Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇</h2> <h2 style="text-align: center;">တည်ငြိမ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို နားလည်သွားပြီးနောက် ချင်ဟန်က ခဏတာ တွေးတောနေမိသည်။ ယခုအခါ သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ အများကြီး ပိုသိလာခဲ့လေပြီ။</p> <p>ယခင်ကဆိုလျှင် ဝင်ကြေး ပေးလိုက်ယုံနှင့် သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်မှုကို စတင်နိုင်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကြည့်ရသလောက် အရာအားလုံးက သူ ထင်ထားသလို မဟုတ်ပုံရ၏။</p> <p>ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် သူ ဆွံ့အမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ထို့နောက် သူ ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ရှိ ရမှတ်များကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>လက်ရှိ ရမှတ် - ၂၃ မှတ်။</p> <p>၂၃ မှတ် ဆိုသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် ဝင်ကြေး တစ်ကြိမ်စာ အတွက်သာ လုံလောက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်မှု ထပ်မံ ကျရှုံးသွားပါက နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုအထိ တွေးမိသွားချိန်တွင် သူ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး လောလောဆယ် လက်လျှော့ထားရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ပထမဆုံး သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်မှုက အခုလေးတင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူနှင့် မရင်းနှီးသေးသော အရာများစွာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်မှုမှ ရလာသော အကျိုးအမြတ်များကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် လေ့ကျင့်ရန် အချိန် အနည်းငယ် လိုအပ်သေး၏။</p> <p>ထိုသို့ မလုပ်ဆောင်ရသေးမီ နောက်ထပ် သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်မှု တစ်ခုထဲ ဝင်ရောက်ရန် သူ အလျင်လိုနေမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ယခု ချက်ချင်း အသစ်တစ်ခု စတင်မည့် အစား အချိန် အနည်းငယ် စောင့်ဆိုင်းပြီး ရမှတ်များ ပိုစုဆောင်းခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>ချင်ဟန်က စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒီအချိန် အတောအတွင်းတော့ ငါ သတိထားနေမှ ဖြစ်မယ်..."</p> <p>ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အသားမာများကို ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ကံစမ်းမဲ ဘီးဝိုင်းက သူ့ထံ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သော်ငြား အပြင်ပန်း အားဖြင့်မူ ကွာခြားမှု သိပ်မရှိပေ။</p> <p>သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ အနေဖြင့် ထိုအနည်းငယ်သော ကွဲလွဲမှုများကို သတိထားမိနိုင်ပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိကောင်း ခံစားမိနိုင်ပေမည်။</p> <p>ထိုသည်က ပြဿနာကြီး တစ်ရပ် မဟုတ်သည့်တိုင် ချင်ဟန်ကမူ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် သူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ချင်ကျင်းမှာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် မရှိတော့ဘဲ ဘယ်နေရာ သွားမှန်း ချင်ဟန်လည်း မသိပေ။</p> <p>ဟိုဟိုဒီဒီဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဝမ်လီ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။</p> <p>ဝမ်လီအား အသိပေးပြီးနောက် ချင်ဟန်က အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ရပ်ကွက်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေပြီ။</p> <p>သူ ဆေးဆိုင် တစ်ဆိုင် ရှာဖွေပြီး ဆေးရည်တချို့ ဝယ်ယူကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။</p> <p>ချင်ဟန်က သူ့အသားမာများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>"ဒီဆေးရည်ကို အကြိမ် အနည်းငယ်လောက် လိမ်းလိုက်ရင် ပျောက်သွားလောက်ပါရဲ့..."</p> <p>ထိုည ညစာ စားပြီးနောက် ချင်ဟန် တစ်ယောက် နောက်တစ်ကြိမ် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြန်၏။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ယခင်ကကဲ့သို့ လူစည်ကားသော လမ်းမများပေါ်သို့ သွားရောက် ကစားခြင်း မပြုပေ။ ထိုအစား သူ တစ်ယောက်တည်း ပန်းခြံတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤနေရာမှာ အတိတ်က ချင်ဟန် မကြာခဏ လာရောက်လေ့ ရှိသော နေရာတစ်ခုပင်။ ပုံမှန် ပြုပြင် ထိန်းသိမ်းထားခြင်း မရှိသောကြောင့် လူလာသူ သိပ်မရှိချေ။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အို အနည်းငယ်သာ ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ ရေဒီယို သိုင်းလေ့ကျင့်ခန်းများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိကြ၏။</p> <p>ဤနေရာသို့ လျှောက်လာပြီးနောက် ချင်ဟန်က သူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော တိတ်ဆိတ်သည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ငြိမ်းချမ်း သာယာနေ၏။</p> <p>ဤနေရာမှာ ယခင်ဘဝ၌ ဖြစ်စေ၊ ယခုဘဝ၌ ဖြစ်စေ သူ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ ရှိသော နေရာတစ်ခုတည်း။</p> <p>ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လွယ်အိတ်ထဲမှ သစ်သားဓား တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုသစ်သားဓားမှာ ချင်ကျင်း ပိုင်ဆိုင်သော အရာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤလောကတွင် သိုင်းပညာများ ထွန်းကားပြီး သိုင်းပညာ မျိုးစုံ ရှိလေရာ ဓားသိုင်းများစွာ ရှိနေသည်မှာ သဘာဝပင်။</p> <p>ချင်ကျင်းက ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုကဲ့သို့ သင်တန်းမျိုးသို့ တက်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သူမ တစ်ခုခု တတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ချင်ဟန် မသိသော်လည်း သင်တန်းမှ ယခုလို သစ်သားဓားမျိုး အများအပြား ဝေငှပေးလေ့ ရှိသည်။</p> <p>လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အသုံးပြုလျှင် အတော်လေး အဆင်ပြေပေမည်။</p> <p>ချင်ဟန်က လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်၍ သစ်သားဓားကို ကိုင်မြှောက်လိုက်သည်။ သူ့အမူအရာမှာ အာရုံစိုက်နေပြီး အရှေ့တည့်တည့်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ အားကုန် လွှဲယမ်းလိုက်တော့၏။</p> <p>ရွှမ်း...</p> <p>ဓားလေလှိုင်းများက ရှေ့သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး ရေလှိုင်းများအလား ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။</p> <p>ချင်ဟန်က ဓားကို ဆုပ်ကိုင်၍ တစ်ချက်ချင်းစီ လွှဲယမ်းရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာစေရန် လုပ်ဆောင်နေဆဲပင်။</p> <p>သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်မှုအတွင်း သူက ဆယ်စုနှစ်များစွာ တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အထူးချွန်ဆုံးသော ဓားစွမ်းရည်များ ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လက်တွေ့ ကမ္ဘာကြီးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မှတ်ဉာဏ် အချို့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည့်တိုင် သူ့အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာစေရန် အချိန်ယူရပေဦးမည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ချင်ဟန်၏ လက်ရှိ လေ့ကျင့်ရေး ပန်းတိုင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အာရုံစိုက်မှု သိပ်မရစေရန် သူ့ လှုပ်ရှားမှုများကို အလွန် နှေးကွေးစွာ ပြုလုပ်နေခဲ့၏။ ဓားချက် တစ်ချက်ချင်းစီကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပြီး သိုင်းကွက်များ လေ့ကျင့်နေသူ တစ်ယောက်နှင့်သာ ပိုတူနေလေသည်။</p> <p>ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်လျှောက်သွားသော လူများက ချင်ဟန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်မိလျှင်ပင် သူ့ထံ၌ ထူးခြားမှု ရှိနေကြောင်း ခံစားရမည် မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...</p> <p>တိုးညှင်းသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>အမျိုးသား နှစ်ယောက် ပန်းခြံဆီ လျှောက်လှမ်း လာနေခြင်းပင်။</p> <p>သူတို့က သာမန် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အခြားလူများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေပုံရ၏။ သို့သော် သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်နှင့် ကိုယ်နေဟန်ထားများကမူ ထူးခြား ခြားနားနေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။</p> <p>သူတို့မှာ အစစ်အမှန် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ သိနိုင်၏။</p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ အဆန်းတကြယ်တော့ မဟုတ်ချေ။ ဤလောကတွင် အစစ်အမှန် သိုင်းပညာရှင်များမှာ ရှားပါးလှသည် မဟုတ်ဘဲ ထိုကဲ့သို့ လူများကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရတတ်သည်။</p> <p>တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်ခန့် ရံဖန်ရံခါ တွေ့မြင်ရခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စရပ် တစ်ခု မဟုတ်ပေ။</p> <p>ငြိမ်းချမ်း သာယာနေသော ဤပန်းခြံကို ကြည့်ရင်း လူလတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိ အသက် ပိုကြီးသော အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်၍...</p> <p>"ဒီနေရာလား... ဘာထူးခြားချက်မှ ရှိနေပုံ မပေါ်ပါဘူး..."</p> <p>အခြား အမျိုးသားက ခေါင်းခါယမ်းပြီး...</p> <p>"ကျုပ်လည်း မသေချာဘူး... သတင်းပို့ချက် အရတော့ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာချီတွေ မပျောက်ကွယ်သွားခင် ဒီနား တစ်ဝိုက်မှာ ပေါ်လာခဲ့တာလို့ ဆိုတယ်..."</p> <p>လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒီနေရာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီမှာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ သိပ်မရှိသလိုပဲ..."</p> <p>"ဒါဆို မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး..."</p> <p>သူတို့ စကားပြောနေရင်း ပတ်ပတ်လည်ကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေကြ၏။</p> <p>အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့က ပန်းခြံထဲသို့ ပိုနက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်လှမ်း သွားကြသည်။ ရှေ့ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ချင်ဟန် တစ်ယောက် အပတ်တကုတ် လေ့ကျင့်နေသည်အား မြင်လိုက်ရလေပြီ။</p> <p>"မဆိုးဘူးပဲ..."</p> <p>အဝေးမှနေ၍ ချင်ဟန်၏ ဓားလေ့ကျင့်နေမှုကို ကြည့်ရင်း သူတို့ ခေါင်းညိတ်ကာ...</p> <p>"အသက် ငယ်သေးပေမဲ့ သူ့ဓားသိုင်းက လေလုံးထွားပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေတဲ့ လူတွေလို မဟုတ်ဘူး... သူ့သိုင်းကွက်တွေက တော်တော်လေး သေသပ်တယ်..."</p> <p>"အနီးအနားက ကျောင်းသား တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ များတယ်..."</p> <p>အခြား တစ်ယောက်က သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အသိအမှတ် ပြုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒီလို အချိန်မှာတောင် အလုပ်ကြိုးစား နေသေးတယ်ဆိုတော့ တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ... ဒါ အလားအလာရှိတဲ့ မျိုးစေ့လေး တစ်စေ့ပဲ..."</p> <p>"သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး တိုးတက်မှုက ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိနေမလဲ မသိဘူး..."</p> <p>"အခြေအနေ ကောင်းလောက်မှာပါ..."</p> <p>လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။</p> <p>"သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်ဦး... ထက်မြက်ပြီး သွက်လက်နေတာပဲ... သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး တိုးတက်မှုကလည်း နောက်ကျနေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဘယ်ကျောင်းကများလဲ မသိဘူး..."</p> <p>သူတို့က ချင်ဟန်အား အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကာ ပန်းခြံ၏ အခြား နေရာများကို ဆက်လက် စစ်ဆေးကြတော့သည်။</p> <p>ဤလုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက် သူတို့က ဓားလေ့ကျင့်နေသော လူငယ်လေးအား အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်လက် ရှာဖွေနေခဲ့ကြ၏။</p> <p>…</p> <p>"ဒီမှာလည်း ဘာမှ မရှိဘူး..."</p> <p>"တခြား နေရာတချို့ သွားစစ်ကြည့်ရအောင်..."</p> <p>"ရှာမတွေ့ရင်တော့ ဒုက္ခပဲ..."</p> <p>သူတို့ တိုးတိုးလေး တိုင်ပင် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဤပန်းခြံထဲမှ ထွက်ခွာ သွားကြတော့သည်။</p> <p>…</p> <p>ချင်ဟန်မှာ အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။</p> <p>ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်၍ အချိန်အတော်ကြာ ဆက်လက် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်ကာ အနားယူလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူက ကောင်းကင် အရောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save