Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ကူတူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p><br /> ချင်ဟန် အတွက်ကတော့ အော်မန်ဒို တစ်ခုခု လုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ မလုပ်သည်ဖြစ်စေ သိပ်ပြီး အရေးမကြီးပေ။</p> <p>လက်ရှိ သူ့ အရှိန်အဟုန်အရ အော်မန်ဒို ဘာပဲလုပ်လုပ် နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>မြို့စား ကိုင်ဆန် ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံး သူ့လက်ထဲ ရောက်လာရန်မှာ အချိန်ပြဿနာ တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။</p> <p>ချင်ဟန်က ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေတော့သည်။</p> <p>မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ ပိုင်နက်မှ ကူတူးအထိ ခရီးအကွာအဝေးမှာ အလွန်တရာ ရှည်လျားသည်။</p> <p>ဝေးကွာလှသော ခရီးစဉ်နှင့် ဤလောကတွင် ခရီးသွားလာရ ခက်ခဲမှုတို့ကြောင့် ချင်ဟန် ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိရန် အလွန် ကြာမြင့်သော အချိန်တစ်ခုကို ပေးဆပ်လိုက်ရ၏။</p> <p>ချင်ဟန် သူ့ ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်လတိတိ အချိန်ယူခဲ့ရလေပြီ။</p> <p>ကူတူး မင်းနေပြည်တော်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ နေရာထိုင်ခင်း အရင်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>"အတော်လေး စည်ကားတဲ့ပုံပဲ..."</p> <p>ချင်ဟန်က မြို့ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေမိ၏။</p> <p>သူ့ အမြင်အရ ဤမြို့တော်မှာ သိပ်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု မရှိပေ။ မြို့၏ တည်ဆောက်ပုံ အနေအထားမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပြီး လူအသွားအလာများမှာလည်း ပရမ်းပတာ နိုင်လှသည်။ ရံဖန်ရံခါ အနံ့အသက် ဆိုးဝါးမှုများလည်း ရှိနေတတ်ရာ မြို့တော်၏ အမှိုက်သိမ်းစနစ်မှာလည်း သိပ်မကောင်းလှကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>သို့တိုင် မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ ပိုင်နက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနေရာမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲပင်။ အနည်းဆုံးတော့ အတော်လေး စည်ပင် ဝပြောပုံရပြီး ချင်ဟန် ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော နေရာများထက် များစွာ သာလွန်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သေချာသည်မှာ ခေတ်သစ် လူ့အဖွဲ့အစည်းရှိ မြို့ပြများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ များစွာ လိုအပ်ချက်များ ရှိနေပြီး လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p>သို့သော် လောကနှစ်ခုကြား ကွာဟချက်များကို လျစ်လျူရှု၍ တိုက်ရိုက် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းမှာလည်း တရားမျှတမှု မရှိပေ။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ဤလောကတွင် ဤမြို့တော်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည့် အဆင့်၌ ရှိနေလေပြီ။</p> <p>ယခင် ဘဝကူးသည့် အတွေ့အကြုံတွင် ကြေးစားစစ်သည် တစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ကာ နေရာအနှံ့ ခရီးသွားခဲ့ဖူးသဖြင့် ချင်ဟန်က ဤအချက်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သေချာနေခဲ့၏။</p> <p>ချင်ဟန်က သက်သောင့်သက်သာ လမ်းလျှောက်နေပြီး သူဝတ်ဆင်ထားသော အနီရောင် ဝတ်ရုံကို မြင်သူတိုင်းက ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ဘဲ လမ်းဖယ်ပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p>ကူတူး မင်းနေပြည်တော်တွင် အနီရောင်မှာ မှူးမတ်များသာ ဝတ်ဆင်နိုင်သော အရောင် တစ်ခုပင်။</p> <p>မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ ပိုင်နက်ထဲတွင် သာမန် အရပ်သားများမှာ အဖြူနှင့် မီးခိုးရောင်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ခွင့် ရှိကြ၏။</p> <p>သို့သော် ဤမြို့တော်တွင်မူ ထိုစည်းကမ်းများမှာ အနည်းငယ် လျော့ရဲနေပုံ ရသည်။</p> <p>သူ့ အရှေ့တွင် ကန့်သတ်ချက် သိပ်မရှိသည့်အလား အရောင်အသွေး စုံလင်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအများအပြားကို ချင်ဟန် မြင်တွေ့နေရ၏။</p> <p>ဤသည်မှာလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိလှသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤနေရာက ကူတူး မင်းနေပြည်တော်၏ မြို့တော် ဖြစ်ပြီး ကြီးငယ်မရွေး မှူးမတ် မိသားစုများ၊ ကုန်သည် အဖွဲ့အစည်းများနှင့် တိုင်းတစ်ပါးမှ ကြေးစားစစ်သည်များစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်လော။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု အပေါ် တင်းကျပ်စွာ ကန့်သတ်ခြင်းမှာ လက်တွေ့ ကျနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ချင်ဟန်က လမ်းလျှောက်နေရင်း အရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ အကဲခတ်နေတော့၏။</p> <p>ကူတူး တော်ဝင် အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းသားသစ် လက်ခံမှုကြောင့် ပြင်ပမှ လူများစွာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြပုံ ပေါ်သည်။</p> <p>သူ မြင်တွေ့ရသလောက် ပစ္စည်းမျိုးစုံ ဝယ်ယူရန် အပြင်ဘက်မှ လာရောက်ကြသူများ အတော်လေး များပြားလှ၏။</p> <p>ထိုစဉ် အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ် တစ်ယောက်က ချင်ဟန်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတော့သည်။</p> <p>သူက သိပ်အသက်မကြီးလှဘဲ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်။ ချင်ဟန်ထက် နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ ပိုကြီးပုံရ၏။</p> <p>သူ့ပုံစံမှာ ပိုက်ဆံ သိပ်ရှိပုံ မပေါ်ပေ။ ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော်ငြား ဖာရာထေးရာ များစွာ ပါရှိနေသည်။ သူ့မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ညိုမည်းနေပြီး အလုပ်ကြမ်းများ မကြာခဏ လုပ်ကိုင်ရသည့် ရုပ်သွင်မျိုးပင်။</p> <p>ထိုလူငယ်အား ကြည့်ရင်း ချင်ဟန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိ၏။</p> <p>သူ့ အကြည့်များအရ ဤလူမှာ သာမန် လူတစ်ယောက် မဟုတ်မှန်း ချင်ဟန် ခန့်မှန်းမိလိုက်ချေပြီ။</p> <p>သူက ကျောပေါ်တွင် အိတ်ကြီး တစ်လုံးကို လွယ်ထားပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ဂုန်နီအိတ်ကြီး တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။</p> <p>သာမန် လူများ အနေဖြင့် သူ့ ထူးခြားမှုကို ရိပ်မိနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ထိုအရာများမှာ လုံးဝ ပေါ့ပါးမနေကြောင်း ချင်ဟန် ကောင်းကောင်း သိမြင်နိုင်သည်။</p> <p>သာမန် လူများ ဆိုလျှင် ထိုမျှ အချိန်ကြာကြာ သယ်ပိုးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ထိုလူငယ်၏ ပုံစံမှာ တည်ငြိမ် အေးချမ်းနေပြီး အချိန်အကြာကြီး လမ်းလျှောက်လာသည့်တိုင် ပင်ပန်း နွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင် တစ်စွန်းတစ်စမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ သာမန် လူများ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာ မဟုတ်ကြောင်း သိသာ ထင်ရှားလှ၏။</p> <p>ချင်ဟန်က သူ့ဘာသာ တွေးတောနေပြီးနောက် အရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ငွေဒင်္ဂါး တစ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဒီပစ္စည်းတွေက နည်းနည်း ဈေးကြီးလွန်းမနေဘူးလား" လူငယ်က သူ့အရှေ့ရှိ ဈေးသည်အား ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလာ၏။ "ဒါက သာမန် ဓားအိမ် တစ်ခုလေးကိုများ... ဒီလောက် ဈေးပေးရမှာလား"</p> <p>"ဒါက အသက်သာဆုံး ဈေးပါပဲကွာ" ဈေးသည်မှာ အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့်... "ဒါဆို မင်းက ဘယ်လောက်နဲ့ လိုချင်လို့လဲ"</p> <p>လူငယ်က လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်း၍ လေးနက်စွာဖြင့်...</p> <p>"အများဆုံး ပေးနိုင်ရင် ကြေးဒင်္ဂါး ငါးပြားပဲ"</p> <p>"ဒါကတော့..." ဈေးသည်မှာ ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "ကောင်းပြီလေ"</p> <p>လူငယ်၏ မျက်နှာမှာ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပိုက်ဆံပေးရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>"ခွင့်လွှတ်ပါ" အလွန် ညင်သာသော အသံတစ်သံက ဘေးဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုအသံကို ကြားချိန်တွင် လူငယ်မှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး သတိဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>သူ့ဘေးတွင် လူငယ် တစ်ယောက် ရပ်နေခြင်းပင်။</p> <p>ထိုသူမှာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မားမားမတ်မတ် ရှိသော ချောမောသည့် လူငယ် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာ သွင်ပြင်မှာ အတော်လေး ပြေပြစ်ပြီး ရပ်နေပုံကပင် သာမန် လူများနှင့် မတူသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ ဤလူမှာ အတော်လေး ထူးခြားကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ယုံဖြင့် ချက်ချင်း သိနိုင်သည်။</p> <p>သူက မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရပ်နေပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်နှင့် ပုံစံတူလှ၏။</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါ ခင်ဗျား ဟာလေးများလား"</p> <p>ချင်ဟန်က ထိုနေရာတွင် ရပ်၍ လူငယ်အား ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း မေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>သူ့ လက်ထဲတွင်တော့ ငွေဒင်္ဂါး တစ်ပြား ရှိနေပြီး နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေ၏။</p> <p>ထိုငွေဒင်္ဂါးအား ကြည့်ရင်း လူငယ်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးဆောင်ခံလိုက်ရသည့် ပုံစံပေါက်သွားချေပြီ။</p> <p>ချင်ဟန်၏ အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>"ကျုပ် ဒီနားက ဖြတ်သွားရင်း မြေကြီးပေါ်ကနေ ကောက်ရလို့ပါ... ဒါကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်မေးကြည့်မလို့... ခင်ဗျားဟာ ဖြစ်နေမလားလို့လေ"</p> <p>ချင်ဟန်က စကားပြောနေရင်း လူငယ်အား မသိမသာ အကဲခတ်နေမိ၏။</p> <p>ထိုစကား ကြားလျှင် လူငယ်မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့အရှေ့ရှိ လူအပေါ် လေးစားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ငွေဒင်္ဂါး တစ်ပြား ဆိုသည်မှာ နည်းပါးသော ပမာဏ မဟုတ်ချေ။</p> <p>ကူတူး မင်းနေပြည်တော်တွင် အသုံးပြုသော ဒင်္ဂါး နှစ်မျိုး ရှိ၏။ ကြေးဒင်္ဂါးများနှင့် တိုင်းပြည် အသီးသီးမှ လာသော ငွေဒင်္ဂါးများပင်။</p> <p>ချင်ဟန်၏ လက်ထဲရှိ ငွေဒင်္ဂါးမှာ သန့်စင်မှု အလွန် မြင့်မားပြီး ကီယန် တိုင်းပြည်မှ လာသော ငွေဒင်္ဂါးကြီး တစ်ပြား ဖြစ်သည်။ တန်ဖိုး အရ ကြည့်လျှင် ကူတူး မင်းနေပြည်တော်မှ ငွေဒင်္ဂါးငယ် တစ်ပြားထက် များစွာ တန်ဖိုး ပိုကြီးပြီး ကြေးဒင်္ဂါး ရာပေါင်းများစွာနှင့် ညီမျှ၏။</p> <p>သူက ဤမျှ များပြားသော ငွေကြေး ပမာဏကို ကောက်ရခဲ့သည့်တိုင် ကိုယ်ကျိုးအတွက် မသိမ်းထားဘဲ ပိုင်ရှင် အစစ်အမှန်ကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူက ဘယ်လောက်တောင် ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံတတ်သနည်း။</p> <p>ဘေးဘက်ရှိ ဈေးသည်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တံတွေးမြိုချလိုက်မိပြီး လူငယ် ကိုယ်စား ထိုငွေဒင်္ဂါးကို ယူလိုက်ချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာတော့၏။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ လူငယ်က သွေးဆောင်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သူက တံတွေးမြိုချရင်း ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလာ၏။</p> <p>"လူကြီးမင်း... ဒါ ကျွန်တော့်ဟာ မဟုတ်ပါဘူး... ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ"</p> <p>ချင်ဟန်၏ လက်ထဲရှိ ငွေဒင်္ဂါးအား ကြည့်ရင်း သူ့ မျက်လုံးများထဲတွင် နှမြောတသဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်ငြား ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး ထိုငွေဒင်္ဂါးကို မယူခဲ့ပေ။</p> <p>ချင်ဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save