Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇+၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆန်းကြယ်မှုကို ယုံကြည်သူများသည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဆန်းကြယ်မှုများ ဖြစ်လာနိုင်သည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>      ​“ တော်လောက်ပြီ.. ”</p> <p>   တစ်ကွင်းလုံး တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အေးစက်၍ ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုက တိတ်တဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည် ။</p> <p>​   လူတိုင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ လှပကျော့ရှင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မျက်နှာပိုင်ရှင် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစင်မြင့်အောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်ခက်ထန်နေ၏ ။</p> <p>​   မူရုံချင်းရွှယ်သည် သူမ၏ ငန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြူစင်ကျော့ရှင်းသော လည်တိုင်ကို မော့ကာ စင်မြင့်ပေါ်မှ ဒိုင်လူကြီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည် ။</p> <p>   “ လုဖန်က ဒီအခြေအနေအထိ ဖြစ်နေပြီပဲ.. ပွဲပြီးပြီလို့ ဆရာ မကြေညာသေးဘူးလား ..”</p> <p>​   ဒိုင်လူကြီးက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင် ။</p> <p>​   ကျောင်း၏ အဆင့် ၁ ကျောင်းသူဖြစ်သည်က အထင်ကြီးစရာကောင်းသော်လည်း သူမ မည်မျှပင် ထူးချွန်စေကာမူ သူ့အတွက်တော့ အကျိုးအမြတ် ရှိလာမည်မဟုတ် ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သခင်လေးဂူချန်၏ စကားတစ်ခွန်းက သူ့ကို အလုပ်ပြုတ်သွားစေနိုင်သည် ။</p> <p>​   မည်သူ့ဘက်က ရပ်တည်ရမည်ဆိုသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိ၏ ။</p> <p>​   သူ့ဘက်က တုံ့ပြန်မှုမရှိသော်လည်း ပွဲကြည့်စင်ပေါ်မှ ကျောင်းသားများမှာမူ ဆူညံသွားကြသည် ။</p> <p>​      “ဒါ မူရုံချင်းရွှယ် မဟုတ်လား..သူက ဘာလို့ လုဖန်လို အမှိုက်အတွက် ရှေ့ထွက်ပြောပေးနေတာလဲ..”</p> <p>      ​“ ချီးပဲ.. လုဖန်က ခွေးချေးနင်းမိလာတာလား.. မူရုံချင်းရွှယ်နဲ့တောင် ရင်းနှီးနေတာပဲ..”</p> <p>   ​“ တောက်..မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အကာအကွယ်ကိုတောင် ယူနေရတယ်.. အမှိုက်ကတော့ အမှိုက်ပဲ..”</p> <p>​   “  ဂူချန်က လုဖန်ကို ဘယ်လိုဆက်ပြီး အရှက်ခွဲမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်နေတာ.. အခုတော့ မူရုံချင်းရွှယ် ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကြည့်စရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့..”</p> <p>​  “ ဒါလည်း ပြောလို့မရသေးပါဘူးဟ.. အရင်က ဂူချန် မူရုံချင်းရွှယ်ကို လိုက်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ငြင်းခံခဲ့ရတာလေ.. အခု သူက အမှိုက်ကို ကာကွယ်ပေးနေတော့ ဂူချန် တော်တော် ဒေါသထွက်မှာပဲ.. ”</p> <p>​      “...”</p> <p>​   မူရုံချင်းရွှယ် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောင်းသားများ၏ မျက်လုံးများမှာ မနာလိုမှုကြောင့် နီရဲလာကြသည် ။ သူတို့၏ နတ်သမီးလေးက E အဆင့် ပါရမီသာရှိသော အမှိုက်အတွက် ရှေ့ထွက်၍ပြောပေးနေသည်လော ။ ဤ လောကကြီးတွင် တရားမျှတမှု မရှိ ။</p> <p>​   ထိုအချိန်တွင် ဂူချန်သည် အေးစက်သော နတ်သမီးဟု တင်စားခံရသည့် ချင်းဟယ် အမှတ် ၁ အထက်တန်းကျောင်း၏ ထိပ်သီးကျောင်းသူကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်နှင့် သူမကြားက ကိစ္စများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာကာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည် ။</p> <p>​   မူလ ဂူချန်သည် ကျောင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်ကပင် မူရုံချင်းရွှယ်၏ အလှအပနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ကို သတိပြုမိခဲ့ပြီး သူမကို သိမ်းပိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းပြခဲ့သည် ။ ထို့ကြောင့် သူသည် နေ့စဉ် လက်ဆောင်များပေးကာ သူမနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ခဲ့လေသည် ။</p> <p>​   မူရုံချင်းရွှယ်သည် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်တွင် ဒုတိယအဆင့် ၇ အထိ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းမှာ မူလဂူချန်ကြောင့် ထက်ဝက်ခန့် ပါဝင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည် ။ သူ ခြောက်လတိုင်တိုင် ပေးပို့ခဲ့သော အရင်းအမြစ်များသာ မရှိပါက သူမသည် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆင့်တက်နိုင်မည်မဟုတ်သလို ကျောင်း၏ အဆင့် ၁ ဖြစ်လာရန်လည်း ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည် ။</p> <p>​   သို့ရာတွင် မုရုံချင်းရွယ်သည် လက်ဆောင်များကို လက်ခံသော်လည်း သိုင်းမိသားစုကြီးများမှ ဆင်းသက်လာသော လူငယ်သခင်လေးများကို အပျော်အပါးလိုက်စားသော အသုံးမကျသူများအဖြစ် အထင်သေးခဲ့၏ ။  ထို့ကြောင့် မူလဂူချန်က ခမ်းနားသော ဝန်ခံပွဲပြုလုပ်ကာ သူမကို ချစ်ခွင့်တောင်းသောအခါ သူမက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။</p> <p>​ ' အင်း... လက်ဆောင်တွေကို ယူတာက ချစ်ခွင့်တောင်းတာကို လက်ခံရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူးပေါ့လေ..'</p> <p>​   ဂူချန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည် ။</p> <p>' ဒီကျောင်းကတော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဇာတ်ကောင်တွေနဲ့ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ ..'</p> <p>​' မင်းက ငါ့ဆီကို ကိုယ်တိုင်လာမှတော့ ငါအားမနာတက်လို့  အပြစ်မတင်နဲ့တော့ ..'</p> <p>​   ထို့နောက် ဂူချန်သည် နင်းထားသော ခြေထောက်ကို လျှော့လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ လုဖန်၏ ဦးခေါင်းမှ ဆံပင်များကို ဆွဲဆောင့်၍ ကျောက်ခဲပုံထဲမှ အတင်းဆွဲထူလိုက်သည် ။ လုဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခေါင်းနှင့်အတူ လေထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာတော့သည် ။</p> <p>​   တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုဖန်၏ ခြေဖျားမှ သွေးများမှာ အဆက်မပြတ် စီးကျနေ၏ ။</p> <p>​   ထို့နောက် ဂူချန်က မူရုံချင်းရွှယ်ဘက်သို့ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး...</p> <p>   “ သူငယ်ချင်း... လုဖန်က အရှုံးမပေးသေးဘူးလေ.. ဒိုင်လူကြီးက အနိုင်အရှုံးကို မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးသရွေ့တော့ ပွဲပြီးပြီလို့ ကြေညာလို့ မရဘူးပေါ့..”</p> <p>​[ အိမ်ရှင် သည် ပြိုင်ပွဲစည်းကမ်းများကို တက်ကြွစွာ လိုက်နာစောင့်ထိန်းပြီး အတန်းဖော်တစ်ဦး၏ ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် အခြေခံအခွင့်အရေးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်။ စေတနာတန်ဖိုး +၃၀ ]</p> <p>      " နင်...."</p> <p>   မူရုံချင်းရွှယ်သည် တစ်ဖက်လူ ဤမျှအရှက်မဲ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် ဒေါသ ထွက်သွားသည် ။</p> <p>       “ လုဖန်က နင်နှိပ်စက်လို့ဒဏ်ရာတွေ ဗရပွနဲ့ဖြစ်နေပြီ.. သူ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်  ကလည်း အားနည်းနေသလို သူက လှုပ်တောင် မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး..ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ရဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိဦးမှာလဲ.."</p> <p>​       “ သူ အခု စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး.. အရှုံးပေးဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောနိုင်မှာလဲ.. ”</p> <p>​      “အဲဒါတော့ ငါလည်း ဘယ်တက်နိုင်မလဲ.. "</p> <p>​   ဂူချန်က အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည် ။</p> <p>      “ လုဖန်မှာ ဝှက်ဖဲတွေ ကျန်ပါသေးတယ်.. သူ ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခုဖန်တီးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်.. ငါတို့က အတန်းဖော်အပေါ် ယုံကြည်မှုရှိရမယ်လေ..”</p> <p>​[ အိမ်ရှင် သည် အတန်းဖော်တစ်ဦးအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုရှိပြီး ထိုကျောင်းသား၏ စွမ်းအားကို အသိအမှတ်ပြုပေးခဲ့သည် ။ ဤသည်က လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု ပြသခြင်းပင် ။ ဆန်းကြယ်မှုကို ယုံကြည်သူများသည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဆန်းကြယ်မှုများ ဖြစ်လာနိုင်သည် ။ စေတနာတန်ဖိုး +၁၀၀ ]</p> <p>​[လက်ရှိ စေတနာတန်ဖိုး: ၃၈၀]</p> <p>​' ဒါတောင် ရသေးတာလား..'</p> <p>​   ဂူချန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်  ။</p> <p>' ဒီသိုးလေး  ကတော့ အမွေးနုတ်လို့ တကယ်ကောင်းတာပဲ...'</p> <p>​   ကျောင်း၏ အလှနတ်သမီး သည် သူ့အတွက် စေတနာတန်ဖိုး မည်မျှအထိ ထုတ်ပေးနိုင်မည်နည်းဟု သူ သိချင်လာ၏ ။</p> <p>​   စနစ်၏  စည်းကမ်းချက်များအရ ခံစားချက်ပြင်းထန်လေ၊ ရာထူးနဲ့ စွမ်းအားကြီးမားလေ၊ လုပ်ရပ်ရဲ့ သက်ရောက်မှု ကြီးမားလေလေ စေတနာတန်ဖိုး ပိုရလေလေဖြစ်သည် ။</p> <p>   ဤကဲ့သို့ ဆိုလျှင် သူ မူရုံချင်းရွှယ်အား အတင်းအကျပ်တစ်ခုခု လုပ်လိုက်မိလျှင် စေတနာတန်ဖိုး ထောင်နှင့်ချီ၍ ရနိုင်မည်လော ။</p> <p>​   သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ထိုအတွေးကို ဖျောက်လိုက်သည်  ။</p> <p>' အရေးပါတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေကို အရမ်းအတင်းအကြပ် လုပ်မိရင် ကောင်းကင်တာအိုက ငါ့ကို သတိထားမိသွားပြီး တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် မကောင်းဘူး.. '</p> <p>​   တစ်ဖက်တွင်မူ မုရုံချင်းရွှယ်သည် ဂူချန်၏ အရှက်မရှိသော စကားများကို ကြားသောအခါ ရွံရှာသွားပြီး သူ့ကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြီး ရှင်းပြနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည် ။</p> <p>​   သူမ စင်အောက်မှ အားကုန်ခုန်ကာ စင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည် ။</p> <p>​      " ဒုန်း..."</p> <p>​   ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ဒိုင်လူကြီးက မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပွားပုံရိပ်များပင် ထင်ကျန်ရစ်ပြီး မူရုံချင်းရွှယ်ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တားလိုက်သည် ။</p> <p>    “ ကျောင်းသား... ဒါက ပွဲချိန်လေ.. မသက်ဆိုင်တဲ့သူ စင်ပေါ်တက်ခွင့်မရှိဘူး..”</p> <p>​   မူရုံချင်းရွှယ်က ဒိုင်လူကြီးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏ ။ သူမက ကိုယ်ဖော့သိုင်းကို သုံးကာ လေထဲတွင် ခြေတစ်ချက်ကန်ပြီး ဒိုင်လူကြီးကို ကျော်ဖြတ်၍ စင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည် ။ ထို့နောက် ဂူချန်ရှိရာသို့ အမြန်ပြေးသွားတော့သည် ။</p> <p>​   ဒိုင်လူကြီးကလည်း အလျော့မပေး ။ သူ ချက်ချင်းလိုက်မီသွားပြီး သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ကာ ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည် ။</p> <p>      “ အခု ချက်ချင်း စင်ပေါ်က ဆင်းသွား..”</p> <p>      ​“ နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးရင်တော့ ငါ အားနာနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..”</p> <p>   ​ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် အော်ရာများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေထုမှာပင် ဖိသိပ်ပုံပျက်သွားရသည် ။</p> <p>​      “ ဒီနေ့ ကျွန်မ သူ့ကို ခေါ်သွားမယ်..”</p> <p>   မုရုံချင်းရွှယ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် ။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အပြာရောင် ချီစွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဆီးနှင်းအလွှာပါးလေး တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ဒိုင်လူကြီးထံသို့  ရိုက်ချလိုက်သည် ။</p> <p>​   ဒိုင်လူကြီးကလည်း သူမ၏ တိုက်ကွက်ကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရင်း ဂူချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။</p> <p>   အဓိပ္ပာယ်မှာ- သခင်လေး... ဒါက အပိုအလုပ်တွေနော်။ ပိုက်ဆံအပိုပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။</p> <p>​      " ဖုန်း..ဖုန်း..ဖုန်း.."</p> <p>​   လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များ ရိုက်နှက်သံများနှင့်အတူ နှစ်ဦးသားမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကြသည် ။</p> <p>​   တစ်ဦးက ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကျင့်ကြံလာသည့် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှ ဆရာ၊ နောက်တစ်ဦးက ပါရမီထူးချွန်သည့် ကျောင်း၏ ထိပ်သီးကျောင်းသူ ။</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည် ။</p> <p>      ​“ဟာ... သူတို့ တကယ်ချနေကြပြီ.. နတ်သမီးမုရုံက လုဖန်အတွက်နဲ့ ဒိုင်လူကြီးကို တိုက်ခိုက်နေတာပဲ..”</p> <p>​      “ ဒါ ကျောင်းအလှလေးရဲ့ အချစ်အတွက်ကြိုးစားနေတာလား...”</p> <p>​      “ ငါ့နတ်သမီးလေးကို ဒဏ်ရာမရစေနဲ့နော်..”</p> <p>      ​“ ငနွား... မင်းကတော့ မင်းရည်းစား အဖောက်ခံရတာကို တံခါးဝကနေ ချောင်းကြည့်ပြီး ဂုဏ်ယူနေမယ့် အမှိုက်ပဲ..”</p> <p>      ​“ ဟေး ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေကြနဲ့ဟ ..ဆရာတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ..ဆရာတွေကို သွားခေါ်ကြဦး..”</p> <p>   ​သူတို့နှစ်ယောက်၏ တိုက်ပွဲက ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ချီစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးများက ပွဲကြည့်စင်အနားရှိ ကျောင်းသားများကိုပင် ရိုက်ခတ်လာသည် ။</p> <p>   ​အနားတွင် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသော ဆရာများမှာ အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ ဒိုင်လူကြီးထက်ပင် နိမ့်ပါးနေသဖြင့် ဝင်တားနိုင်စွမ်း မရှိကြ ။</p> <p>​   စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဂူချန်သည်တော့ အေးအေးဆေးဆေးပင်  ။ သူက လုဖန်ကို ဘေးသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည် ။</p> <p>      " ဖြောင်း..."</p> <p>​   လူတိုင်း၏ အံ့သြနေသော အကြည့်များအောက်တွင် ပွဲကြည့်စင်၌ ထိုင်နေသော ကျောင်းသား ၁၀၀ ကျော်မှာ နေရာမှ ထလိုက်ကြသည် ။ ထို့နောက် ကိုယ်ဖော့သိုင်းများကို သုံးကာ စင်ပေါ်သို့ အမြန်ရောက်လာပြီး ဂူချန်၏ နောက်တွင် စီတန်းရပ်လိုက်ကြသည် ။</p> <p>​   သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီမှာ အနည်းဆုံး ပထမအဆင့် ၆ အထက်ရှိကြပြီး အချို့မှာ ဒုတိယအဆင့် စစ်သည်တော်များပင် ဖြစ်ကြသည် ။ လူပေါင်း ၁၀၀ ကျော် စုပေါင်းလိုက်လျှင် စင်ပေါ်က နှစ်ယောက်သည် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားရှိသော်လည်း ဘာမှ တတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ ။</p> <p>​      " ဘုတ်..ဘုတ်..ဘုတ်.."</p> <p>​စင်ပေါ်တွင် ခြေသံများ ဆူညံသွားသည် ။ ဒိုင်လူကြီးနှင့် မူရုံချင်းရွှယ်မှာလည်း တိုက်ခိုက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်ပြီး အသံလာရာသို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ ။</p> <p>​   သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဂူချန်သည် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် လုဖန်၏ ခေါင်းကို နင်းထားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ အေးအေးလူလူ ရှိနေသည် ။ သူ့နောက်တွင်မူ ဝတ်စုံမျိုးစုံ ဝတ်ထားသော နောက်လိုက် ၁၀၀ ကျော်မှာ လူမိုက်ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်ခက်ထန်သော အငွေ့အသက် များဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည် ။</p> <p>​ဂူချန်က ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်၏ ။</p> <p>​' ဟာသတွေ လုပ်နေတာ..'</p> <p>' နင့်မျက်လုံးသေချာဖွင့်ပြီး ဒီနေရာမှာ ဆရာကြီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သေချာကြည့်စမ်း..'</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save