Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ဦးတည်းနှင့် သုံးဦးဆိုင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ထိုခဏ၌ပင် ဝမ်ချိုင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်ချည်း ခုန်အုပ်လိုက်ပြီးလျှင် ယင်း၏ အရှိန်အဝါတို့ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ချေသည်။</p> <p> ကြေးခွံပါ ဝံပုလွေသုံးကောင်တို့သည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားကြလျက် အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာရာမှ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားကြကုန်၏။</p> <p>ယင်းတို့အပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာသော ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်သုံးဦးတို့မှာလည်း အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ လွင့်စင်ကျသွားကြလေသည်။</p> <p>"ဝမ်ချိုင်... တော်တယ်"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။ ဤသည်ကား စစ်ပွဲအစစ်အမှန်၏ နိဒါန်းမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သူသည် လက်ရှိကိုင်ဆောင်ထားသော လုယန့်ဓားကို လေထဲ၌ တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းကာ အထက်သို့ ပင့်မြှောက်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျားလျန်ဖုန်းနှင့် အပေါင်းအပါတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။</p> <p>ထိုသုံးဦးမှာ လေထဲတွင် ဟန်ချက်ပျက်နေသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် လှံရှည်များကို မြှောက်၍ ခုခံကာကွယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"တင်း တင်း တင်း"</p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံသုံးချက်နှင့်အတူ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်အားလုံး လွင့်ထွက်သွားကြရလေသည်။</p> <p>"ထပ်လာစမ်း"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်တွင်း၌ ကုန်ဆုံးနိုင်ဖွယ်မရှိသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဓားကိုဆွဲကာ ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့၏။</p> <p>ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်သုံးဦးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရင်း ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းများ ပြည့်နှက်သွားကြချေပြီ။</p> <p> နန်ဝူးမြို့၌ ကြေးခွံပါ ဝံပုလွေများ အဘယ်ကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား ဝပ်စင်းခဲ့ကြသည်ကို ယခုမှပင် သူတို့ သဘောပေါက်နားလည်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြစ်ရသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခွေးကြောင့်သာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>ထိုစဉ် ဝမ်ချိုင်သည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ပါးစပ်မှ ကြီးမားသော အရိုးတုတ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အူဟောက်လျက် ကြေးခွံပါ ဝံပုလွေသုံးကောင်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ဝံပုလွေသုံးကောင်မှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် ဝပ်စင်းနေကြရုံမှတစ်ပါး ပြန်လည်ခုခံခြင်းငှာ မစွမ်းသာကြချေ။</p> <p>ဝမ်ချိုင်သည် အရိုးတုတ်ကို ခဲလျက် ယင်းတို့ကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ရိုက်နှက်နှိမ်နင်းလိုက်ရာ မကြာမီပင် ဝံပုလွေတို့မှာ ခေါင်း၌ ဗူးသီးလုံးခန့် ဖုထွက်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကုန်ကြတော့သည်။</p> <p>"အူးးးး..."</p> <p>ဝမ်ချိုင်သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ အောင်ပွဲခံသည့်အလား ဟိန်းဟောက်လိုက်ချေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်များမှာမူ ထိုခွေးကြီးသည် အမှန်စင်စစ် အဆင့်မြင့်သော သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေကြောင်းနှင့် သူတို့အားလုံး အကဲဖြတ်မှားယွင်းခဲ့ကြောင်းကို နောက်ကျမှ သိလိုက်ကြရသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူတို့ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ခြေလှမ်းများမှာလည်း မိုးတိမ်နင်းခြင်း ပညာရပ်ကြောင့် တိမ်တိုက်များ ဝေနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရကာ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်လှသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>"ခုတ်ပိုင်းစမ်း"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ဓားရှည်ကို ဦးခေါင်းအထက်သို့ မြှောက်လျက် လေထဲတွင် စက်ဝိုင်းခြမ်းသဏ္ဍာန် အရှိန်အဝါတစ်ခု ချန်ရစ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ချေသည်။</p> <p>ဓားချက်မကျရောက်မီမှာပင် ပြင်းထန်သော လေအဟုန်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ခဲနှင့် ဖုန်မှုန့်များမှာ လွင့်စင်သွားကြရ၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဓားအရှိန်အဝါကို မခံနိုင်သည့်အလား တဖြဖြ လှုပ်ခတ်သွားကြသည်။ ကျားလျန်ဖုန်းသည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားလျက် လှံကိုပင် မမြှောက်နိုင်သေးမီ ဓားချက်မှာ ကျရောက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ကျားလျန်ဖုန်းသည် ပြင်းထန်သော အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခြေထောက်များမှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားရရှာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ဓားကိုတစ်ဖန်မြှောက်ကာ ထပ်မံခုတ်ချလိုက်ပြန်ရာ တန်ဖိုးကြီးလှဟန်တူသော လှံရှည်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့၏။</p> <p>ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျားလျန်ဖုန်းကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သူသည် လွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ကျန်ရှိသော တပည့်နှစ်ဦးမှာလည်း သတိဝင်လာပြီး လှံရှည်များကို ကိုင်စွဲလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်ကြသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဓားဆွဲခုတ်ချက် ပညာရပ်ကို အသုံးပြုရန် ဓားကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက်ဆွဲလျက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်၏။</p> <p> ချင်ယွမ်ဖုန်း နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုနှစ်ဦးမှာလည်း အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ လှံဦးများကို ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်သို့ ပစ်မှတ်ထားကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ဓားရှည်ကို အလျားလိုက်ကိုင်စွဲကာ ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လျက် နောက်သို့ လွှဲခုတ်လိုက်ချေသည်။</p> <p> ထိုဓားချက်တွင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများ စုစည်းနေသဖြင့် လုယန့်ဓားမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ ထိုနှစ်ဦးမှာ လျင်မြန်စွာပင် လှံများကို အရှေ့၌ ကာလျက် ခုခံလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဓားဆွဲ ခုတ်ချက်"</p> <p>ဤဓားချက်ကား ချင်ယွမ်ဖုန်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက အားအင်များ စုစည်းထားသော ချက်ကောင်းဖြစ်ရာ ဓားချက်ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုပင် ကွယ်ပျောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရချေသည်။</p> <p> ဓားရှည်သည် လှံရှည်များနှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ ပဲပြားကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူပင် ပိုင်းဖြတ်သွားပြီး ထိုနှစ်ဦး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားတော့၏။</p> <p>နောက်ဆုံးခဏတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားအနည်းငယ် လျှော့လိုက်သဖြင့် ထိုသူတို့ ခါးပြတ်မသွားသော်လည်း သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသော ထိတ်လန့်ဖွယ် ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားကြလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဓားပေါ်ရှိ သွေးစက်များကို ခါထုတ်လိုက်ရာ ဓားမှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် စင်ကြယ်သွားတော့၏။ သူသည် ဓားကို ကျောပြင်ရှိ ဓားအိမ်ထဲသို့ အေးဆေးစွာ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ထိုသုံးဦးကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ဝမ်ချိုင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p>သို့သော် ကျန်းယုံချန်း၏ ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူက တစ်ချက် ကန်လိုက်သဖြင့် ကျန်းယုံချန်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားရရှာ၏။</p> <p>"ဝမ်ချိုင်... သွားရအောင်"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောပြင်ကို ဟန်ပါပါ ပြသလျက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ကျန်းယုံချန်းမှာမူ သူ၏ဒဏ်ရာကို ဖိထားလျက် မျက်နှာတွင် နာကျည်းမှုနှင့် အာဃာတများ ပြည့်နှက်နေချေပြီ။</p> <p>သူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သင်ခန်းစာပေးရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှလွယ်ကူစွာ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>ဒဏ်ရာ အနည်းဆုံးဖြစ်သော ကျားလျန်ဖုန်းသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးနှစ်ဦး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားလေတော့သည်။</p> <p>"သွားကြစို့၊ နန်ဝူးမြို့ကို ပြန်ပြီး သမားတော် ရှာရမယ်"</p> <p>ကျားလျန်ဖုန်းသည် သတိလစ်နေသော ဝံပုလွေသုံးကောင်ကို နှိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ညီငယ်နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ နန်ဝူးမြို့သို့ ဦးတည်လျက် အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။</p> <p> သူတို့အားလုံး ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာချေသည်။ သူသည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ရာ နေရာသို့ သွားရောက်ကာ စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေလေတော့၏။</p> <p>"ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ သူ စောစောက ထွက်ခွာသွားစဉ် မြေပြင်ပေါ်၌ သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် မသိမသာ ကန်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ကျန်းယုံချန်းကမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့ကို အရှက်ခွဲသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်စင်စစ် ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် မတရား စွပ်စွဲခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤသုံးဦးမှာ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ဖြစ်ကြရာ တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်လိုက်ပါက အပြစ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ကျရောက်လာမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကို မသတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသိုလှောင်အိတ်ကို ယူဆောင်လျက် အမြန်ပင် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ ဝမ်ချိုင်၏ ကျောပေါ်၌ ထိုင်ရင်း အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ နေရာအကျယ်အဝန်း များစွာမရှိသော်လည်း စတုတ္ထအဆင့် ရှိသော ဆေးမြက်ပင် ခုနစ်ပင်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်လျှံသွားရ၏။</p> <p>ထို့ပြင် သားရဲများ ကျင့်စဉ် တိုးတက်စေရန် အထောက်အကူပြုသော ဆေးလုံးများကိုလည်း တွေ့ရှိရသေးသည်။ ထိုဆေးမြက်နှင့် ဆေးလုံးများမှာ ရနံ့အလွန် ပြင်းထန်လှရာ အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရနံ့များမှာ ပျံ့လွင့်လာချေသည်။</p> <p>"သူတို့ ဘာလို့ ဒီဆေးမြက်တွေနဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ယူထားကြတာလဲ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကိုပဲ ပိုသုံးသင့်တာ၊ ဒါက ဖြုန်းတီးတာပဲ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သားရဲများအတွက် ဆေးလုံးများကို မလိုအပ်ပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ သန့်စင်သော နတ်ရေစင်မှာ သူ၏အတွက် အကောင်းဆုံးသော ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save