Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကတိစာချုပ်ပါ ရက်ပြည့်ရန် ၃ ရက်သာ လိုတော့၏။ ထိုညတွင် ကျင်းဝူပြန်း၏ ရောဂါအခြေအနေ အလွန် ဆိုးရွားလာသည်။ ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ မူးဝေခြင်းနှင့် ဝက်ရူးပြန်သကဲ့သို့ တက်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဆီးထဲတွင် သွေးများ ပါလာပြီး နာကျင်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါကာ ချွေးစေးများ ပြန်နေ၏။ အဖျားမှာလည်း လုံးဝ မကျပေ။ သမားတော်များ အားလုံး လက်မှိုင်ချထားရ၏။</p> <p> </p> <p>“လာကြပါအုံး။ သခင်လေး သတ်သေပြန်ပြီ။ သတ်သေပြန်ပြီ။”</p> <p> </p> <p>အစေခံတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လေခွင်းကတော်၊ လန်ပိနှင့် နတ်ဆရာလန်တို့ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ နတ်ဆရာလန်သည် အကောင်းစား သွေးတိတ်ဆေးကို ထုတ်၍ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ကို ဘာလို့ ကယ်နေကြတာလဲ။ သေခွင့်ပြုကြပါ။ သေပါရစေတော့။” ကျင်းဝူပြန်းသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နာတယ်ဗျာ။ အရမ်းနာတယ်။ အဖေကြီး... ကျုပ်ကို ကယ်ပါအုံး။” ကျင်းဝူပြန်းသည် နတ်ဆရာလန်ကို အားကိုးတကြီး ကြည့်ကာ တောင်းပန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းကတော်ကလည်း တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာလန်... ကယ်ပါဦးရှင်... သူ့ကို ကယ်ပါအုံး။ ဒီကလေးက ဆရာ့ရဲ့ ဆရာသခင် ကျေးဇူးကြောင့် လူဖြစ်လာခဲ့ရတာပါ။ ဆရာတို့နဲ့ ရေစက် ပါပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မြို့စားကျင်းအဲ့သည် သားသမီး မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်က နတ်ဆေးဆရာတစ်ဦး ရောက်လာပြီး သူသတ်ဖြတ်ခဲ့သော အကုသိုလ်များကြောင့် သားသမီး မရနိုင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဟောကိန်း ထုတ်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဟောကိန်းကြောင့် ကျင်းအဲ့သည် စစ်တိုက်ခြင်းကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် သားယောက်ျားလေး ရရှိခဲ့၏။ ထိုနတ်ဆေးဆရာမှာ ယခု နတ်ဆရာလန်၏ ဆရာသခင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် နတ်ဆရာလန်သည် မြို့စားအိမ်တော်တွင် အထူးအခွင့်အရေး ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင်းဝူပြန်းကလည်း သူ့ကို ဖခင်တစ်ယောက်သဖွယ် လေးစားအားကိုး၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်း၏ တောင်းပန်သံကို ကြားချိန်မှာတော့ နတ်ဆရာလန်သည် ဆေးပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူ လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျင်းဝူပြန်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဆေးရည် အနည်းငယ် လောင်းထည့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းကတော်နှင့် ကျင်းဝူပြန်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားအားကိုးမှုများ အထင်းသား ပေါ်လာသည်။ တကယ့် နတ်ဆေးဆရာပင်။ သူဖော်စပ်ထားသော ဆေးသည် အစွမ်းထက်လွန်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပါ အဖေကြီး။ ကျုပ်ကို ထပ်ကယ်လိုက်ပြန်ပြီ။” ကျင်းဝူပြန်းသည် မျက်လုံးများ မှေးစင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိပ်လိုက်ပါတော့ ကလေးရယ်။ အိပ်လိုက်ပါတော့။” နတ်ဆရာလန်က ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့သာ ရှိနေပါက ထိုဆေးရည်သည် ဘိန်းရည်နှင့် မေ့ဆေး ရောစပ်ထားသော အရာဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာသည် နာကျင်မှုကို သက်သာစေရုံသာ ရှိပြီး ရောဂါကို မကုသနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိပြီး ဦးနှောက်ကို ပျက်စီးစေနိုင်သည့် အစွမ်းရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်း အဘယ့်ကြောင့် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုရူးလာသနည်း။ နတ်ဆရာလန်၏ ‘နတ်ဆေး’ ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ ကိုယ်ခံအားစနစ် ယခုကဲ့သို့ ကျဆင်းသွားရခြင်း၏ အဓိက တရားခံမှာလည်း ထိုဆေးရည်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>………………</p> <p> </p> <p>မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အဆောင်တစ်ခုတွင်...</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... ဟို ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုတဲ့ကောင်က အခုထိ ဖရဲသီးပုပ်တွေနဲ့ ဆေးဖော်နေတုန်းပဲ။ တစ်အိမ်တော်လုံးရဲ့ လှောင်စရာ ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ခြံဝင်းက အနံ့ဆိုးတွေတောင် ထွက်နေတယ်။” တပည့်ဖြစ်သူ တာအိုဆရာလေး လန်ယွီက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်။ “လူပြက်တစ်ယောက်ပါကွာ။”</p> <p> </p> <p>လန်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက သူ့ကို ခင်နေသလိုပဲနော်။”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်က ပြောလိုက်သည်။ “အရူးချင်းပဲ။ ခင်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့။ နောက်လေးရက်နေရင် အဲဒီအရူး သေတော့မှာ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးထားသော ကတိစာချုပ်အရ ၁၅ ရက်အတွင်း ရောဂါ မပျောက်ပါက အသတ်ခံရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လန်ယွီက မေးလိုက်၏။ “သခင်လေးက သူ့ကို သတ်ခွင့်ပေးပါ့မလား။”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်က ဖြေလိုက်သည်။ “သူ မသတ်ရင် ငါ သတ်မယ်။ လန်ပိ သတ်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>လန်ယွီက ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဆရာ... သခင်လေး ဒီတစ်ခါ ခံနိုင်ပါအုံးမလား။”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်က ဖြေလိုက်သည်။ “မခံနိုင်တော့ဘူး။ အဖျားကြီးနေတယ်။ သွေးတွေလည်း အန်နေပြီ။ သေမှာ သေချာတယ်။”</p> <p> </p> <p>လန်ယွီက စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သခင်လေးက ဆရာ့ကို အဖေလို ကိုးကွယ်ထားတာ။ သူသေသွားရင် ဆရာ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျသွားမှာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “သူသေလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါက ပိုပြီး ရာထူးကြီးတဲ့ လူနဲ့ ချိတ်ဆက်မိပြီးသား။”</p> <p> </p> <p>လန်ယွီက ချီးကျူးလိုက်မိ၏။ “ဆရာကတော့ တကယ့်ကို အမြော်အမြင် ကြီးပါပေတယ်။”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ <strong>‘</strong><strong>ဝူပြန်း...</strong> <strong>မင်းကို တမင်သတ်ချင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။</strong> <strong>ဒါပေမဲ့ မင်းကို ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် ဒီဆေးကိုပဲ သုံးရမှာ ဖြစ်နေလို့ပါ။</strong> <strong>ကံကောင်းတာက ငါ ခြေကုပ်မြဲနေပြီမို့လို့ မင်းသေသွားလည်း ငါတို့ရဲ့ စီမံကိန်းကြီးကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>………………..</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အချိန်နှင့်အမျှ တိုက်ပွဲဝင်နေရ၏။ ထမင်းစားချိန်၊ အိမ်သာသွားချိန်ပင် မရှိတော့ချေ။ စက္ကန့်တိုင်းသည် တန်ဖိုးရှိလှ၏။</p> <p> </p> <p>သူတစ်ယောက်တည်း ပင်နီဆီလင် ယူနစ် သန်းချီ ထုတ်လုပ်ရသည်မှာ လူကို ရူးသွားစေနိုင်၏။ သို့သော်ငြား သူသည် သေမင်းနှင့် ပြိုင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် မနားမနေ ကြိုးစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်း လုံးဝ သေ၍ မဖြစ်ချေ။ သူသေပါက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စီမံကိန်းများ အားလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယခု အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ နောက်ဆုံးအဆင့် ပြီးစီးရန် နာရီအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ ပထမဆုံး ပင်နီဆီလင် အသုတ် ထွက်လာတော့မည်။ ပထမအသုတ် ထွက်လာသည်နှင့် နောက်ထပ် ဆက်တိုက် ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ကျင်းဝူပြန်း...</strong> <strong>ကျေးဇူးပြုပြီး မသေပါနဲ့အုံး။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တစ်စက္ကန့်ကိုမှ အလဟဿ မဖြစ်စေဘဲ အလုပ် လုပ်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား “ဝုန်း...” ခြံတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်သွား၏။ စစ်သည်အချို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခေါ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်တာလဲ။ ကျုပ် နောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေပြီ။ သခင်လေးကို ကယ်မယ့် နတ်ဆေး ရတော့မယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဖရဲသီးပုပ်တွေနဲ့ သခင်လေးကို ကယ်မယ် ဟုတ်လား။ အိပ်မက်မက်နေလိုက်။”</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရုန်းကန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆွဲခေါ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရုန်းကန်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် နှစ်နာရီပဲ လိုတော့တာပါ။ နှစ်နာရီပဲ စောင့်ပေးပါ။ သခင်လေးကို ကယ်လို့ရပြီ။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ လူသတ်သမားတွေ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့က နောက်ဆုံးခရီးကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ လာခေါ်တာပါ။”</p> <p> </p> <p>...................</p> <p> </p> <p>၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော လူနာခန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိ သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ဖမ်းခေါ်လာသော စစ်သည်များမှာ ကျင်းဝူပြန်း၏ ကိုယ်ရံတော်များ ဖြစ်ကြပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သခင်လေး၏ နောက်ဆုံးခရီးကို လိုက်ပါပို့ဆောင်စေရန် ခေါ်ဆောင်လာကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ် မတွေ့ရသည့် အတောအတွင်း ကျင်းဝူပြန်း၏ အခြေအနေမှာ များစွာ ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ဖောရောင်နေပြီး အနာများ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး အသက်ရှူနေသည်မှာ ဝင်လေထက် ထွက်လေက ပိုများနေသည်။ အဖျားကြီးနေ သောကြောင့် အပြုတ်ခံထားသော ပုဇွန်ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲနေလေ၏။ တစ်နေ့တာလုံးတွင် သူ သတိရသောအချိန်မှာ တစ်နာရီပင် မပြည့်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... ငါ သေတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက အားယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သေရမှာကို ဝမ်းမနည်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခံစားချက်က တစ်မျိုးကြီးပဲ။ ချေးပါပြီး မကုန်သလိုလို... ဟာတာတာကြီးနဲ့ တစ်ဆို့ဆို့ကြီး ဖြစ်နေတယ်။”</p> <p> </p> <p><strong>‘သောက်ကျိုးနည်း... သေခါနီးအချိန်မှာတောင် ဒီလို ရွံစရာ ဥပမာတွေ ပေးနေရသေးလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မသေခင် မင်းကို မေးစရာ ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “မေးလေ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်သည်။ “မင်း အရင် ကြွားတုန်းက စာပေဘက်မှာ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်နိုင်ပြီး သိုင်းပညာဘက်မှာ ကာလသားရောဂါ ကုနိုင်တယ် ဆိုတာလေ။ ငါ သိပ်သိချင်နေတာ။ ဘာလို့ သိုင်းပညာနဲ့ ကာလသားရောဂါက ဆက်စပ်နေတာလဲ။ ဒါကို မရှင်းရင် ငါ သေလို့ ဖြောင့်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p><strong>‘သောက်ကျိုးနည်း... တကယ့် အရူးပါလား။ သေခါနီး ဖြစ်နေတာတောင် ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းကို မေးနေသေးတယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။ “အရင်တုန်းက ကာလသားရောဂါဆိုတာ ကုမရဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ကျုပ် ပြောတဲ့ ကုသနည်းဆိုတာက ဖြတ်ပစ်လိုက်တာကို ပြောတာ။ ဓားကို သုံးရတော့ သိုင်းပညာနဲ့ ဆိုင်တယ်လို့ ပြောတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ဟား... ဟား... ဟား... အဲဒီလိုကိုး။” ကျင်းဝူပြန်း ရယ်မောလိုက်ရာ သွေးများ အန်ထွက်လာပြီး ချောင်းဆိုး လာလေသည်။ ရက်ပိုင်းအတွင်း အဆုတ်အထိ ပိုးဝင်သွားသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ချေ။ ကိုယ်ခံအားစနစ် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားစွာ ကျဆင်းနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်သည်။ “ဖြတ်ပစ်လိုက်ရင် ပျောက်သွားရောလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မပျောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူများကို ဒုက္ခမပေးတော့ဘူးပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်သားပဲ။ ဟုတ်သားပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြောသည်။ “အောက်ထျန်း.... မင်းက သိပ်ရယ်ရတာပဲ။ မင်းနဲ့ စောစောမတွေ့ရတာ နာတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တိုင်း သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များ လျော့နည်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ သေရမှာ နောင်တမရပါဘူး။ ငါ့ဘာသာ သတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလည်း မနည်းတော့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ စိတ်အပူဆုံးက မင်းပဲ။”</p> <p> </p> <p><strong>‘ဟမ်... သေခါနီး လူမမာကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် နူးညံ့ကြင်နာတဲ့ စကားတွေ ပြောနေရတာလဲ။’</strong> ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြက်သီးမွေးညှင်း ထသွားသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ ဝမ်းနည်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ငါ့အမေ၊ ငါ့အစ်မ၊ လန်ပိနဲ့ အဖေကြီးတို့က အစွမ်းထက်တဲ့ လူတွေပါ။ သူတို့အတွက် ငါ ပူစရာ မလိုဘူး။ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ။ မိဘမဲ့၊ ပြီးတော့ အရူး။ ငါ့လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ကာကွယ်ပေးနိုင်တာ မင်းလို အဖော်မဲ့နေတဲ့ အရူးလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p>ငါ သေတာနဲ့ အဖေကြီးက မင်းကို သတ်လိမ့်မယ်။ လန်ပိကလည်း သတ်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါ အသက် ရှိနေတုန်းလေး မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကာကွယ်ပေးလိုက်မယ်။ သွားတော့။ သွားတော့။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်ပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လာကြစမ်း။ ယွင်အောက်ထျန်းကို ခေါ်ထုတ်သွားကြ။ မြို့စားအိမ်တော် အပြင်ဘက်ကို ပို့လိုက်။ လေခွင်းမြို့နဲ့ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးကို ပို့လိုက်။ သွား... သွား။ အသက်ရှင်အောင် နေရစ်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>..................</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုနှင့် အားနာမှုတို့ ရောထွေးနေလေ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။ “မလုပ်နဲ့။ ကျုပ်သွားစရာ မလိုဘူး။ ကျုပ်မှာ နည်းလမ်း ရှိတယ်။ ခင်ဗျားကို ကျုပ် ကုပေးနိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ကျင်းဝူပြန်း မကြားနိုင်တော့ပေ။ စောစောက စကားများကို အားကုန်သုံး၍ ပြောဆိုခဲ့ပြီးနောက် သူ သတိလစ် မေ့မြောသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ရံတော် စစ်သည်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဂုန်နီအိတ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထည့်သွင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရုန်းကန်နေ၏။ “ဟေ့လူတွေ... ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ကြတာလဲ။ ကျုပ်ရဲ့ နတ်ဆေးက ပြီးတော့မှာကွ။ နောက်ထပ် နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာ။ သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းကို ကျုပ် ကယ်နိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ လွှတ်စမ်း။</p> <p> </p> <p>ကယ်ကြပါအုံး။ နတ်ဆရာလန်ရေ... ခင်ဗျား လာသတ်ပါတော့။ ကျုပ်ကို လာသတ်ပါ။ အစ်မလန်ပိ... လာသတ်ပါဗျာ။ ကျုပ်ကို သတ်လိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်တစ်ယောက်က ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။ “သေခါနီးအချိန်လေးမှာတောင် သခင်လေးက မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်... တိတ်စမ်း။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အဝတ်စုတ်တစ်ခု ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း...”  ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်မရတော့သလို အသံလည်း မထွက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်များသည် ဂုန်နီအိတ်ကို ထမ်းကာ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ကာ မြို့စားအိမ်တော် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့နှင့် ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးရာ၊ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းစရိတ်အဖြစ် ငွေစ ငါးရာကိုပင် ထည့်ပေးလိုက်သေး၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ကျင်းဝူပြန်းအတွက် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ဒေါသထွက်မိပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များပြားလှသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော တဇွတ်ထိုးသမားများ၊ ကိုယ့်မြင်းကိုယ်စိုင်း စစ်ကိုင်းရောက်ရောက် ဆိုသည့်လူများနှင့် တွေ့ချိန်မှာတော့ ပညာထုတ်ခွင့် မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပညာရှိနှင့် စစ်သည် တွေ့လျှင် ဆင်ခြေပေး၍ မရသလို၊ အရူးနှင့် စစ်သည် တွေ့လျှင်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save