Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၁</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆုံးသတ်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p><br /> ရှည်လျားသော လမ်းမကြီးရှေ့တွင် အလောင်းတစ်လောင်း မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေ၏။</p> <p>မိစ္ဆာကောင်၏ အလောင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ချင်ဟန်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ၎င်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး လူ့အသွင်သဏ္ဍာန် အချို့ ပြန်လည် ရလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုသည်မှာ အသွင်ပြောင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် အပြည့်အဝ မပြီးဆုံးသေးသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ အသွင်ပြောင်းခြင်း စတင်ခဲ့သည်မှာ အချိန်သိပ်မကြာသေးသဖြင့် မိစ္ဆာကောင်မှာ လူ့သွင်ပြင်လက္ခဏာများကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးမသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ အသွင်ပြောင်းခြင်းသာ အပြည့်အဝ ပြီးဆုံးသွားပါက ကြီးမားသော ခွန်အားများ ရလာမည် ဖြစ်ရုံသာမက ၎င်း၏ ရုပ်သွင်မှာလည်း တည်ငြိမ်သွားမည် ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ချင်ဟန်က ဤကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ များများစားစား မသိသော်ငြား အခြေအနေကို ကြည့်၍ အနည်းငယ်တော့ ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း ရှိ၏။</p> <p>"ဒါ အခုမှ အသွင်ပြောင်းထားလို့ သူ့ရုပ်သွင်က မတည်ငြိမ်သေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ မူလ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."</p> <p>ချင်ဟန်က ချင်ကျင်းအား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ထားရင်း တည်ငြိမ်စွာ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>ယနေ့တွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။</p> <p>ကြည့်ရသလောက် ဤလောကကြီးမှာ လုံးဝ ရိုးရှင်းမနေပေ။ သာမန်လူများ မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ချင်ဟန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ပြန်လည် တည်ငြိမ်နေလေပြီ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ သိုင်းလောက တစ်ခု မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူ့ယခင်ဘဝက မရှိခဲ့သော မိစ္ဆာများနှင့် အခြား ထူးဆန်းသည့် အရာများ ရှိနေခြင်းမှာ သိပ်တော့ အံ့အားသင့်စရာ မကောင်းပေ။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲ သိချင်နေသည်က ဤကဲ့သို့သော အရာများ မည်မျှများများ ရှိနေမည်လဲ ဟူသောအချက်သာ။</p> <p>ထိုစဉ် မီးရောင် အချို့က သူတို့ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ချင်ဟန်၏ ထက်မြက်လှသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းကြောင့် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ အဝေးမှ လူတစ်စု စုရုံးလာပြီး ဤဘက်သို့ လာနေပုံရသည်။</p> <p>သူ တွေဝေမနေတော့ဘဲ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားဓားကို ကောက်ယူကာ ချင်ကျင်းအား ပွေ့ချီ၍ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p>သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မီးရောင်များမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပိုတောက်ပလာပြီး ဥဩဆွဲသံများနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားသည်။</p> <p>မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဗျူရိုမှ လူများ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။</p> <p>စိုးရိမ်တကြီး မျက်နှာထားများနှင့် ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော လူအနည်းငယ် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ရှေ့သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် တိုးကပ်လာကြသည်။</p> <p>သူတို့ ရင်ဆိုင်ရမည့် အရာအတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ကာ ရောက်ရှိလာသူ အားလုံးမှာ အသက်စွန့်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြလေပြီ။</p> <p>သို့သော် သူတို့အား ဆီးကြိုနေသော မြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။</p> <p>ကောင်းကင် လူကူးတံတားပေါ်တွင် အနီရင့်ရောင် သွေးများ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များက နေရာတိုင်းတွင် ပြည့်နှက်လို့။</p> <p>…</p> <p>လူကူးတံတား ဘေးတစ်ဖက်တွင်တော့ ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ အလောင်းက နံရံကို မှီ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်း ရင်ဘတ်တွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ရှိနေ၏။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။</p> <p>…</p> <p>"လျူသခင်မလေးရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."</p> <p>မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဗျူရို အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာစဉ် သူမ အနောက်မှ ကြားလိုက်ရသော စကားသံများကြောင့် လျူရီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။</p> <p>သူမ နောက်ရှိ ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသူများက ရိုးသားသော မျက်နှာထားများဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလာကြ၏။</p> <p>"ဒီကိစ္စကို အဆင်ပြေပြေ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာ သခင်မလေးရဲ့ အကူအညီတွေကြောင့်ပါပဲ..."</p> <p>ဤကိစ္စမှာ တကယ်တမ်း အတော်လေး ဆိုးရွားသွားနိုင်သည့် အခြေအနေပင်။</p> <p>မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲသွားသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် မြို့ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာများ တစ်ကြိမ် အသွင်ပေါ်လာပြီဆိုလျှင် အခုမှ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည့်တိုင် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အရာများ မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ ကြီးထွားရန် အချိန်ရသွားပြီး လူအချို့ကို စားသောက်ခွင့် ရသွားပါက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော နှုန်းထားဖြင့် ပိုအစွမ်းထက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုအချိန် ရောက်လာပါက အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ အတော်လေး ကံသာသွား၏။ မိစ္ဆာကောင် ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မည်သူ့ကိုမှ စားသောက်ခွင့် မရခဲ့ပေ။</p> <p>ဤသည်က သူတို့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့သည်မှာ သံသယဝင်စရာ မလိုသလို လူများစွာ အသက်စွန့်ရမည့် အခြေအနေမှလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>လျူရီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူးလို့ ပြောပြီးပြီလေ... တခြား တစ်ယောက်ယောက်က ဝင်လုပ်သွားတာ... ကျွန်မက လမ်းကြုံလို့ ဖြတ်သွားရုံတင်... အဲ့ဒီလူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင်တို့ကို ပြောပြဖို့ သူ ဆန္ဒရှိ၊ မရှိ အရင် မေးကြည့်ပေးပါ့မယ်..."</p> <p>သူမ အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ယခုလိုသာ ပြောနိုင်တော့၏။</p> <p>"လျူသခင်မလေးက လူသိမခံချင်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်..."</p> <p>ထိုလူများက ခေါင်းညိတ်၍ နားလည်ပေးသည့် အမူအရာများ ပြသလာကြသည်။</p> <p>ဤမိန်းမငယ်လေး၏ နောက်ခံကို သိထားသောကြောင့် သူတို့က သူမပြောသည်ကို မယုံကြည်ကြပေ။</p> <p>လျူမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လျက်နှင့် ဤကဲ့သို့ နေရာသေးသေးလေးသို့ ရောက်လာခြင်းကပင် သူမ လူသိမခံချင်ကြောင်း သိသာနေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤကဲ့သို့ လူသိမခံချင်သူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် သဘာဝကျကျပင် အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံချင်သည်မှာ နားလည်ရ လွယ်ကူလှသည်။</p> <p>လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား တစ်ယောက်က ခေါင်းညိတ်ပြုံးရွှင်၍ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"လျူသခင်မလေးက လူသိမခံချင်မှတော့... ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီကိစ္စကို တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောတော့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီဆုကြေးငွေကိုတော့ လက်ခံပေးပါ... ဒါက သူရဲကောင်း တစ်ယောက်အတွက် ဆုကြေးပါ... တကယ်လို့ သခင်မလေး ပြောသလို တခြား တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ခဲ့တာဆိုရင်လည်း အဲ့ဒီလူကို ဒီဆုကြေးငွေလေး ပေးလိုက်ပါ..."</p> <p>"အင်း... ကောင်းပါပြီလေ..." လျူရီမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ခေါင်းညိတ် လက်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ချင်ဟန် မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ပြောပြလိုက်ရန် သူမ စိတ်ကူးမိသေး၏။</p> <p>ပြဿနာမှာ ဤလူများ သူမအပေါ် ထင်မြင်နေသကဲ့သို့ ချင်ဟန်သည်လည်း လူသိမခံချင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းပင်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုရလျှင် ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ပြီးမြောက်ထားသော ဤမျှ ငယ်ရွယ်သူ တစ်ယောက်မှာ လူမသိသူမသိ ဖြစ်နေစရာ အကြောင်း မရှိပေ။</p> <p>ဤကဲ့သို့ မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့တွင် ယင်းမှာ အလွန် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လင်မြို့ တစ်မြို့လုံးတွင်ပင် သူ့ထက် ပိုသန်မာသူ သိပ်မရှိနိုင်ချေ။</p> <p>ဤမျှ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ကြီးမားသော ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းရည်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသော်ငြား သူမက သူနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာတစ်ခုမှ မကြားဖူးခဲ့ခြင်းမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p>ချင်ဟန်က လူသိမခံချင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်မှာ ငြင်းဆန်၍ မရပေ။ မဟုတ်လျှင် ယခုလို ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>သို့ဖြစ်ရာ သူမသာ သူ့နာမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်ပါက သူ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု မချမီ သူ့ကို အရင်မေးမြန်းပြီး ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံခြင်းက ပိုကောင်း၏။</p> <p>…</p> <p>ကလင်... ကလင်... ကလင်...</p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော ချင်ကျင်း၏ နှိုးစက် မြည်လာသည်။</p> <p>အသံကြားသည်နှင့် ချင်ကျင်း လန့်နိုးလာပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆတ်ခနဲ ခုန်ထလိုက်၏။</p> <p>"ငါ... ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား..."</p> <p>သူမ မျက်လုံးဖွင့်၍ ရင်းနှီးနေသော အခန်းအား ကြည့်လိုက်ရင်း အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>သတိမလစ်ခင် မြင်ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းများက ခေါင်းထဲ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာပြီး သူမကိုယ်သူမ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်နေမိသည်။</p> <p>ဂျာကင် အင်္ကျီမှလွဲ၍ မနေ့ညက အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင်။</p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."</p> <p>မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ခံစားနေရ၏။</p> <p>"နိုးပြီလား..."</p> <p>အသံတစ်သံက ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ချင်ကျင်း လန့်ဖြန့်သွားပြီး အသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချင်ဟန် အပေါ်တက်လာသည်ကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ချေ။</p> <p>"တစ်ခုခု စားလိုက်ဦး..." ချင်ဟန်က အခုလေးတင် နွှေးထားသော နွားနို့နှင့် ပေါင်မုန့်ကို ချပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အမေက အခု အပြင်ထွက်သွားတယ်... အဲ့ဒါကြောင့် ဆူခံရမှာကို စိတ်မပူနဲ့တော့..."</p> <p>"အင်းပါ..."</p> <p>ချင်ကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်ဟန်အား စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် မေးလာ၏။</p> <p>"ဟန်လေး... မမ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရောက်လာတာလဲ..."</p> <p>"ဘယ်လို ပြန်ရောက်ရမှာလဲ..."</p> <p>ချင်ဟန်က ခေါင်းခါယမ်း၍ စကားပြောရခက်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"မနေ့က ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်တာ မကိုင်ဘူးလေ... အဲ့ဒါကြောင့် အပြင်ထွက် ရှာရတာပေါ့..."</p> <p>သူက ညည်းတွားသလို လေသံဖြင့် ဆက်ပြော၏။</p> <p>"မမက ကောင်းကင် လူကူးတံတားပေါ်မှာ မူးရူးပြီး အိပ်ပျော်နေတာ... ကျွန်တော်သာ ပြန်မခေါ်လာခဲ့ရင် တခြား တစ်ယောက်ယောက်များ ကောက်သွားမလား ဘယ်သူသိမှာလဲ..."</p> <p>ချင်ကျင်း အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလောက်ပဲလား... တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလား..."</p> <p>ချင်ဟန် မျက်လုံးလှန်ကြည့်၍…</p> <p>"တခြား ဘာရှိရဦးမှာလဲ... တခြားလူ လာကောက်ပြီး သူတို့အိမ် ခေါ်သွားတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save