Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရန်ထျန်းချီ နှင့် တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဘေးခန်း အတွင်း၌ ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လာသည့် သံကြိုးတပ် ဓားကောက် နှစ်လက်က အပေါက်ထဲမှ ထွက်လာသော အဆိပ်ပြင်းမြွေများအလား ရွမ်တောက်ဆရာ ထံသို့ ပစ်လွှတ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွမ်တောက်ဆရာ မှာ အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်နေ၏။ သူ၏ ဓားရှည် လင်းလက်သွားပြီး၊ နေမင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားသော သက်တံ့တစ်ခုအလား အခန်းကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ဓားစွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော "ချွင်" ခနဲ အသံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်သွားကာ သံကြိုးတပ် ဓားကောက် နှစ်လက်မှာ ပြင်းထန်သော ဓားချက်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘေးခန်း အတွင်း၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာ၏။သံကြိုးတပ် ဓားကောက် နှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဓားနှစ်လက်ကိုင်သမား ယန်ဝေ့။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွမ်တောက်ဆရာ က သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်၊ သူသည် လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ကျားဖြူဌာနခွဲ ၏ ဌာနခွဲ ခေါင်းဆောင် ဆယ့်နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ယန်ဝေ့ ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ဝေ့ မှာ အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေလေသည်။ သူ၏ အနောက်မှ ပေါ့ပါးသော ခြေသံ တစ်ဆက်တည်း အရင် ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးသံများကြားတွင် မကြားရသလောက်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဘေးခန်း၏ အမှောင်ထုထဲမှ ပုံရိပ်များ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး၊ အားလုံးမှာ လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ၏ ထူးခြားသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုက ယန်ဝေ့ အပေါ်သို့ ကျရောက်နေချိန်မှာပင်၊ ဘေးခန်း နှစ်ခန်း၏ တံခါးများက "အီး" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး...</p> <p> </p> <p> </p> <p>လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင် နောက်တစ်ဖွဲ့ ထွက်လာကြလေသည်။ သူတို့သည် လျင်မြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားနေကြကာ သူတို့၏ လက်နက်များက မိုးရွာနေသော ညဉ့်ယံတွင် အေးစက်စက် လင်းလက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခေါင်မိုးပေါ်မှ အမိုးကြွေပြားများ ရွေ့လျားသွားသော တိုးညင်းသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယခုအခါ ခေါင်မိုးတန်းများပေါ်တွင် လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ တစ္ဆေများအလား အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ အောက်ရှိ လူများကို ကြည့်နေကြပြီး မည်သည့် အချိန်တွင်မဆို လင်းယုန်များအလား ဆင်းသက်လာရန် အသင့်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"စစ်ကူ ခေါ်လိုက်။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>စန်းတုကုန်း က အော်ပြောလိုက်၏။ သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချန်းလန်ဓားဂိုဏ်း မှ တပည့်တစ်ဦးက မတုံ့ဆိုင်းဘဲ အချက်ပေး မီးကျည် တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်ကာ ညကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော "ဘန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ အချက်ပေး မီးကျည် က မိုးရွာနေသော ညဉ့်ယံတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ ၎င်း၏ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အလင်းရောင်က မည်းမှောင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားစေကာ၊ စစ်ပွဲ၏ အစပျိုးမှုကို အသိပေးသည့် မိုးကြိုးသံအလား စစ်ဗုံကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချန်းဆန်းမြို့လေး မှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုနှင့် ဆူပူအုံကြွမှုများထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခြေသံများ၊ အော်ဟစ်သံများနှင့် လက်နက်ချင်း ထိခိုက်သံများက လမ်းများနှင့် လမ်းကြားများတွင် ရောနှောသွားပြီး၊ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အင်အားစုများက ဒီရေလုံးကြီးအလား ပြေးထွက်လာကာ ပဋိပက္ခ၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းငယ်လေးကို ဝန်းရံထားသော အိမ်များကြားတွင် သိုင်းပညာရှင် အများအပြား ပေါ်ထွက်လာကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ကို လက်ရှိတွင် ထိုနေအိမ်များ၌ နေရာချထားသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ဝေ့ သည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အမိုးစွန်းအောက်တွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်ကာ တင်းမာနေပြီး ညင်သာစွာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင် အများအပြားက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ၊ ရွမ်တောက်ဆရာ၊ စန်းတုကုန်း နှင့် အခြားသူများလည်း တိုက်ပွဲတွင် ဝင်ပါလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ခဏမျှ ခြံဝင်းမှာ ပုံရိပ်များ ကြက်ခြေခတ် ဖြစ်နေသော ပရမ်းပတာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး တိုက်ပွဲခေါ်သံများက နားကွဲမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။ မိုးရေများမှာ လွင့်စင်လာသော သွေးများကြောင့် အနီရောင် ဆိုးရည်ချယ်ခံလိုက်ရပြီး၊ မြေပြင်မှာ ရှုပ်ပွနေသော ခြေရာများနှင့် တိုက်ပွဲ၏ သဲလွန်စများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ လှုပ်ရှားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား ကို ကိုင်ကာ ကူမော့၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ကူမော့မှာမူ မလှုပ်မယှက် ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ပရမ်းပတာ အခြေအနေမျိုးတွင် သူ လှုပ်ရှားရန် အဆင်မပြေလှပေ ။ သူ ကိုယ့်လူများကို အလွယ်တကူ ဒဏ်ရာရစေနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်မှာ အရေးကြီးသော ပြဿနာတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဘေးခန်းထဲတွင် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်၊ အလွန် အစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ဦး မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရသေးသော်လည်း၊</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ရှိနေကြောင်း ကူမော့ သိထားသည်၊</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ အထဲက ကျွမ်းကျင်သူ ကလည်း ကူမော့ကို စောင့်ကြည့်နေကြောင်း သိထားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ မတွေ့ဆုံရသေးသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးက အခြားသူ၏ တည်ရှိမှုကို သတိပြုမိကြောင်း သိထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး သူတို့၏ ဆံပင်များမှ မိုးရေများ စီးကျနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ...</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမိုးစွန်းများပေါ်မှ မိုးပေါက်များ ရုတ်တရက် လေထဲတွင် အေးခဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းအတွင်း ရုတ်တရက် ရွာချလာသော မိုးရေများမှာ ပန်းကန်ပြားတစ်ခုပေါ်သို့ ပုလဲများ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ အသံမြည်နေပြီး ငွေရောင် မိုးပေါက် သေးသေးလေး ရာပေါင်းများစွာ လူးလှိမ့်နေလေသည်။ ထို့နောက် မိုးပေါက် တစ်ပေါက်က နောက်တစ်ပေါက်နှင့် အပြိုင် ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ၎င်းကို ညင်သာစွာ ဝင်တိုက်လိုက်လေသည်။ အံ့ဩဖွယ် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာသည် - မိုးပေါက် နှစ်ပေါက်က ကွဲကွာမသွားဘဲ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တင်းကျပ်စွာ တွယ်ကပ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ၎င်းက ရှေ့သို့ဆက်လာကာ မိုးပေါက်များ ပိုမို့ ပေါင်းစပ်လာပြီး၊ အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းနှင့် စွမ်းအားများ မြင့်တက်လာလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤစုစည်းလာသော မိုးပေါက်များက ဧရာမ ရေလုံးကြီး တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးသွားပြီး၊ ပိုမို လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးရေများကို ရူးသွပ်စွာ ဆွဲငင်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ဒေါသထွက်နေသော လေဆင်နှာမောင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော အင်အားကို သယ်ဆောင်ကာ ကူမော့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ ဘယ်ဘက် ခြေဖျားက အုတ်တစ်ဝက်ကို ကြေမွသွားစေပြီး စုပုံနေသော ရေများက ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးတစ်ကောင်အလား လိမ့်ဆင်းလာလေသည်။ မိုးရေကန့်လန့်ကာ က သုံးပေခန့် ရှည်လျားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဘေးခန်း၏ ပြတင်းပေါက်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။ ရေဆင်နှာမောင်း က မိုးရေကန့်လန့်ကာ ကို ဝင်တိုက်မိသောအခါ သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံအလား "ချွင်" ခနဲ မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရေဆင်နှာမောင်း က မိုးရေကန့်လန့်ကာ ကို တုံးတိတိ အသံနှင့်အတူ ဝင်တိုက်မိရာ ရေများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသော်လည်း တစ်လက်မမျှပင် မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုက ဘေးခန်းထဲမှ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ပျံသန်းထွက်လာပြီး၊ ပူလောင်သော စွမ်းအင်များ ရစ်ပတ်နေသည့် အနီရဲရဲ လက်ဝါး တစ်ခုက...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာလေသည်။ ကူမော့က မရှောင်တိမ်းဘဲ တိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရန် "လေကိုစီးနင်းသော နဂါးခြောက်ကောင်" တိုက်ကွက်ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။ မိုးကြိုးအလား အစွမ်းထက်သော သူ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်က အနီရဲရဲ လက်ဝါးနှင့် ထိခိုက်မိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p>နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ၊ ခြံဝင်းမှာ ကြီးမားသော အင်အားကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။ မိုးပေါက်များက မြားများအလား လွင့်စင်သွားပြီး၊ မြေကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ၊ ဆယ်ပေ ပတ်လည်အတွင်းရှိ မိုးပေါက်များ အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြူခိုးများ ကင်းစင်သွားသောအခါ ပုံရိပ်နှစ်ခုစလုံး ခုနစ်ပေခန့် နောက်ဆုတ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခြံဝင်း နံရံဘေးရှိ ရှေးဟောင်း ကျိုင်းပင် ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ ၎င်း၏ သစ်ရွက်များ ကြွေကျလာပြီး၊ အခြား ကျွမ်းကျင်သူ ကမူ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားကာ...</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ ခြေတစ်ဖက်က အမိုးစွန်းပေါ်တွင် ရပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိုးရွာနေသော ညဉ့်ယံတွင် ခြံဝင်း တစ်ခုလုံး တိုက်ပွဲတွင် ရောယှက်နေသော်လည်း...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနှစ်ဦးမှာမူ လောက၏ ဆူညံမှုများနှင့် ကင်းကွာနေပုံ ရလေသည်။ ပုံရိပ်နှစ်ခု မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်မှာ သိသာထင်ရှားလှကာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပင်လျှင် အသက်ရှူအောင့်ထားသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သွေးမိစ္ဆာ နတ်လက်ဝါး... ခင်ဗျားက ရန်ထျန်းချီ ပဲ။"</p> <p> </p> <p> ဟု ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယွင်ပြည်နယ် ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ပီသပါပေတယ်။ တစ်ခါပဲ မြင်ဖူးတာကို ငါ့ရဲ့ သွေးမိစ္ဆာ နတ်လက်ဝါး ကို မှတ်မိနေပြီပဲ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ သူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ရန်ထျန်းချီ ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝေါ့နျူတောင် မှာ ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်ကို ကျွန်တော် သတ်တုန်းက သူ့ရဲ့ သွေးမိစ္ဆာ လက်ဝါး ကို ကျွန်တော် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားလောက်တော့ အစွမ်းမထက်သေးဘူး။"</p> <p> </p> <p> ဟု ကူမော့က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်ထျန်းချီ က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ဒီနေ့ မင်းကို သတ်ဖို့ ငါ လာခဲ့တာ။"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ကူမော့က မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် အသာထိလိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျံလွှားငှက် တစ်ကောင်အလား လျင်မြန်ပြီး ချက်ချင်း ခုန်ထွက်သွားကာ သူ၏ ဝတ်ရုံများက လေထဲတွင် အရိုင်းအစိုင်းလို လွင့်ခတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရန်ထျန်းချီ လည်း ကူမော့ထံသို့ လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းအလား ပြေးဝင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်နှစ်ခုက လေထဲတွင် လျှပ်စီးအလား လျင်မြန်စွာ ထိခိုက်မိကြပြီး၊ သူတို့၏ လက်သီးများ လွင့်ပျံကာ လက်ဝါးလေပြင်းများ စူးရှစွာ မြည်ဟည်းနေသဖြင့် တစ်ခဏမျှ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ နှစ်ဦးသည် လေထဲမှနေ၍ မြေပြင်အထိ တိုက်ခိုက်လာကြပြီး၊ သူတို့၏ လက်ဝါးများ ထိခိုက်မိတိုင်း လေထုကို တုန်ခါသွားစေကာ တုံးတိတိ အသံတစ်ခုကို ထွက်ပေါ်လာစေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လက်ဝါးရိုက်ချက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူတို့၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော "ဘန်း" ခနဲ အသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ၊ မာကျောသော မြေကြီးမှာ ပြင်းထန်သော လက်ဝါးစွမ်းအားကြောင့် ဧရာမ ကျင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး၊ မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ လိမ့်ဆင်းလာကာ အပျက်အစီးများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရန်ထျန်းချီ က ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ အေးစက်သော အလင်းရောင် တစ်ချက် ပေါ်လာကာ လက်နက်ပုန်း တစ်ခုက...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ လည်ချောင်းဆီသို့ ဥက္ကာပျံ တစ်စင်းအလား ပစ်လွှတ်လာလေသည်။ ကူမော့၏ မျက်နှာထားမှာ အမူအရာ မပြောင်းလဲပေ။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ၊ မမြင်ရသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏ ။</p> <p> </p> <p> မရီဒါန်းခြောက်သွယ်နတ်ဘုရားဓား မှ ရှောက်ရှန်း ဓားစွမ်းအင် ပင်ဖြစ်သည်။ ပြတ်သားသော "ချွင်" ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်နက်ပုန်းမှာ ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် လမ်းလွှဲခံလိုက်ရကာ လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ ရန်ထျန်းချီ ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်များက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းက လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာ လှုပ်ရှားကာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင်များ ကြက်ခြေခတ် ဖြစ်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မရီဒါန်းခြောက်သွယ် ဓားဝင်္ကပါတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ ဓားဝင်္ကပါအတွင်း ဓားစွမ်းအင်များက ရေကူးနေသော နဂါးများအလား လူးလှိမ့်ကခုန်နေပြီး၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အရှိန်အဟုန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ရန်ထျန်းချီ ကို တင်းကျပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ ရန်ထျန်းချီ ၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူက ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက သူ၏ ခါးကို လက်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း...</p> <p> </p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော လက်နက်ပုန်းများက သစ်တော်ပန်း မိုးရွာချသကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်လာပြီး၊ အချို့က တည့်တည့် ပျံသန်းကာ၊ အချို့က ကွေ့ဝိုက်ပျံသန်းလျက် ဓားစွမ်းအင်၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွင်းရန် ကြိုးစားလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကူမော့၏ မရီဒါန်းခြောက်သွယ် ဓားဝင်္ကပါမှာ ပြောင်မြောက်စွာ ဖန်တီးထားပြီး ၎င်း၏ ဓားစွမ်းအင်မှာ ဖောက်ထွင်း၍ မရနိုင်ပေ။ ရန်ထျန်းချီ ၏ လက်နက်ပုန်းများ အားလုံးမှာ ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် အပိုင်းပိုင်း အဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး သံတိုသံစ အပုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထက်မြက်သော ဓားစွမ်းအင် တစ်ခုက ကာကွယ်ရေးကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ရန်ထျန်းချီ ကို တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဓားစွမ်းအင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ချန်ထားခဲ့သော်လည်း သွေးတစ်စက်မျှ မထွက်လာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ကို မသတ်နိုင်ပါဘူး။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်ထျန်းချီ က မြေပြင်ကို အသာထိကာ လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေသော မိုးမခ ဝတ်ဆံဖတ်လေး တစ်ခုအလား အနောက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အလွန် ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျယ်ဝန်းသော ဝတ်ရုံကြီးက လေပြင်းထဲတွင် လွင့်ခတ်နေပြီး ရုတ်တရက် လှုပ်ခါလိုက်ရာ၊ မရေမတွက်နိုင်သော လက်နက်ပုန်းများက စူးရှသော လေတိုးသံများနှင့်အတူ ကူမော့ထံသို့ မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား မိုးရွာချလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က ချက်ချင်း ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက ရေအိုင်များကို နင်းမိသော်လည်း ရေတစ်စက်မျှ မလွင့်စင်သွားချေ။ သူ၏ အငွေ့အသက်က သူ၏ ပတ်လည်တွင် လူးလှိမ့်နေပြီး သူ၏ လက်များက ထူးဆန်းသော အကွေးအဝိုက်များဖြင့် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားကာ၊ သူ၏ လက်ဝါးများတွင် မမြင်ရသော ရေဝဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပုံရပြီး ဝင်လာသော လက်နက်ပုန်းများ အားလုံးကို ပြန်လည် ဆွဲငင်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လက်နက်ပုန်းများ လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားပြီး ရန်ထျန်းချီ ထံသို့ ပိုမို မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် ပျံသန်းသွားကြလေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လက်နက်ပုန်းများက ရန်ထျန်းချီ ကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွားသော်လည်း ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။ လက်နက်ပုန်းများက ပျော့ပျောင်းသော ရွှံ့ပုံကြီးတစ်ခုကို ရိုက်မိလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သွေးတစ်စက်မျှ မထွက်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယွင်ပြည်နယ် ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ သူရဲကောင်းကြီး ရဲ့ ရန်သူ့ နည်းလမ်းတွေကို ရန်သူ့အပေါ် ပြန်သုံးတဲ့ နည်းစနစ် အကြောင်း ကျွန်တော် ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ၊ တကယ်ကို နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တာပဲ။"</p> <p> </p> <p>ရန်ထျန်းချီ က အံ့ဩချီးကျူးစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ စကားဆုံးသည်နှင့် လက်နက်ပုန်းများက မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ တွန်းထုတ်မှုကြောင့် ရန်ထျန်းချီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆူညံစွာ ပြုတ်ကျသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်ထျန်းချီ က အဝတ်အစားများ လွင့်ခတ်လျက်၊ လုံးဝ အထိအခိုက် မရှိဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက လောကမှာ ရှားပါးပေမယ့် ငါ့ကိုတော့ မသတ်နိုင်တာ နှမြောစရာပဲ ကူမော့။ ငါတို့ တိုက်ပွဲမှာ ငါက မရေမတွက်နိုင်အောင် အမှားလုပ်လို့ ရပေမယ့်၊ မင်းမှာတော့ အမှားလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတယ်။ မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မလဲ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ချီထျန်းရှူး ရဲ့ ရှေ့မှာလည်း ခင်ဗျား အမှားလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"</p> <p> </p> <p>ရန်ထျန်းချီ က အသာပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ လောကမှာ ချီထျန်းရှူး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ၊ ပြီးတော့ မင်း ကူမော့ က ဒုတိယ ချီထျန်းရှူး မှ မဟုတ်တာ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ ကူမော့ ဆိုတာလည်း တစ်ယောက်တည်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် သူက ခြေကို ဆောင့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရေများ လွင့်စင်သွားလေသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်က အနက်ရောင် လျှပ်စီး တစ်တန်းအလား ရန်ထျန်းချီ ထံသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လှသဖြင့် မည်သူကမျှ မျက်တောင်ပင် မခတ်နိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ညာဘက်လက်က ဝတ်ရုံလက်စွပ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် ဓားမြှောင် တစ်လက် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤဓားမြှောင်မှာ ဓားပျံရှောင်ကူး ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသွားမှာ ရှည်လျားပြီး သေးသွယ်ကာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေပြီး၊ လောကရှိ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက် အားလုံး ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ လက်က အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဓားပျံ က သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ဥက္ကာပျံ တစ်စင်းအလား ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လောကကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ထိုဓားပျံ ၏ လမ်းကြောင်းသာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဓားပျံရှောင်ကူး သည် ဘယ်တော့မှ ပစ်မှတ် မလွဲချော်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းက တားဆီး၍မရနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ကို သယ်ဆောင်လာပြီး မိုးရေများကို ခုတ်ပိုင်းကာ၊ လေကို ဆုတ်ဖြဲပြီး စူးရှသော လေတိုးသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ ဓားသွား၏ ပတ်လည်တွင် မမြင်ရသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေပုံရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးရေများကို အတင်းအကျပ် ဖယ်ရှားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်ထျန်းချီ ၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျဉ်းသွား၏။ သူ ရှောင်တိမ်းချင်သော်လည်း မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ သော့ခတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက ဓားပျံ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဓားမြှောင်ပျံ က ရန်ထျန်းချီ ၏ မျက်လုံးကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"တုံး" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ၎င်းမှာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်က အသားကို ဖောက်ထွင်းသွားသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် မိုးပေါက်များ မြေကြီးကို ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ အသံမြည်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားရဲ့ မျက်လုံးတွေကရော ရွှံ့သဲတွေ ဖြစ်သွားနိုင်မလား ဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်မိတယ်။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်ထျန်းချီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံး မည်းမှောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့သည် သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ရန်ထျန်းချီ ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဝါးဖြင့် ဖိထားလေသည်။ သူက နေမင်းစစ်မှန်သောချီ ကို အသက်သွင်းရန် အချိန်လိုလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နေမင်းစစ်မှန်သောချီ ကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးမှ ပူလောင်သော အပူရှိန်များ လိမ့်ဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် လောကကြီးမှာ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ လိမ်ကောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းသော မီးဖိုကြီး တစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒေါသတကြီး လောင်ကျွမ်းနေသော အပူလှိုင်းများက လူးလှိမ့်လာပြီး၊ ၎င်း၏ အတွင်း၌ ရှိနေသော ရန်ထျန်းချီ သည် သူ၏ သွေးကြောများမှာ ဒေါသတကြီး လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းခံနေရပြီး သူ၏ ကလီစာများမှာ အပူချိန်မြင့်မားမှုကြောင့် တိုက်စားခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ပူလောင်သော စွမ်းအားက သူ့ကို ဒေါသထွက်နေသော ဒီရေလုံးကြီးအလား ဝါးမြိုသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အား။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်ထျန်းချီ က ရုတ်တရက် ခေါင်းကို အနောက်သို့ လှန်ချလိုက်ပြီး နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။ ကြီးမားသော အင်အားက သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိုက်ဝင်နေသော ဓားမြှောင်ပျံ ကို ညှစ်ထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။ သွေးများ မရှိသေးသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးအိမ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်ဝါးများမှာ သွေးရောင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် စွမ်းအင် အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။ သူက သွေးမိစ္ဆာ နတ်လက်ဝါး ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး ကူမော့ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သွေးနံ့များ သယ်ဆောင်လာသော လေပြင်း တစ်ချက် ဟိန်းဟောက်လာ၏။ ကူမော့က လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအခွင့်အရေးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရန်ထျန်းချီ က လှည့်ပြီး ဘေးခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလေသည်။ သို့သော် သူ၏ အရေပြားမှာ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့၊ အတွင်းမှ မီးတောက်များ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ကြောက်မခန်းလိလိ ပွင့်လင်းမြင်သာသော အနီရောင် ဖြစ်နေလေသည်။ သူ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ လေထုမှာ လိမ်ကောက်သွားပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော အကြွင်းအကျန်များကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save