Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈</h2> <h2 style="text-align: center;">စိုးရိမ်ပူပန်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p><br /> နောက်ရက် အနည်းငယ် အတွင်း အချိန်များက အေးချမ်းစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။</p> <p>နေ့ခင်းဘက်တွင် ချင်ဟန်က ပုံမှန်အတိုင်း ကျောင်းသွားပြီး ညဘက်ရောက်လျှင် လူသူကင်းမဲ့သော ပန်းခြံသို့ သွားကာ သိုင်းလေ့ကျင့်လေ့ ရှိသည်။</p> <p>အထက်တန်း ကျောင်းသားများ၏ လေ့လာသင်ယူမှုမှာ အတော်လေး ပြင်းထန်လှပြီး ဤသည်က ချင်ဟန်၏ ယခင်ကမ္ဘာနှင့် ယခုကမ္ဘာ နှစ်ခုလုံးတွင် အတူတူပင်။</p> <p>ချင်ဟန် ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် အချိန် အတော်လေး နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် အပြင်ထွက်သူ သိပ်မရှိသောကြောင့် သူ အေးအေးဆေးဆေး လေ့ကျင့်နိုင်သည်။</p> <p>ဤမျှ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူက သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်မှုမှ ခွန်အားနှင့် စွမ်းရည်များစွာကို ပြန်လည် ရရှိနေခဲ့လေပြီ။</p> <p>လက်ရှိ ရမှတ် - ၄၅ မှတ်။</p> <p>ချင်ဟန်က သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ရက်ပေါင်း (၂၀) ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက် (၂၀) အတွင်း သူ့ရမှတ်များက တစ်ရက်လျှင် တစ်မှတ်နှုန်းဖြင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သေချာပေါက် တိုးပွားလာခဲ့၏။</p> <p>ယခုအခါ သူ့တွင် (၄၅) မှတ် ရှိနေလေပြီ။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ဟန်က သူ့ လေ့ကျင့်မှုများမှ တစ်ဆင့် တိုးတက်မှုများစွာ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>မကြာမီ သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်မှုထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ပြီး သူ့ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် အကောင်အထည်ဖော်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...</p> <p>အပြင်ဘက်မှ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျောင်းသားများ အားလုံး စာသင်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် အရပ်ရှည်ရှည် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ယောက် ဝင်လာ၏။</p> <p>သူက အလွန် အရပ်ရှည်ပြီး တောင့်တင်း ခိုင်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။</p> <p>ထိုသူ့ အမည်မှာ လျူလင် ဖြစ်ပြီး သူက ချင်ဟန်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး ဆရာပင်။</p> <p>သူ့ယခင်ဘဝတွင်တော့ ထိုသူက ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး ဆရာ မဟုတ်ဘဲ ကာယ ဆရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>"အဟမ်း..."</p> <p>လျူလင်က ဆရာ့ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ချောင်းအကြိမ်အနည်းငယ် ဟန့်ကာ သူ့အမူအရာမှာ လေးနက်သွားပြီး…</p> <p>"အင်း... မင်းတို့ သင်္ချာဆရာက ဒီနေ့ နေမကောင်းလို့ ငါက အစားထိုး ဝင်သင်ပေးမယ်..."</p> <p>ထိုစကား ကြားလျှင် အခြား ကျောင်းသားများ၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။ ကြည့်ရသလောက် သူတို့က ဤကိစ္စနှင့် ရိုးအီနေပုံရ၏။ ချင်ဟန် တစ်ယောက်တည်းသာ မကောင်းသော ခံစားချက်ဖြင့် ပါးစပ် တွန့်သွားတော့သည်။</p> <p>ပုံမှန်ဆို သူ့လောကတွင် အမြဲ ဖျားနာတတ်သော လင်ကြီးက ယခုအခါ အခြား ဖျားနာနေသော ဆရာများ နေရာတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက် သင်ကြားပေးနေလေပြီ။</p> <p>တခြား ကမ္ဘာမှ လျူလင်သာ ယခုလို မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်လိုက်ရပါက ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာလေမလားဟု ချင်ဟန် တွေးနေမိ၏။</p> <p>"သေချာပေါက် တခြားကိစ္စ တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်..."</p> <p>ကျောင်းသားများထံမှ တုံ့ပြန်မှု သိပ်မရှိသည်ကို မြင်လျှင် လျူလင်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုနောက်တွင်တော့ ပိန်ပါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက စာသင်ခန်းထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p>သူမက အတော်လေး နုနယ်ပုံရသော မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမက အနည်းငယ် ချောမောပြီး အတော်လေး ရိုးအီနေသော မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားကာ အနေအထိုင် အေးဆေးသည့် ပုံစံမျိုးပင်။</p> <p>"သူကတော့ လျူရီပါ... မနေ့ကမှ ကျောင်းပြောင်းလုပ်ငန်းစဉ်တွေ အားလုံး ပြီးသွားလို့ ဒီနေ့ ငါတို့ အတန်းထဲကို ရောက်လာတာ..."</p> <p>လျူလင်က အောက်ရှိ ကျောင်းသားများကို ကြည့်၍... "သူ့ကို ကြိုဆိုလိုက်ကြရအောင်..."</p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ပြင်းထန်သော လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>ချင်ဟန်၏ အတန်းတွင် ယောကျာ်းလေး အရေအတွက်က မိန်းကလေး အရေအတွက်ထက် အများကြီး ပိုများပြီး အမျိုးသမီး အတန်းဖော်များကို မြင်တွေ့ရခဲသည်။</p> <p>ယခု ကျောင်းသူသစ် တစ်ယောက် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ အားလုံးက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုကြသည်မှာ သဘာဝပင်။</p> <p>လူတိုင်း လက်ခုပ်တီးနေစဉ် ချင်ဟန် တစ်ယောက်တည်းသာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေမိသည်။</p> <p>သူက ဆရာ့ စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေသော လျူရီကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေမိ၏။</p> <p>သူ့ယခင်ဘဝက ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် ကျောင်းပြောင်းလာသော ကျောင်းသားသစ် ရှိခဲ့ကြောင်း သူ မမှတ်မိချေ။</p> <p>ဤလောကကပဲ ကွာခြားနေခြင်းလော သို့မဟုတ် သူကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲ တစ်ခုလော။</p> <p>သူ အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး အကြောင်းရင်းမှာ ဘာလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>သို့သော် ဤကိစ္စကို သိပ်အာရုံ မစိုက်တော့ပေ။</p> <p>"ဖြစ်နိုင်တာက သူမက ဆရာလျူရဲ့ ဆွေမျိုး တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ ကျောင်းပြောင်းလာတာ နေမှာပါ..."</p> <p>လျူလင်က လျူရီကို ထောင့်တစ်နေရာတွင် နေရာချပေးပြီး သူမလည်း ထိုနေရာ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p>အတန်းစချိန်မှ ပြီးဆုံးချိန်အထိ သူမက လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့က ကျန်ရှိနေသော အတန်းများကို ဆက်လက် တက်ရောက်ကြတော့သည်။</p> <p>ကျောင်းဆင်း ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာမှသာ အတန်းများ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>"ငါ တစ်ခုလောက် ပြောချင်တယ်..."</p> <p>ခေါင်းလောင်းသံ ကြားသော်လည်း လျူလင်က ချက်ချင်း ထွက်မသွားချေ။</p> <p>သူက ဆရာ့ စားပွဲတွင် ရပ်၍... "မင်းတို့ရဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ရောက်ဖို့ နှစ်ဝက်ပဲ လိုတော့တယ်..."</p> <p>"ပြီးတော့ ဒီအပတ် ပိတ်ရက်က နောက်ထပ် ခန္ဓာကိုယ် စစ်ဆေးမှု တစ်ခုပဲ..."</p> <p>"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ မင်းတို့ သိကြလား..." လျူလင်၏ အမူအရာက လေးနက်သွားပြီး... </p> <p>"အချိန်ရှိတုန်း အခြေခံ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး သတ်မှတ်ချက် မပြည့်မီသေးတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အနေနဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ကြိုးစားသင့်တယ်..."</p> <p>"မဟုတ်ရင် ဒီတက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲကို လွဲချော်သွားရင် နောက်နှစ် ထပ်ဖြေချင်လို့လား..." သူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုစကားများ ကြားလျှင် ချင်ဟန် အတွေးနက်သွားတော့သည်။</p> <p>ယခင် ကမ္ဘာတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲများက လုံလောက်အောင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>ရေတွက်၍မရသော ကျောင်းသားများက တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲများတွင် ရလဒ်ကောင်းများ ရရှိရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ကြရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော် ဤလောကတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲများက ပို၍ပင် ပြင်းထန်သည်။</p> <p>သူ့ယခင်ကမ္ဘာတွင် ယဉ်ကျေးမှု ဘာသာရပ်များ၌ ကောင်းစွာ ဖြေဆိုနိုင်ယုံဖြင့် လုံလောက်ပြီး သူတို့၏ မွေးရာပါ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကြောင့် နစ်နာမှု မရှိနိုင်ချေ။</p> <p>ခြေလက် အင်္ဂါချို့တဲ့နေသူ တစ်ယောက်ပင် ကောင်းစွာ ဖြေဆိုနိုင်ပါက ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ် တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သော်ငြား ဤလောကတွင်တော့ အခြေအနေက ခြားနား၏။</p> <p>ဤလောကတွင် သိုင်းပညာက အလွန် မြင့်မားသော နေရာတစ်ခု၌ ရှိနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲများထက်ပင် ပိုတန်ဖိုးထားခံရသည်။</p> <p>ဤလောက၌ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး စံမမီသူများ အနေဖြင့် တက္ကသိုလ်ကောင်း တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ယဉ်ကျေးမှု ဘာသာရပ်များတွင် ရမှတ် မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေပါစေ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး ရမှတ်နှင့် ချီသွေးကြောများ လုံလောက်အောင် မသန်မာသရွေ့ တတိယတန်းစား တက္ကသိုလ် တစ်ခုသို့သာ သွားနိုင်ပေမည်။</p> <p>ဤသည်မှာ လူများစွာ အတွက် ကျော်လွှား၍မရသော အတားအဆီး တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p>လျူလင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လူများစွာ၏ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကာ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ လေးနက်သွားကြတော့၏။</p> <p>ချင်ဟန်ကမူ ဖိအား သိပ်မခံစားရချေ။</p> <p>သူ့အမှတ်များက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီး ဖြစ်သလို ယခု သရုပ်ဖော် စမ်းသပ်မှုမှ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့သောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး အဆင့်ကို ပြီးမြောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး ပြီးမြောက်ခြင်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စရပ် မဟုတ်ပေ။</p> <p>လင်မြို့တော် အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်းကို ခဏဖယ်ထားလျှင်ပင် လင်မြို့တော် တစ်ခုလုံး၌ ဤကဲ့သို့ အဆင့်မျိုးသို့ ရောက်ရှိနေသော သူ့အရွယ် လူအရေအတွက် သိပ်မရှိလှချေ။</p> <p>သူ့လက်ရှိ အခြေအနေ အရ ယဉ်ကျေးမှု ဘာသာရပ်များတွင် အလွန်အမင်း ဆိုးရွားမနေသရွေ့ အကောင်းဆုံး တက္ကသိုလ်များသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်မည်သာ။</p> <p>ချင်ဟွာ တက္ကသိုလ် သို့မဟုတ် ပီကင်း တက္ကသိုလ်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ရမည့် ပြဿနာမှာ သူ့ယခင်ဘဝက စိတ်ကူးယဉ်၍သာ ရနိုင်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သော်ငြား ယခုဘဝတွင်မူ သူ တကယ် စဉ်းစားရတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p>သေချာသည်က ဤလောကတွင် အမှန်တကယ် ချင်ဟွာ တက္ကသိုလ် သို့မဟုတ် ပီကင်း တက္ကသိုလ် မရှိဘဲ အခြားသော ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ်များ ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p>အတန်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ချင်ဟန် မတ်တပ်ရပ်၍ လွယ်အိတ်ကို ယူကာ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။</p> <p>"အင်း... ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ..." လမ်းတွင် ကျောင်းသား တစ်ယောက်က သက်ပြင်းချ၍... "နောက်ထပ် ခန္ဓာကိုယ် စစ်ဆေးမှု ရောက်ဖို့ နီးနေပြီ... ငါသာ မအောင်ရင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ..."</p> <p>ချင်ဟန်က အပြုံးရေးရေး ဖန်တီးကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အချိန် ရှိပါသေးတယ်... ဖြည့်စွက် လေ့ကျင့်မှုတွေ လုပ်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ဝက် လိုသေးတာပဲ... ဖိအား အရမ်း မပေးပါနဲ့..."</p> <p>"ဟူး..." ကျောင်းသားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p>ထိုကျောင်းသား၏ အမည်မှာ လျန်ကော ဖြစ်ပြီး သူက ချင်ဟန်၏ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်ရုံသာမက နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်လာခဲ့သော သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်၏။</p> <p>သူတို့က အနီးအနားတွင် နေထိုင်ကြသောကြောင့် မကြာခဏ အတူတူ သွားလာလေ့ ရှိပြီး အိမ်ကိုလည်း အတူတူ ပြန်လေ့ ရှိကြသည်။</p> <p>"အိုး... ဒါနဲ့..." အိမ်အပြန်လမ်းတွင် လျန်ကော၏ အမူအရာက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ချင်ဟန်ကို ကြည့်ကာ ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ "မနေ့ညက မင်း အစ်မကို တွေ့လိုက်သလိုပဲ..."</p> <p>"မင်း အစ်မ... သူက..."</p> <p>"ငါ့ အစ်မ..." ချင်ဟန်၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။ "သူက ဘာဖြစ်လို့လဲ..."</p> <p>"ငါ မြင်လိုက်တာက... သူနဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်... တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ရန်တွေ့နေကြတာ..." လျန်ကောက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့်...</p> <p>"သူတို့က ရန်ဖြစ်နေကြပုံပဲ..."</p> <p>"အခြေအနေ ဆိုးလား..." ချင်ဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။</p> <p>လျန်ကောက သက်ပြင်းချကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>"အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ငါ သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..." ချင်ဟန်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။</p> <p>သူတို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့အစ်မ၏ နာမည်က သိပ်မကောင်းခဲ့ပေ။</p> <p>ယင်းမှာ သူမ၏ အကျင့်စရိုက်နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။</p> <p>ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမက ကောင်လေးများစွာနှင့် ပတ်သက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လျန်ကော ရည်ရွယ်သည့်သူမှာ မည်သူမှန်း သူ မသိပေ။</p> <p>သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် ချင်ဟန်နှင့် ချင်ကျင်း၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှ၏။</p> <p>ငယ်စဉ်ကတည်းက ချင်ကျင်း၏ အခြား မိသားစုဝင်များနှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး တင်းမာခဲ့သော်လည်း ချင်ဟန်နှင့်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။ သူတို့က အနည်းငယ် ရင်းနှီးကြသည်။</p> <p>ဖြစ်နိုင်ပါက ချင်ဟန်က ချင်ကျင်းအပေါ် မကောင်းသည့်အရာ တစ်ခုခု ကျရောက်လာသည်ကို မမြင်တွေ့ချင်ပေ။</p> <p>သို့သော် သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ချင်ကျင်းကို မတွေ့ခဲ့ရချေ။</p> <p>"သူလား... အပြင်မှာ အရူးလုပ်နေပြန်ပြီ ထင်တယ်..." ဝမ်လီက ဟင်းချက်ရင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "သူ မနေ့ညကတည်းက ပြန်မလာသေးဘူး... ဘယ်ရောက်နေမှန်းကို မသိတာ..."</p> <p>"စာလည်း မပို့ဘူး ဖုန်းလည်း မဆက်ဘူးလေ..."</p> <p>ထိုစကား ကြားလျှင် ချင်ဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ မထွက်ခွာမီ ဝမ်လီအား အသိပေးလိုက်၏။</p> <p>ဝမ်လီက ရုတ်တရက်...</p> <p>"သတိထားနော်... ညဘက် သိပ်အပြင်မထွက်နဲ့... လူစားတဲ့ မိစ္ဆာတွေ ပေါ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်... တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတယ်..."</p> <p>သူမ စကားပြောနေစဉ် အတော်လေး ကြောက်ရွံ့နေပုံရပြီး ချင်ဟန်အား အချိန်နောက်ကျသည် အထိ အပြင်မှာ မနေရန် သတိပေးလာသည်။</p> <p>ချင်ဟန်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူ့အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p>အခန်းထဲ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချင်ကျင်းကို ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရခဲ့ပေ။</p> <p>ဖုန်းခေါ်၍ စာပို့သော်ငြား မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိချေ။</p> <p>ဤသည်မှာ ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူနှင့် ချင်ကျင်း၏ ဆက်ဆံရေးက အတော်လေး ကောင်းမွန်သောကြောင့် သူမက အခြားလူများကို လျစ်လျူရှုပါကတောင် သူ့ကို လျစ်လျူရှုမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ချင်ဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>သူ အခန်းထဲတွင် အချိန်အနည်းငယ် နေပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် အေးစက်သော လေပြေတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး မြက်ခင်းရနံ့ သင်းသင်းလေးကို သယ်ဆောင်လာ၏။</p> <p>ယခုအခါ ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး နေဝင်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလင်းရောင်က အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့နေလေပြီ။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသိပ်မရှိဘဲ လမ်းပေါ်ရှိ လူများအားလုံးမှာ အလျင်စလို ဖြစ်နေပုံရ၏။</p> <p>အေးစက်သော လေပြင်း တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး လူတိုင်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။</p> <p>ဤရာသီဥတုတွင် ချင်ဟန် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ချင်ကျင်း မကြာခဏ သွားလေ့ရှိသော နေရာများတွင် သူမကို စတင် ရှာဖွေတော့သည်။</p> <p>ဘဝနှစ်ခု ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ချင်ကျင်း မည်သည့်နေရာသို့ သွားရသည်ကို နှစ်သက်ကြောင်း သူ အတော်လေး ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>သူ တစ်နေရာပြီး တစ်နေရာ သွားရောက် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူမကို မတွေ့ရသေးချေ။</p> <p>ယခုချိန်တွင် အမှောင်ကျနေပြီ ဖြစ်ပြီး ပိန်ပါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save