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>သို့သော် ဘိုးဘေးကြီး၏ မေးခွန်းက သိသာထင်ရှားစွာပင် မပြီးဆုံးသေးချေ။</p> <p> "တကယ်လို့  အချိန်အကြာကြီး ကျင့်ကြံခဲ့ပေမယ့် တခြားလူတွေထက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ပိုမမြင့်လာဘူးဆိုရင်ကော..."</p> <p>"ခင်ဗျားကို ကူညီဖို့ အစွမ်းထက်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ရှာမယ်... ဒါမှမဟုတ် လူသတ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငှားမယ်လေ..."</p> <p>"ဘယ်သူမှ မကူညီနိုင်ရင်ကော..."</p> <p>"အဲဒါဆို သူ့မိသားစုကို သွားပြီး လက်စားချေမယ်..."</p> <p>ဤအဖြေက ဘိုးဘေးကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွံ့အသွားစေပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ တဖြည်းဖြည်း ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အပြစ်က မိသားစုဝင်တွေဆီ မရောက်သင့်ဘူးလေ..."</p> <p>"တစ်ဖက်လူကလည်း အဲ့လောက်ထိ မွန်မြတ်တဲ့ အတွေးမျိုး ရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မရှိလည်း ကိစ္စမရှိဘူး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က မိဘမဲ့ တစ်ယောက်ပဲလေ..."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးမှာ ချန်လော့ထံမှ ရရှိသော အတွေးများကို စဉ်းစားနေပုံရပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>"တစ်ဖက်လူမှာလည်း မိသားစု မရှိဘူးဆိုရင်ကော..."</p> <p>"အဲဒါဆို သူ့ကို မေ့ပစ်လိုက်တော့မယ်..."</p> <p>"မေ့ပစ်မယ်..." ဘိုးဘေးကြီး ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p> "ရန်သူကို မေ့ပစ်မှာလား... ဒါမှမဟုတ် ချစ်ရတဲ့သူကို မေ့ပစ်မှာလား..."</p> <p>"အားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်မယ်..."</p> <p>"အားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်မယ်..."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ဤသည်က လက်စားချေမှုကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းလော။</p> <p>သို့သော် ချန်လော့က လျင်မြန်စွာပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"ရန်သူအကြောင်း နေ့တိုင်း တွေးနေတာက လက်စားချေဖို့ မကူညီနိုင်ဘူး... အဲဒါက ခင်ဗျားကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲ ပိုပိုပြီး နစ်မြုပ်သွားစေရုံပဲ ရှိမယ်... အချိန်ကြာလာရင် ရောဂါတောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."</p> <p>"လက်စားမချေနိုင်ဘူးဆိုရင် မေ့ပစ်လိုက်တော့ပေါ့... သေချာတာကတော့ ထာဝရ မေ့ပစ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ခဏလောက်ပဲလေ..."</p> <p>"ပြီးတော့ ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် အနှစ်တစ်ရာ တစ်ခါ...ကိုယ်က သူထက် ပိုသန်မာလား၊ သူ့ကို သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိလားဆိုတာ လျို့ဝှက်စွာနဲ့စောင့်ကြည့်မယ်.."</p> <p>"စွမ်းရည်မရှိရင် ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ပြီး ပိုသန်မာလာအောင် ကျင့်ကြံမယ်... တစ်နေ့ကျရင် လက်စားချေနိုင်မှာပေါ့..."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက အတွေးထဲ နစ်မြောနေသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>သူသည် ချန်လော့၏ အဖြေကို အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေး ကျေနပ်နေသည်။</p> <p>သူသည် အခြားသော သူရဲဘောကြောင်သူများကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ ရန်သူကို မယှဉ်နိုင်၍ လက်စားချေရန် ရှောင်ဖယ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။</p> <p>မနိုင်နိုင်သော်လည်း လက်စားချေရန် ရှာဖွေတတ်သော အချို့သော သွေးဆူလွယ်သူများနှင့်လည်း မတူချေ။ ထိုသို့သောသူများသည် အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ရန်သူကို အခွင့်ကောင်းပေးလိုက်ရခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးသည် ချန်လော့ကို အတော်လေး ကျေနပ်နေသည့်ပုံဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>မေးခဲ့သော မေးခွန်းများမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း မေးခွန်းများထံမှ များစွာ သိရှိနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်တွေ့ကျကျ၊ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိရှိနှင့် ကိုယ်ကျိုးရှာတတ်ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကဲ့သို့သော အရာများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံဘဲ သူသည် အမြဲတမ်း မိမိအကျိုးရှိစေမည့် အရာများကိုသာ ယုတ္တိရှိရှိ လုပ်ဆောင်တတ်၏။</p> <p>တစ်ခုခုက မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်ပါက ဝင်မပါနှင့်။ အခြားသူများကို မကယ်တင်နိုင်ပါက မိမိကိုယ်ကိုယ် အရင် ကယ်တင်ရမည်။ ရန်သူကို မသတ်နိုင်ပါက တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ရမည်။</p> <p>သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမုန်းတရားကြောင့် မျက်စိကန်းမသွားစေနှင့်။ သင့်လျော်သော အချိန်တွင် မေ့ပစ်လိုက်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိရှိ နေထိုင်ရပေမည်။</p> <p>"နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခု... တကယ်လို့ မင်း လက်တွေ့ဘဝမှာ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ကြုံရရင် ကူညီမှာလား..."</p> <p>"မကူညီဘူး..."</p> <p>"ဒါဆို မင်းက အရင်ကလိုပဲ တိတ်တိတ်လေး ကြည့်နေမှာပေါ့..."</p> <p>ချန်လော့က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p>"မဟုတ်ဘူး... တကယ်တော့ ဒါက ပုံရိပ်ယောင် နှလုံးသားစမ်းသပ်မှုတစ်ခုမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ရင် လှည့်ထွက်သွားမိမှာ..."</p> <p>"ရွာထဲက လူတွေက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သွေးဆာနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်မှ မဟုတ်တာ... ကျွန်တော့်ကို စိတ်ရောဂါသည်လို့ ထင်နေတာလား... အဲဒီမှာ ရပ်ပြီး တစ်ခုလုံးကို ကြည့်နေရအောင်လို့..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဘိုးဘေးကြီးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p>"တကယ်လို့ မင်း ဒီအခြေအနေမျိုးကို တကယ်ကြုံရရင် တတ်နိုင်သလောက် ကူညီသင့်ပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ် လုပ်သင့်တယ်..."</p> <p>"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က ဘိုးဘေးကြီးက ကျွန်တော့်ကို ကောင်းမှုကုသိုလ် ပိုလုပ်ဖို့ ပြောနေတာလား..." ချန်လော့က ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဆိုတာ ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ အမြဲတမ်းသတ်ဖြတ်တာကို  ဆိုလိုတာ မဟုတ်သလို ဖြောင့်မတ်သော တာအိုလမ်းစဉ်ကလည်း အမြဲတမ်း ကြင်နာပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ သူတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>"ဒါ့အပြင် ငါသာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့ရင် ချန်ရှင်းဂိုဏ်းကို ဘယ်လိုလုပ် တည်ထောင်နိုင်ခဲ့မှာလဲ... ပြီးတော့ ဒီစမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကလည်း ဘယ်လိုလုပ် ရှိလာနိုင်မှာလဲ...</p> <p>ချန်လော့က သူပြောသည်ကို သဘောတူသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒါဆို ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို မေးခွန်းထုတ်တာ ပြီးသွားပြီလား... ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်တာမျိုးလို ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ရှိမယ်လို့ ထင်ထားတာ..."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက ခေါင်းခါပြပြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"လူ့နှလုံးသားဆိုတာ အနက်နဲဆုံး နေရာပဲ... ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း အဆင့်အထက်က ကောင်းကင်ဘုံက လူတစ်ယောက်တောင် သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို အမှန်တကယ် မြင်နိုင်ချင်မှ မြင်နိုင်မှာ..."</p> <p>"ရိုးရှင်းတဲ့ မေးခွန်းအနည်းငယ်ကနေ ဒါမှမဟုတ် လိမ်ညာမှုတစ်ခုကနေတောင် အများကြီး သိနိုင်ပါတယ်..."</p> <p>စကားပြောနေစဉ် ဘိုးဘေးကြီးက ချန်လော့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> "မင်းရဲ့ အဖြေကို ငါ တော်တော်လေး ကျေနပ်တယ်..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချန်လော့ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ဤနှလုံးသားစမ်းသပ်မှုသည် အောင်မြင်ရန် သေချာသလောက် ရှိနေပြီဟု ထင်ရ၏။</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး ချန်လော့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်း အခုလေးတင် ပြောခဲ့တာ မင်းဘဝမှာ အချစ်စစ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးဆို... ပြီးတော့ မင်းက အဲဒီအကြောင်းကို အတော်လေး သေချာနေပုံရတယ်..."</p> <p>"အဲဒါ နောက်ဆုံး မေးခွန်းလို့ ခင်ဗျား အရင်က ပြောခဲ့တယ်နော်..."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း အေးဆေးစွာ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>တစ်ဖက်လူသည် နှလုံးသားစမ်းသပ်မှုကို စိတ်ကြိုက်ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သူ ဖြစ်သဖြင့် ချန်လော့အနေဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် မစဉ်းစားပေ။</p> <p>အကယ်၍ တစ်ဖက်လူကို ဒေါသထွက်အောင် ဆွပေးမိ၍ စမ်းသပ်မှု ကျရှုံးသွားခဲ့လျှင် မိမိအတွက်သာ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ကိုယ့်ကိစ္စနဲ့ ကိုယ်ဆိုတော့ ဘာတွေ မသေချာစရာ ရှိလို့လဲ..." ချန်လော့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"တကယ်လို့ မင်း တစ်နေ့နေ့ကျရင်  မရှိဘဲ မနေနိုင်တဲ့ သူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လာရင်ကော..."</p> <p>"မတွေ့ပါဘူး..."</p> <p>"ဘာလို့လဲ..."</p> <p>"မင်း အချစ်ရဆုံးသူဆိုတာ မင်း ဂရုစိုက်တဲ့သူ၊ မင်း စိတ်ပူရတဲ့သူ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အားနည်းချက်ပဲလေ..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒါက အထောက်အပံ့၊ အကူအညီနဲ့ သစ္စာရှိမှုရဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."</p> <p>"ကျွန်တော့်မှာ အဲ့ဒီအရာတွေ မလိုအပ်ဘူး... ပြီးတော့ အချစ်ဆိုတာ အားကိုးမှု၊ အကူအညီ ဒါမှမဟုတ် သစ္စာရှိမှု အမြဲတမ်း ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ချန်လော့၏ အဖြေကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဘိုးဘေးကြီးက ခါးသီးစွာ ပြုံးမိလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းက နှလုံးသားမဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ မြင်နိုင်ပါတယ်..."</p> <p>"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဆိုတာ အပြစ်မဲ့သူတွေကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ အမြဲတမ်းသတ်ဖြတ်တာကို  ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ချန်လော့၏ အဖြေသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပုံရသော်လည်း၊ အမှန်အားဖြင့် ၎င်းသည် ဘိုးဘေးကြီး၏ အစောပိုင်း စကားများကို ပြန်လည် ချေပလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p>မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဟူသည် အပြစ်မဲ့သူများကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ခံစားချက်ရှိသူတိုင်းက တွယ်တာမှု ရှိနေရန် မလိုသကဲ့သို့ နှလုံးသားမဲ့သူတိုင်းကလည်း စိတ်ခံစားမှုများ၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်နေသည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက ခေါင်းခါပြပြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှုကို ငါ မြင်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အရာရာက ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်ဘူး..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှုပဲလေ... ပြီးတော့ နောက်ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူက ခန့်မှန်းနိုင်မှာလဲ..."</p> <p>"နောက်ဆုံးကျရင် မင်း နောင်တမရဘူးလို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်..."</p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘိုးဘေးကြီး၏ ပုံရိပ်သည် အဖြူရောင် မြူခိုးများထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချန်လော့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကလည်း တိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ်  ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဖြူရောင် မြူခိုးများကလည်း လွင့်မျောကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save