Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၄</h2> <h2 style="text-align: center;">လေ့လာသင်ယူရန် အခွင့်အရေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ချင်ဟန်က လက်ထဲ၌ စာအုပ်အဟောင်း တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း အေးချမ်းစွာ ထိုင်နေ၏။</p> <p>သူ့အရှေ့တွင်မူ မြို့စား ကိုင်ဆန်က ချင်ဟန်အား စိုက်ကြည့်ကာ အစားစားရင်း အတွေးနက်နေသည်။</p> <p>"ငါ မင်းကို ဒီကို ဘာလို့ ခေါ်လိုက်လဲ ဆိုတာ သိလား"</p> <p>သူက လက်ထဲရှိ ခက်ရင်းနှင့် ဓားကို ချလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလာ၏။</p> <p>"ဘာအကြောင်းကြောင့်များလဲ အဖေ"</p> <p>ချင်ဟန်က စာအုပ်ကို အောက်ချပြီး ရိုသေလေးစားသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကူတူး တော်ဝင် အကယ်ဒမီရဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ကျောင်းသားသစ် လက်ခံတဲ့ အစီအစဉ်က မကြာခင် စတော့မယ်"</p> <p>ကိုင်ဆန်က ချင်ဟန်အား ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် စကားဆက်လာ၏။ "တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ငါ့ဆီမှာ နေရာတစ်နေရာ ရထားတယ်... မင်း သွားချင်လား ဆိုတာ သိချင်လို့... သွားချင်စိတ် ရှိလား"</p> <p>ထိုစကား ကြားလျှင် ချင်ဟန် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားရချေပြီ။</p> <p>ကူတူး တော်ဝင် အကယ်ဒမီမှာ ကူတူး မင်းနေပြည်တော်တွင် အကောင်းဆုံး သင်တန်းကျောင်း ဖြစ်ပြီး ကူတူး တော်ဝင်မိသားစုမှ ရန်ပုံငွေ ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်းပင်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာ ကာလတစ်လျှောက်လုံး ထိုကျောင်းမှာ အနီးအနား ပတ်ဝန်းကျင်၌ အကောင်းဆုံး ပညာသင်ကြားရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့၏။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော သင်တန်းကျောင်းမျိုးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် တင်းကျပ်သည့် စည်းကမ်းများ ရှိပြီး သာမန်လူများ ဝင်ရောက်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>ကိုင်ဆန်က ဤနေရာ ရရှိရန်အတွက် များစွာသော အားထုတ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရမည်မှာ သေချာလှ၏။</p> <p>ငါ့ကို အဝေး ပို့ပစ်ချင်နေတာလား။</p> <p>မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ချင်ဟန်က သူ့ဘာသာ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိတော့သည်။</p> <p>သူ့ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ မြို့စား ကိုင်ဆန်က အော်မန်ဒို အရိုက်အရာ ဆက်ခံရန် ပိုလွယ်ကူသွားစေရန် သူ့အား အဝေးသို့ ပို့ဆောင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိခြင်းပင်။</p> <p>ဤသို့ တွေးမိခြင်းမှာလည်း အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မဟုတ်ချေ။</p> <p>ဤနှစ်ဝက် ကာလအတွင်း ချင်ဟန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ထူးချွန်လွန်းသောကြောင့် လူများစွာက သူ့အား ချီးကျူး မြှောက်စားခဲ့ကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် ချင်ဟန်အား ဤပိုင်နက်၏ ဆက်ခံသူအဖြစ် ခန့်အပ်ရန် မြို့စား ကိုင်ဆန်ကိုပင် တိုက်တွန်း ဖျောင်းဖျချင်နေကြပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မြို့စား ကိုင်ဆန်မှာ အတော်လေး တွေဝေနေခဲ့ပြီး မည်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မှ မချမှတ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>သံယောဇဉ် အပိုင်းတွင် ပြောရလျှင် ချင်ဟန်က သူအချစ်ဆုံး သားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ပို၍ မျက်နှာသာပေး ခံခဲ့ရသူပင်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင်မူ အရည်အချင်း၊ ပညာရေး သို့မဟုတ် ဂုဏ်သတင်း မည်သည့် အပိုင်းတွင်မဆို ချင်ဟန်က အော်မန်ဒိုထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့လေပြီ။</p> <p>ချင်ဟန်တွင် လိုအပ်နေသော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူက သားအကြီးဆုံး မဟုတ်ခြင်းသာ။</p> <p>ထိုကြောင့် မြို့စား ကိုင်ဆန်မှာ စိတ်တွင်း ပဋိပက္ခများ အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်ပြတ်သားသား မချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ချင်ဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်း များစွာ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသော်ငြား သူက တွေဝေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် သွားချင်ပါတယ်"</p> <p>မြို့စား ကိုင်ဆန် တွေးချင်ရာ တွေးနေပါစေ ချင်ဟန်၏ အမြင်တွင်မူ ထိုအရာများက အရေးမကြီးတော့ချေ။</p> <p>သူ သူရဲကောင်း ပါရမီ နိုးထလာသည့် အချိန်ကတည်းက မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ အရိုက်အရာ ဆက်ခံသူမှာ သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။</p> <p>သားတစ်ယောက်မှာ သူရဲကောင်း ပါရမီ ပါရှိပြီး အစွမ်းထက် သူရဲကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်စွမ်း ရှိ၏။ အခြား တစ်ယောက်မှာမူ သာမန်သာ ဖြစ်သည့် အော်မန်ဒိုပင်။ ဤကွာဟချက်က ကြီးမားလွန်းလှသည်။</p> <p>အကယ်၍ မြို့စား ကိုင်ဆန်သာ ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားပါက သူ အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်သရွေ့ မည်သူ့ကို ရွေးချယ်ရမည်မှန်း ကောင်းကောင်း သိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့အပြင် ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ ကိုယ်ပိုင် သဘောထားကပင် သိပ်ပြီး အရာမရောက်တော့ပေ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤလောကတွင် ပြဿနာများကို လက်သီးဖြင့်သာ ဖြေရှင်းလေ့ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ပြီးခဲ့သော နှစ်ဝက် ကာလအတွင်း ဂျစ်မှတစ်ဆင့် ချင်ဟန်က ကိုင်ဆန်၏ ဘေးတွင်ရှိသော စစ်သည်များနှင့် အရာရှိများစွာ၏ သစ္စာခံမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစစ်သည်များမှ အစပြု၍ မြို့စား ကိုင်ဆန် ဘေးနားရှိ လူများအထိ အားလုံးက ချင်ဟန်အား အဆုံးမရှိ ချီးကျူး မြှောက်စားခဲ့ကြပြီး သူ့ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံခဲ့ကြ၏။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ချင်ဟန်၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကိုပါ ပေါင်းထည့်လိုက်လျှင် ကိစ္စရပ် များစွာကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းရန် လုံလောက်နေခဲ့လေပြီ။</p> <p>မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ သဘောထားမှာ ချင်ဟန်အတွက် ယခင်ကလောက် အရေးမပါတော့ချေ။</p> <p>သေချာသည်မှာ ဤအရာများ အားလုံး ရှိနေသည့်တိုင် သူ့ဖခင်၏ အရိုက်အရာကို တရားဝင် ဆက်ခံနိုင်လျှင်တော့ အကောင်းဆုံးပင်။</p> <p>အင်အားသုံး၍ သိမ်းပိုက်ခြင်းက ပိုလွယ်ကူသော်လည်း သူ့နာမည်ကို အမည်းစွန်း ထင်စေမည် ဖြစ်ပြီး သူ့အနာဂတ် တိုးတက်မှုအတွက်လည်း အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုကြောင့် သူက ဟန်ဆောင်သင့်သည့် အချိန်တွင် ဟန်ဆောင်နေရဦးမည်။</p> <p>လောလောဆယ်တွင် ချင်ဟန်က လိမ္မာရေးခြားရှိသော သားကောင်း တစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်လက် ပြုမူနေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်၏။</p> <p>ချင်ဟန် တစ်ယောက် နာခံမှုရှိရှိ ထိုင်နေသည်ကို မြင်လျှင် မြို့စား ကိုင်ဆန်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချရင်း...</p> <p>"ဒီအခွင့်အရေး ရဖို့အတွက် အဖေ ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ရတယ်... အဲ့ဒီကို ရောက်သွားရင် မင်း သတိထားနေထိုင်ပြီး မင်းအနာဂတ်အတွက် အကျိုးရှိစေမယ့် လူတချို့နဲ့ ရင်းနှီးအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်"</p> <p>ထိုစကားများ ကြားချိန်တွင် ချင်ဟန်က မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ အတွေးများကို အနည်းနှင့်အများ နားလည်သဘောပေါက် သွားလေပြီ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်အတွင်း သူ့ စွမ်းဆောင်ရည်များကြောင့် မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ စိတ်နှလုံးမှာ သူ့ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်နေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>မဟုတ်လျှင် ဤအခွင့်အရေးကို အငယ်ဆုံးသား ဖြစ်သည့် သူ့ထံသို့ မပေးဘဲ သားအကြီးဆုံး အော်မန်ဒိုထံသာ ပေးအပ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။</p> <p>တကယ်တမ်း ဤသည်မှာ အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်သလို စမ်းသပ်မှု တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေ၏။</p> <p>အကယ်၍ ချင်ဟန်သာ ကူတူး တော်ဝင် အကယ်ဒမီတွင် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်ခဲ့ပါက မြို့စား ကိုင်ဆန် အနေဖြင့် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချမှတ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။</p> <p>သို့သော် သူသာ စွမ်းဆောင်ရည် ညံ့ဖျင်းခဲ့ပါက ရလဒ်မှာ တခြားစီ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။</p> <p>ချင်ဟန်က အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသော်ငြား သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်မူ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။ ထိုအပြုံးမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရိုးသား ပွင့်လင်းနေပုံပေါ်ပြီး ဖခင်၏ လမ်းညွှန်မှုများကို သေချာစွာ နားထောင်နေသည့် ကလေးငယ် တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p>အဝေးမှနေ၍ သခင်ဝှိုက်က ထိုသားအဖ နှစ်ယောက်၏ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အလိုအလျောက် ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဟန်က သူ့ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားသည့်အလား လှည့်ကြည့်လာပြီး အတော်လေး ဖော်ရွေသော အမူအရာဖြင့် ပြန်လည် ပြုံးပြလာခဲ့သည်။</p> <p>သခင်ဝှိုက်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ချင်ဟန်အား ခေါင်းညိတ်ပြကာ အခြား ကိစ္စရပ်များ ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းရန် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ့အရှေ့တွင်မူ မြို့စား ကိုင်ဆန်က စကားပြောနေဆဲပင်။</p> <p>ချင်ဟန်အား ကြည့်ရင်း သူက အကြံဉာဏ်များစွာ ပေးကာ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေ၏။</p> <p>"မင်း နောက်သုံးရက် နေရင် ထွက်သွားလို့ ရပြီ"</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူက ချင်ဟန်အား ကြည့်၍ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချရင်း...</p> <p>"အချိန်ကျလာရင် အဖေ ကိုယ်တိုင် မင်းကို လိုက်ပို့ပေးမယ်"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ"</p> <p>ချင်ဟန် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မြို့စား ကိုင်ဆန်နှင့် အတန်ကြာ ဆက်လက် စကားစမြည် ပြောဆိုနေလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ချင်ဟန်လည်း မတ်တပ်ရပ်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။</p> <p>ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ့အခန်းဆီသို့သာ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ့အခန်းထဲတွင် တံမြက်စည်း လှည်းနေသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေပုံရသည်။</p> <p>ချင်ဟန် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် လက်ထဲ၌ တံမြက်စည်း ကိုင်ထားပြီး အခန်းကို လုံ့လဝီရိယရှိရှိ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသော မီးခိုးရောင် အဝတ်အစားနှင့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်အား မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုသူမှာ တီနာပင်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက် ကာလအတွင်း သူမက ချင်ဟန်၏ ဘေးနားရှိ လူယုံတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ့အား ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများအတွက် အနီးကပ် ပြုစုပေးခဲ့သူ ဖြစ်၏။</p> <p>"စောစောစီးစီး ရောက်နေတာလား" ချင်ဟန်က အထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာရင်း ပြုံး၍ သူ့အလိုလို တီနာ၏ ခေါင်းလေးအား ပွတ်သပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ထမင်းစားပြီးပြီလား"</p> <p>"ဟင့်အင်း... မစားရသေးဘူး" တီနာက ချင်ဟန်အား ကြည့်၍ ခေါင်းငုံ့ကာ မေးလာ၏။ "ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဝင်လာတာလဲ"</p> <p>"မင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာ မြင်လို့ မနှောင့်ယှက်ချင်လို့ပါ" ချင်ဟန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"ကဲပါ... သွားနားလို့ ရပါပြီ"</p> <p>တီနာက ချင်ဟန်အား မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ ချောမောသော မျက်နှာလေးအား မြင်ချိန်တွင် သူမ၏ အကြည့်တို့က အနည်းငယ် တွေဝေ ငေးမောသွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူမက စကားကို နာခံစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ချင်ဟန်က ပြုံးပြီးနောက် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save