Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း  ၁</h2> <h2 style="text-align: center;">အစပျိုးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p><br /> "ခန္ဓာကိုယ် စစ်ဆေးမှု ရလဒ်တွေ ဘယ်လိုနေလဲ..."</p> <p>"ဒီလိုပါပဲကွာ..."</p> <p>"မင်းရော ဘယ်လိုလဲ..."</p> <p>"မပြောတာပဲ ကောင်းပါတယ်ကွာ..."</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်စဉ် ရလဒ်တွေက အခုထိ အောင်မှတ် မမီသေးဘူး... ဘယ်လို လုပ်ရပါ့မလဲ..."</p> <p>စာသင်ခန်းထဲတွင် ဆူညံနေသော အသံမျိုးစုံ ထွက်ပေါ်နေ၏။</p> <p>ချင်ဟန်က ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော မျက်နှာများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ ပြောဆိုနေကြသည့် စကားများကို နားထောင်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားကာ လက်တွေ့ဘဝကိုပင် သံသယ ဝင်လာတော့၏။</p> <p>သူ ဤပြောင်းလဲနေသော လောကကြီးဆီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ လဝက်ကျော် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုထက်တိုင် အသားမကျသေးချေ။</p> <p>"လောကကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ..."</p> <p>ချင်ဟန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး စားပွဲအံဆွဲထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစာအုပ်မှာ သူရင်းနှီးနေကျ စာအုပ်များနှင့် မတူဘဲ အလွန်တရာမှ ထူထဲလှသည်။</p> <p>စာအုပ် မျက်နှာဖုံးမှာ ရိုးရှင်းလှပြီး အပေါ်တွင် စာလုံးကြီး အနည်းငယ်ကိုသာ ရေးသားထား၏။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်စဉ် အခြေခံ။</p> <p>ထိုစာအုပ်နောက်တွင်တော့ ချင်ဟန်က အံဆွဲထဲမှ အခြား စာအုပ်အနည်းငယ်ကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်စဉ် သီအိုရီ၊ သိုင်းပညာ သမိုင်းကြောင်း၊ ထူးခြား စွမ်းအင်များ၏ အရင်းအမြစ်...</p> <p>သူ့ရှေ့တွင် စာအုပ်များ အပုံလိုက် ဖြစ်နေလေပြီ။ သူ့ယခင် လောကတွင်ဆိုလျှင် ဤစာအုပ်များကို စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုများ အနေဖြင့်သာ ဖတ်ရှုရပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>ချင်ဟန် တစ်ယောက် ထိုစာအုပ်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် ဤလောကသစ်ဆီ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာစဉ်က သူ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။</p> <p>လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတွင် နောင်တ မရဖူးသူဟူ၍ ဘယ်သူများ ရှိမည်နည်း။</p> <p>အထက်တန်းကျောင်းသား ဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှ၏။ သူ့တွင် နောင်တများစွာ ရှိခဲ့ပြီး ယခုအခါ ထိုအရာများ အားလုံးကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထိုစဉ်က သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး ရည်မှန်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဤလောကတွင် ကြီးကျယ် ခမ်းနားသော အရာများကို လုပ်ဆောင်ချင်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝက သူ့အား ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက် တစ်ခု ပေးစွမ်းခဲ့လေပြီ။</p> <p>လောကကြီးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>သူက လောကသစ် တစ်ခုဆီ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အချိန်များကလည်း နောက်ပြန် ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ အားလုံးကိုလည်း ကောင်းစွာ မှတ်မိနေဆဲပင်။</p> <p>သူ့ဆွေမျိုးများ၊ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းများနှင့် အခြား ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ အားလုံး ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာတစ်ခုမှ ကွဲပြားခြားနားသွားခြင်း မရှိချေ။</p> <p>ပြောင်းလဲသွားသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ လောကကြီးသာ။</p> <p>ဤသည်မှာ သိုင်းပညာ လောကတစ်ခုပင်။</p> <p>ဤလောကတွင် သိုင်းပညာဆိုသည်မှာ အလွန်တရာမှ လက်တွေ့ဆန်လှသည်။ အလွန် နာမည်ကျော်ကြားသော သိုင်းပညာ ဆရာသခင်များစွာ ရှိနေပြီး သူတို့အားလုံးက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်မြက်ကြ၏။</p> <p>ထိုသည်မှာ သူ့ယခင် လောကတွင် လုံးဝ မရှိခဲ့သော အရာများ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမျှမကသေးဘဲ ဤလောက၏ ရှေးဟောင်း သမိုင်းကြောင်း တစ်လျှောက်တွင် သိုင်းပညာ ဆရာသခင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သမိုင်းဝင် အဖြစ်အပျက်ကြီးများ အများစုမှာလည်း ဤဆရာသခင်များနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။</p> <p>ချင်ဟန် ကဲ့သို့သော သာမန် ကျောင်းသား တစ်ယောက် အတွက်ပင် စာပေ ဘာသာရပ်များ အပြင် သိုင်းပညာ ဘာသာရပ်များကိုပါ သင်ယူနေရ၏။</p> <p>ဤအချက်က ချင်ဟန်၏ အတိတ်လောကနှင့် အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>ဤအပြောင်းအလဲများ မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမှန်း သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဤလောက၏ ကဏ္ဍစုံကို စဉ်းစားမိတိုင်း ချင်ဟန် တစ်ယောက် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သက်ပြင်း ချချင်နေမိသည်။</p> <p>ကံကောင်းသည်က သူ့အစပျိုးမှုမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေခြင်းပင်။</p> <p>ယခင်လောကရှိ အထက်တန်းကျောင်းတွင် သူ့ရလဒ်များမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ အတော်ဆုံး ကျောင်းသားများထဲ မပါဝင်သည့်တိုင် အတန်းထဲ၌ အဆင့်တစ်ဆယ် အတွင်းတော့ အမြဲ ချိတ်ခဲ့၏။</p> <p>ဤလောကတွင်မူ စာပေ ဘာသာရပ်များ၌ အမှတ်ကောင်းရုံသာမက သိုင်းပညာ ဘာသာရပ်များတွင်ပါ ထူးချွန်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဘာသာရပ် အသီးသီးရှိ သူ့ရမှတ်များမှာ စံပြ ဖြစ်နေပြီး ဤအထက်တန်းကျောင်း၏ ထိပ်တန်း ကျောင်းသားများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>ထိုအရာက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ဤမျှနှင့် မလုံလောက်သေးချေ။</p> <p>ချင်ဟန်က စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>"ဒီလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ငါ့အရင် လောကက စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူတယ်... တက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကလည်း အရမ်း အရေးကြီးတာပဲ..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အရင်လောကနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒီလောကရဲ့ တက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲက စာပေ ဘာသာရပ် တွေကိုပဲ စစ်ဆေးတာ မဟုတ်ဘဲ သိုင်းပညာ ဘာသာရပ်တွေကိုပါ စစ်ဆေးနေတာ..."</p> <p>"စာပေ ဘာသာရပ် တွေက ပြဿနာ မရှိပါဘူး... အချိန်က နောက်ထပ် ခြောက်လလောက် ကျန်သေးတော့ ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာလိုက်ရင် ငါ့ရည်မှန်းချက်ကို ရောက်နိုင်လောက်ပါတယ်..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သိုင်းပညာ ဘာသာရပ်တွေကတော့..."</p> <p>ချင်ဟန် မျက်မှောင်ကြုတ် သွား၏။</p> <p>အတိတ်လောကရှိ ယခင်ဘဝက သူ ကျောင်းပြီး၍ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် သူ့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော အတွေ့အကြုံများ ရှိနေဆဲပင်။ ဤလောက၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့်ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူသာ ကြိုးစားသရွေ့ စာပေ ဘာသာရပ်များ၌ ရည်မှန်းချက် ပြည့်မီရန် ပြဿနာ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>သို့သော် သိုင်းပညာ ဘာသာရပ်များ အတွက်မူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>သိုင်းပညာ ရမှတ်များ ဆိုးရွားနေခြင်းက တက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိသည့်တိုင်အောင် ရလဒ်ကောင်းများ ရရှိထားခြင်းက အကျိုးကျေးဇူး များစွာကို ပေးစွမ်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဖြစ်နိုင်ပါက ချင်ဟန် တစ်ယောက် အနာဂတ်အတွက် ကောင်းမွန်သော အုတ်မြစ်တစ်ခု ချမှတ်နိုင်ရန်နှင့် အစပျိုးမှု ကောင်းမွန်စေရန် ကလောင်နှင့် ဓား နှစ်မျိုးလုံးတွင် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ချင်နေမိသည်။</p> <p>"ဒီအရာက ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."</p> <p>ချင်ဟန် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲမှ အတွေးတစ်ခုနှင့် အတူ စာလုံးများနှင့် ဂဏန်းတန်း တစ်ခုက မျက်စိရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>လက်ရှိ ရမှတ် - ၁၉။</p> <p>"၁၉... ငါ ဒီလောကကို ရောက်နေတဲ့ ရက်အရေအတွက်နဲ့ အတူတူပဲ..."</p> <p>ဤဂဏန်းများကို ကြည့်ရင်း ချင်ဟန်၏ စိတ်ထဲ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့၏။</p> <p>ဤဂဏန်းများက လောကသစ်ဆီ ရောက်လာကတည်းက သူ့ထံတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ဤလောကတွင် လဝက်ကျော် ကြာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာက မည်သို့ အသုံးဝင်မှန်း ယခုထိ နားမလည်သေးပေ။</p> <p>အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဂဏန်းများ တိုးလာမည်ကိုသာ သူ သိထားသည်။</p> <p>သို့တိုင် မည်သည့် နေရာတွင် အသုံးပြုရမည်ကိုမူ စဉ်းစား၍ မရသေးချေ။</p> <p>စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်နေရင်း ခေါင်းကိုမော့ကာ အရှေ့ဘက်ရှိ ဆရာ့ စားပွဲဆီ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>စားပွဲပေါ်တွင် နာရီတစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားပြီး နေ့လည် ၁၂ နာရီ ထိုးလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>သူက နာရီကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်များ တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p>ဒေါင်...</p> <p>ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>အပြင်ဘက်မှ ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်း ထိုးသံပင်။</p> <p>"အတန်းဆင်းပြီဟေ့..."</p> <p>ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကျောင်းသားများမှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသဖြင့် စာသင်ခန်းမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်လာတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ချင်ဟန်က ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှေ့ကိုသာ ဆက်လက် စူးစိုက် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မျက်စိရှေ့ရှိ ဂဏန်းများ စတင် ပြောင်းလဲလာ၏။</p> <p>လက်ရှိ ရမှတ် - ၂၀။</p> <p>အသစ် ပြောင်းလဲသွားသော ဂဏန်းများက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လွင်နေပြီး ၂၀ ဟူသော ကိန်းဂဏန်း ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p>"တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလား..."</p> <p>ချင်ဟန် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဤဂဏန်းကို ကြည့်ရင်း သူ အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိ၏။</p> <p>သူ့ထံတွင် ရှိနေသော ဤအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး အမြဲတမ်း စပ်စုချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ယခင်က သူ့ ရမှတ် ၂၀ ပြည့်သွားချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု အမြဲ ခံစားနေခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုအရာက မှားယွင်းသော ခံစားချက် တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့သလော။</p> <p>သူ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး စိတ်ပျက်မှုကိုပါ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် မျက်နှာပြင် တစ်ခုက သူ့မျက်စိရှေ့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မှုန်ဝါးဝါး ခံစားချက် တစ်ခုက တွဲဖက် ပါဝင်လာ၏။</p> <p>ချင်ဟန် တစ်ယောက် မှုန်ဝါးနေသော မျက်မှန် တစ်လက်ကို တပ်ဆင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အရှေ့ဘက်မှ သက်သောင့်သက်သာ မရှိသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းပြီးနောက် အရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အပြောင်းအလဲ အသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေလေပြီ။</p> <p>"လိုအပ်ချက်များ ပြည့်မီသွားပါပြီ... သရုပ်ဖော် စနစ်ကို စတင်လိုပါသလား..."</p> <p>စာကြောင်း အသစ်တစ်ကြောင်းက မျက်စိရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာ၏။</p> <p>"သရုပ်ဖော် စနစ်..."</p> <p>ချင်ဟန် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤစာသားများကို စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ မျက်နှာပြင် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားပြီး ဂိမ်းကစားရာတွင် မြင်ရသည့် မျက်နှာပြင်မျိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>အလင်းစက် အစီအရီ ရှိနေသော်လည်း ပထမဆုံး တစ်ခုတည်းကသာ အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။</p> <p>"ဒါက... ဘာကြီးလဲ..."</p> <p>ချင်ဟန် တစ်ယောက် တွေဝေသွားပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့်ပင် တောက်ပနေသော ထိုပထမဆုံး အလင်းစက်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူ့အကြည့်များ အလင်းစက်ပေါ် ကျရောက်သွားသည်နှင့် နောက်ထပ် စာသားအချို့ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>"မှော်ဆရာ လောက... ဝင်ရောက်ရန် လိုအပ်ချက် - ရမှတ် ၂၀..."</p> <p>"သရုပ်ဖော် စနစ်ကို စတင်လိုပါသလား..."</p> <p>"ဟင့်အင်း..."</p> <p>ချင်ဟန် အလိုအလျောက်ပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p>သူ ကျောင်းတွင် ရှိနေသေးသောကြောင့် ဤအရာက မည်သည့်အရာ ဖြစ်နေပါစေ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် အဆင်မပြေသေးချေ။</p> <p>အိမ်ပြန်ရောက်မှသာ လုံခြုံသော ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုတွင် စမ်းသပ်ကြည့်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>အလျင်စလို လုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p>ချင်ဟန် သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဝင်ခွင့် လိုအပ်ချက်က ရမှတ် ၂၀ ကိုး... ဒါကြောင့် ဒီနေ့မှ ပွင့်လာတာ ဖြစ်ရမယ်..."</p> <p>ထိုသရုပ်ဖော် စနစ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သူ ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သော်လည်း သေချာပေါက် အတည်ပြုနိုင်ခြင်းတော့ မရှိသေးချေ။</p> <p>မည်သို့ပင် ခန့်မှန်းနေပါစေ သူကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးမှသာ သေချာနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုအကြောင်း တွေးရင်း မတ်တပ် ထရပ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုတိုတောင်းသော အချိန်လေး အတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများ အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြလေပြီ။</p> <p>လူအနည်းငယ်သာ ကိုယ့်နေရာနှင့်ကိုယ် ထိုင်နေပြီး စာဖတ်သူဖတ်၊ စကားပြောသူ ပြောဖြင့်။</p> <p>ချင်ဟန်လည်း ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ အိမ်ဆီသို့ လမ်းလျှောက် ပြန်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>သူ့အိမ်မှာ ကျောင်းနှင့် သိပ်မဝေးလှဘဲ လမ်းလျှောက်သွားလျှင်ပင် ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်၏။</p> <p>မကြာမီတွင် ရှေးဟောင်း လူနေရပ်ကွက် တစ်ခုကို မြင်တွေ့လာရသည်။</p> <p>ချင်ဟန်က ထိုရပ်ကွက်ထဲသို့ ကျွမ်းဝင်စွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ့အိမ်ဆီသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား..."</p> <p>မီးဖိုချောင်ထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အသက် လေးဆယ် ဝန်းကျင်ခန့် ရှိသော ခါးစည်း တပ်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ရှိနေသည်။ တံခါးဖွင့်သံ ကြားသည်နှင့် လှည့်ကြည့်လာပြီး ချင်ဟန်ကို မြင်တွေ့သွားခြင်းပင်။</p> <p>"ဒီနေ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ..."</p> <p>"မဆိုးပါဘူး... အတန်းတွေက သိပ်မခက်ဘူး..."</p> <p>ချင်ဟန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဧည့်ခန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်မကြီးကော ဘယ်မှာလဲ..."</p> <p>"သူလား... မသိပါဘူးကွယ်... တစ်နေရာရာမှာ သွားပြီး အချိန်ဖြုန်းနေတာ နေမှာပေါ့..."</p> <p>ဝမ်လီက ခေါင်းခါယမ်း၍ စကားစလိုက်၏။</p> <p>"ထမင်းစားဖို့ ပြင်တော့..."</p> <p>ချင်ဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ကျောပိုးအိတ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ချထားလိုက်ပြီး စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>အိမ်ပြန်ရောက်လာသော်ငြား သူ့ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်သေးချေ။ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် စာအုပ်တစ်အုပ် ထုတ်ယူကာ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ဖတ်ရှုနေလိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p>အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပင်။ သို့သော် သူမက မိတ်ကပ် အထူကြီး လိမ်းကျံထားပြီး ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် စီးထားလေသည်။</p> <p>"ကျောင်းလစ်ပြီး ဘယ်သေနေတာလဲ..."</p> <p>ဝမ်လီက သူမ၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို ကြည့်ရင်း မေးမနေနိုင်တော့ဘဲ စကားဆိုလာသည်။</p> <p>"အမေ့ အလုပ်မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p>ချင်ကျင်းက အိတ်ကို ချထားပြီး ပြန်ပက်လိုက်၏။</p> <p>"အမေ့အလုပ် အမေလုပ်ပြီး နေ့လည်စာသာ ချက်ပေးပါ..."</p> <p>"ညည်း... ဟူး..."</p> <p>ဝမ်လီ တစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း ဒေါသထွက်နေပုံ ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p>ချင်ဟန် ခေါင်းမော့၍ သူ့အစ်မကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤမိသားစုရှိ မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ ယခင်က ကွာရှင်းထားဖူးသူများ ဖြစ်ကြပြီး ချင်ဟန်မှာ ဝမ်လီ၏ သားအရင်းပင်။ သူ့အမေက ပထွေးဖြစ်သူနှင့် နောက်အိမ်ထောင် ပြုပြီးနောက် သူ့မျိုးရိုးနာမည်ကို ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်ကျင်း ကတော့ ချင်ဟန်၏ ပထွေးဘက်မှ ပါလာသော အစ်မဖြစ်ပြီး သူတို့ကြားတွင် သွေးသားတော်စပ်မှု လုံးဝ မရှိချေ။</p> <p>ကျောင်းကို လိမ္မာရေးခြားစွာ တက်နေသော ချင်ဟန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချင်ကျင်းမှာ လူဆိုးမလေး တစ်ယောက်နှင့် ပိုတူနေသည်။ သူမက ကျောင်းကို မကြာခဏ လစ်လေ့ရှိပြီး လူပေါင်းစုံနှင့် အချိန်ဖြုန်းတတ်၏။</p> <p>ချင်ဟန် မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် နောက်ထပ် နှစ်နှစ်အကြာတွင် သူမက အိမ်ပေါ်မှ ခဏတာ ဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>သေချာသည်က ဤလောကတွင် အခြေအနေများ မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ကိုမူ သူ မခန့်မှန်းနိုင်သေးပေ။</p> <p>"ကျောင်းမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ..."</p> <p>ချင်ကျင်းက ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ကိုကာကိုလာ တစ်ပုလင်း ထုတ်ယူ၍ ချင်ဟန်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ပြုံး၍ လှမ်းကြည့်လာသည်။</p> <p>"မဆိုးပါဘူး... ဒီစာမေးပွဲတွေမှာ တော်တော်လေး အမှတ်ကောင်းတယ်... အတန်းထဲမှာ အဆင့်ငါး ရတယ်..."</p> <p>ချင်ဟန်က စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ ဘာသာရပ် တွေကော..."</p> <p>ချင်ကျင်း အတော်လေး စိုးရိမ်သွားဟန်ဖြင့် မေးလာသည်။</p> <p>"ဟင်း... အဆင့်နှစ်ဆယ် အတွင်းမှာပဲ..."</p> <p>ချင်ဟန်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>"အဲ့ဒါလည်း မဆိုးပါဘူး..."</p> <p>ချင်ကျင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ကိုကာကိုလာကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် မော့သောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save