“ဒါဆိုရင်လည်း စောစောစီးစီးကဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မျိုချမိလိုက်သကဲ့သို့ ရွံရှာစက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
“သခင်က မြန်လွန်းနေတာကိုး၊ ကျွန်မမှာ ဘာမှတောင် ပြောခွင့်မသာလိုက်ဘူး” ရှောင်လင်သည် သူမ၏ ဉာဏ်နည်းလှသော အရှင်သခင်ကို ဆက်၍မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်ထားလိုက်ရှာသည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို အလျင်အမြန်ပင် စည်းနှောင်လိုက်ပြီး အနာကျက်ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ခပ်သွက်သွက် မျိုချလိုက်ရာ ယခုမှပင် သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းစိုပြည်လာတော့သည်။
“ဒီလောက်ဆိုရင်ရော လုံလောက်ပြီလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း ဆေးမီးဖိုကြီးမှာ မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“လတ်ဆတ်တဲ့ သွေးစက်ချလိုက်ရုံနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူးလား” ရှောင်လင်သည်လည်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ဆေးမီးဖိုကြီးထံမှ စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာတော့၏။
ထိုအလင်းတန်းသည် ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆေးမီးဖိုပေါ်ရှိ သွေးစက်များကို ဆေးမီးဖိုက ဖြည်းညှင်းစွာ စုပ်ယူသွားလေသည်။
“ငါ ဒီဆေးမီးဖိုနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်နွှယ်မှု ရှိသွားပြီထင်တယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သော်လည်း ထိုဆက်နွှယ်မှုမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေသေးပေသည်။
“ဘာတွေ မြင်ရလဲ၊ များသောအားဖြင့် မှော်လက်နက်တစ်ခုက အရှင်သခင်ကို အသိအမှတ်ပြုပြီဆိုရင် ယင်းလက်နက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြသလေ့ရှိတယ်” ဟု ရှောင်လင်က အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ “ဘာအချက်အလက်မှ ငါမမြင်ရဘူး၊ ငါသိတာကတော့ ဒီဆေးမီးဖိုရဲ့ အမည်က... နဂါးဖမ်းဆေးမီးဖို တဲ့”။
“တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ အမည်ပဲ” ရှောင်လင်က မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ “ဒီဆေးမီးဖိုနဲ့ အချိန်ကြာကြာ အတူရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့ အချက်အလက်တွေ ပိုသိလာနိုင်တာပေါ့”။
ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ယခုအခါ အချို့သော ကျင့်ကြံသူများ တစ်သက်လုံး မပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် မှော်ရတနာတစ်ခုကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည်လည်း အစားအသောက်များကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားကြပြီ ဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အစားအစာများမှာ ထူးထူးခြားခြား ပေါများလှသဖြင့် သူတို့သုံးဦးလုံး မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်လိုက်ကြသည်။
ချန်ညီအစ်မနှစ်ဖော်မှာ များစွာ စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိနေကြပေသည်။ လွန်ခဲ့သော အတိတ်ကာလများက အတည်တကျမရှိ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ ကြင်နာတတ်သော သူတစ်ဦးက ခေါ်ယူကျွေးမွေးထားသဖြင့် သူတို့မှာ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်လျက် ရှိကြသည်။
ထို့အပြင် စားဝတ်နေရေး ပြည့်စုံရုံသာမက ယခင်က အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့သော ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကိုပါ စတင်ခွင့်ရရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကျေးဇူးတင်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိကြတော့သည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ထိုအခြင်းအရာများကို သတိမပြုမိဘဲ အစားအသောက်ကို အမြန်လက်စသတ်ကာ ဆေးမီးဖိုကို ပွေ့ပိုက်၍ သူ၏အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။
ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကျန်ရစ်သော်လည်း ဘာမှတော့ ဝင်မပြောခဲ့ကြပေ။
စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် စားပွဲကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းများ ပြုလုပ်ရန် အသီးသီး အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားကြသည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူတို့အတွက် ကျင့်စဉ်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များကို ရှာဖွေပေးထားသဖြင့် သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်လိုဘဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကျင့်ကြံကာ တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ အထောက်အကူပြုနိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြပေသည်။
အခန်းထဲတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နဂါးဖမ်းဆေးမီးဖိုကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ ပွေ့ပိုက်ထားလျက် ရှိသည်။
“ငါ ဆေးဖော်စပ်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုကာ ဆေးမီးဖိုကို မြေပြင်ပေါ်၌ ချလိုက်သည်။
ရှောင်လင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသိစိတ်ထဲ၌ တစ်ဖန် ပေါ်လာပြန်သည်။
ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိသေးသော အစပြုသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။
ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်ကို သင်ယူထားသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ စမ်းသပ်ခြင်း မပြုဖူးသေးချေ။
“သခင်... ကျွန်မ ပြောပြစရာ ရှိပါတယ်။ သားရဲမီးလျှံကို အသုံးပြုတာက အခြားသော အထူးလောင်စာတွေကနေ ထွက်တဲ့ မီးထက် အပူချိန် ပိုမြင့်မားတဲ့အတွက် ဆေးမြက်ပင်တွေကို သန့်စင်ဖို့ ကြာချိန် ပိုတိုတောင်းပါလိမ့်မယ်” ဟု ရှောင်လင်က အတည်ငြိမ်ဆုံး ဆိုလိုက်သည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ “ငါနားလည်ပါပြီ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။
သူသည် ဆေးမီးဖိုကို အရှေ့မှာ ထားကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဆေးမြက်ပင် အများအပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤဆေးမြက်ပင်များသည် ဝိညာဉ်ဆေးမြက်များ မဟုတ်သော်လည်း ပထမအဆင့် ချီစုစည်းခြင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်ရာတွင် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။
အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းဖြစ်သော ချီစုစည်းခြင်းမြက်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင် အများအပြား စိုက်ပျိုးထားသဖြင့် ဝယ်ယူရန် မလိုအပ်ပေ။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခန်းပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ ချီစုစည်းခြင်းမြက် လက်တစ်ဆုပ်စာကို ခူးယူ၍ အခန်းထဲသို့ ခပ်သွက်သွက် ပြန်ဝင်လာသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသော်လည်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာသည် စိတ်ရှည်သည်းခံမှုအပေါ် အခြေခံသည် ဖြစ်ရာ စိတ်ဇောသန်နေရုံနှင့် အောင်မြင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် သက်ပြင်းရှည် နှစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် ဖေယွမ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤဆေးလုံးသည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် အသုံးအများဆုံး ဆေးလုံးဖြစ်ရာ ဖော်စပ်နည်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ဘဲ နေရာတိုင်း၌ ရနိုင်ပေသည်။
ဆေးနည်းတွင် ပါဝင်ပစ္စည်း ပမာဏများ၊ ဆေးမီးဖိုထဲ၌ ထည့်သွင်းရမည့် ကြာချိန်နှင့် မည်သို့သော ပုံသဏ္ဌာန်အထိ အပူပေးရမည်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားလေသည်။
“ဒီလောက် အသေးစိတ်ကျနေတာကို ငါဘာလို့ မဖော်စပ်နိုင်ရမှာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သံသယဖြစ်မိသည်။
သူသည် လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်ရာ သားရဲမီးလျှံတစ်စသည် ဆေးမီးဖိုအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာတော့သည်။
နဂါးဖမ်းဆေးမီးဖိုသည်လည်း အပူချိန်ကို အာရုံခံမိကာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး ဆေးမီးဖိုကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
ဆေးမီးဖို၏ အပေါက်နှစ်ပေါက်မှ မီးလျှံများ ပန်းထွက်နေသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၏ အခြေခံသဘောတရားကို နားလည်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူသည် ဆေးမီးဖိုမှ ထွက်နေသော လက်ကိုင်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုလက်ကိုင်မှတစ်ဆင့် မိမိတို့၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို ထည့်သွင်းကာ မီးအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကြသည်။
ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦးအတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖြစ်သည်။
အတတ်ပညာရှင် ဖြစ်လာရန် အခြေခံအကျဆုံး လိုအပ်ချက်မှာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရုပ်ဒြပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ဆေးမီးဖိုအတွင်းရှိ အခြေအနေများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
သုံးပေါက်ပါ ဆေးမီးဖိုကို အရိုးရှင်းဆုံးဟု ဆိုကြသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ထိုအပေါက်များမှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။
အပေါက်သုံးပေါက်ရှိလျှင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သုံးသွယ်ခွဲ၍ ဝင်ရောက်စေကာ ဆေးလုံးကို ဘက်ပေါင်းစုံမှ ကြည့်ရှုစောင့်ကြည့်ရသဖြင့် မည်သည့်အခြေအနေမျိုးကိုမဆို ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ဆေးမီးဖိုတွင် အပေါက်များလေလေ ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလေလေ ဖြစ်သော်လည်း ထွက်ရှိလာသော ဆေးလုံးမှာမူ ပိုမိုပြည့်စုံ ကောင်းမွန်လေလေ ဖြစ်ပေသည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်ပါ လမ်းညွှန်ချက်များအတိုင်း ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။
အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည် မသိသော်လည်း သူသည် ဆေးမီးဖိုအတွင်းသို့ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို ဆက်တိုက် ထည့်သွင်းနေခဲ့ရာ မီးလျှံများမှာ အတွင်း၌ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသော်လည်း ဆေးမီးဖို၏ အပြင်ဘက်မှာမူ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကြာမြင့်စွာ ကြိုးစားပြီးနောက်တွင်မှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စတင်အာရုံခံမိလာတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့ ထူးခြားဆန်းပြားသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ရှောင်လင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အာရုံခံနိုင်ခြင်းမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတွင် ပါရမီထူးခြားလှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။
မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကို ရေဒါတစ်ခုကဲ့သို့ မြင်တွေ့နေရပြီး ထောင့်စွန်းများရှိ သေးငယ်သော အရာဝတ္ထုများကိုပင် အသေးစိတ် သိရှိနေလေသည်။
အဆင့်မြင့် ဆေးဖော်စပ်သူအချို့မှာမူ ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ပြုလုပ်နိုင်ကြသော်လည်း ယင်းမှာ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ တာဝန်ကို သတိရကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို နှစ်သွယ်ခွဲ၍ အပေါက်နှစ်ပေါက်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
သားရဲမီးလျှံသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မထိခိုက်နိုင်သလို နာကျင်မှုကိုလည်း မပေးစွမ်းနိုင်ပေ။ သို့သော် ဆေးမီးဖိုအတွင်းရှိ အခြေအနေများကိုမူ အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။
“ပထမဆုံး... ချီစုစည်းခြင်းမြက်ကို သန့်စင်ရမယ်”
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရင်းပင် ဘေးသို့ လက်ကမ်းကာ ချီစုစည်းခြင်းမြက်ကို တိကျစွာ လှမ်းယူလိုက်လေတော့သည်။
***