Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆေးဖော်စပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အင်အားကို အသုံးပြု၍ မျက်စိမှိတ်ထားလျှင်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို အထင်အသား မြင်တွေ့နေရချေပြီ။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချီစုစည်းခြင်းမြက်ကို ဆေးမီးဖိုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ထည့်လိုက်သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် သားရဲမီးလျှံသည် ရုတ်ခြည်းဟုန်းခနဲ တောက်လောင်လာပြီး ချီစုစည်းခြင်းမြက်ကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"သွားပြီပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်အင်အားဖြင့် အကဲခတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ ဖေယွမ်ဆေးမြက်သည် သားရဲမီးလျှံအတွင်း၌ တစ်ခဏမျှသာ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ပြာပုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှ မီးအားကို လျှော့ချရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်တော့၏။</p> <p>"နောက်တစ်ကြိမ်"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ထပ် ချီစုစည်းခြင်းမြက် တစ်ပင်ကို ယူ၍ ဆေးမီးဖိုအတွင်းသို့ ထပ်မံပစ်ထည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သားရဲမီးလျှံမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှရာ မီးအားကို လျှော့ချထားသည့်တိုင် ဖေယွမ်ဆေးမြက်မှာ ကြာရှည်မခံဘဲ ပျက်စီးသွားရပြန်သည်။</p> <p> ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဇွဲနပဲကြီးမှုကြောင့် တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် ဆက်တိုက်စမ်းသပ်ခဲ့သော်လည်း အားလုံးမှာ ချွင်းချက်မရှိ ပြာအတိ ဖြစ်ခဲ့ရလေတော့သည်။</p> <p>တစ်ညလုံး ဆေးဖော်စပ်ခဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တစ်ကြိမ်သာ အောင်မြင်ခဲ့လေသည်။ ဆေးမီးဖိုအတွင်းရှိ စိမ်းပြာရောင် ဆေးရည်တစ်စက်ကို ကြည့်ရှုရင်း သူသည် အားရပါးရ ရယ်မောမိတော့သည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဆေးမီးဖိုအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အင်အားတို့မှာလည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့၏။</p> <p>ရုတ်တရက်ဖြစ်သွားသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သားရဲမီးလျှံကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရာ သူပင်ပန်းကြီးစွာ ဖော်စပ်ထားသော ဆေးရည်တစ်စက်မှာ ထပ်မံ၍ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရပြန်လေသည်။</p> <p>"တောက်... ခက်လိုက်တာ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မချိတင်ကဲ ကျိန်ဆဲမိသော်လည်း ထိုအချိန်၌ သူသည် ကိုယ်လက်မအီမသာဖြစ်ခြင်းထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေချေပြီ။</p> <p>"ရှောင်လင်... ဒါက ပုံမှန်ပဲလား" ဟု သူက အမြန်မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>"မှန်ပါတယ် သခင်၊ ဆေးဖော်စပ်တဲ့အခါ ဝိညာဉ်အင်အားကလည်း ကုန်ခမ်းတတ်ပါတယ်။ သခင်က တစ်ညလုံး တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တာဟာ သခင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အင်အားက အခြားသူတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေလို့ပါပဲ" ဟု ရှောင်လင်က အေးဆေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့၊ ငါ နည်းနည်းလောက် အိပ်ဦးမှဖြစ်မယ်"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထရပ်၍ ခုတင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်လဲကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p>မိုးသောက်အလင်းရောက်သော် ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ ညီအစ်မနှစ်ဦး နိုးလာကြသော်လည်း အမြဲစောစောထလေ့ရှိသော ဖုန်းအစ်ကိုမှာမူ နိုးမလာသေးသည်ကို တွေ့ရှိကြရသည်။</p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့်" ဟု ချန်ဒါချောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး တိုင်ပင်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆေးမီးဖိုနှင့်အတူ ပြာပုံများ၊ ဆေးမြက်အမြောက်အမြားကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို ဆေးဖော်စပ်နေတာလား" ဟု ချန်ရှောင်ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏။ ချန်ဒါချောင်သည် ခုတင်အနီးသို့ သွားကြည့်ရာ မှောက်လျက်သား အိပ်ပျော်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားတာ ဖြစ်မှာပါ" ဟု သူမက ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သေချာစွာ အိပ်စက်စေပြီး စောင်ခြုံပေးခဲ့ကာ အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မွန်းတည့်ချိန်အထိ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး နိုးလာချိန်တွင် မျက်ခွံများမှာ လေးလံနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပျင်းကြောဆန့်ကာ ခုတင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့၏။</p> <p>တစ်ညလုံး ဆေးဖော်စပ်ခဲ့သော်လည်း ဘာတစ်ခုမျှ ဖြစ်ထွန်းမလာသည့်အပြင် တစ်နေ့လုံး အပင်ပန်းခံ လုပ်ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ နွမ်းလျနေပေရာ "ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကလည်း လူကို တော်တော်ပင်ပန်းစေတာပဲ" ဟု တွေးတောရင်း မတတ်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ဆေးဖော်စပ်သူများ အဘယ်ကြောင့် ရှားပါးသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားတော့၏။</p> <p>ဤပထမခြေလှမ်းကိုပင် လူအများစုမှာ ဇွဲမလျှော့ဘဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။</p> <p>ထို့ပြင် သူ၏ ဝိညာဉ်အင်အားက အဘယ်ကြောင့် သာမန်ထက် ပိုမိုအားကောင်းနေရသနည်းဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း စဉ်းစားမိရာ သူသည် ကမ္ဘာမြေမှ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု တွေးမိ၏။</p> <p>ယခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်နှစ်ခု ပေါင်းစပ်နေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>ထိုအကြောင်းအရာများကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် သူသည် ဆက်လက်မတွေးတော့ဘဲ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ရေကန်၌ အဝတ်လျှော်နေသော ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ကို တွေ့ရသဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ မျက်နှာသစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ရုတ်တရက်တာဝန်ကို သတိရသွား၏။</p> <p>"လာကြ... မင်းတို့ကို လယ်ကွင်းထဲ ခေါ်သွားမယ်" ဟု သူက ပြုံးလျက် ပြောဆိုကာ ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှ အဆင့် (၃) ဝိညာဉ်ပင် (၅) မျိုးနှင့် အဆင့် (၄) သွေးဂျင်ဆင်း (၁) မျိုး၊ ပေါင်အန်းဆေးခန်းမှ ဝမ်ရှူးကျူးပေးအပ်သော အဆင့် (၃) ဝိညာဉ်ပင် (၆) မျိုးတို့ကို ရရှိထားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ပြင် သူရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော သိုလှောင်အိတ်များအတွင်းမှ အဆင့် (၄) ဝိညာဉ်ပင် (၃) မျိုးကိုလည်း ရရှိထားသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အကျိုးအမြတ် များပြားလှပေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ အဆင့် (၃) နှင့် အထက် ဝိညာဉ်ပင် အမျိုး (၁၀၀) စိုက်ပျိုးရမည့် ပင်မတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန် များစွာ နီးစပ်သွားစေခဲ့၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ညီအစ်မနှစ်ဦးနှင့်အတူ အိမ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေကွက်လပ်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ကြသည်။ ဝိညာဉ်ပင်များကို အိမ်နှင့် နီးကပ်စွာ စိုက်ပျိုးပြီး နှင်းကြာမြက်နှင့် ကျူးယွမ်လက်ဖက် ကဲ့သို့သော အပင်များကိုမူ အနည်းငယ် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် စိုက်ပျိုးထားလိုက်၏။</p> <p>သူ၏ မြေနက်မြေပေါ်၌ တစ်နေ့တွင် ဝိညာဉ်ပင်များ ဝေဆာနေစေရမည်ဟုလည်း စိတ်ကူးမိသေးသည်။</p> <p>မကြာမီ မြေနက်မြေပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ပင် အမျိုးပေါင်း (၁၅) မျိုး၊ စုစုပေါင်း အပင် (၂၀) စိုက်ပျိုးပြီးစီးသွားလေသည်။ ၎င်းတို့ သုံးဦးသည် အပင်တစ်ပင်ချင်းစီအပေါ်သို့ အရာခပ်သိမ်း နိုးထစေသော ဆေးရည် တစ်စက်စီကို ချပေးလိုက်ကြ၏။</p> <p>ထိုအခါ အပင် (၂၀) စလုံးမှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး စိမ်းလန်းစိုပြည်ကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။</p> <p>"... ရုတ်တရက်တာဝန် ပြီးမြောက်ပါသည်။ ဆုလာဘ်များကို ယခု ထုတ်ပေးနေပါပြီ" ဟု စနစ်၏ အသိပေးသံမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ မြည်ဟီးလာ၏။</p> <p>"အခုကြီးလား" ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။</p> <p> "နေဦးလေ... မွေးမြူရေးခြံကြီးက ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာရင် ဒါချောင်နဲ့ ရှောင်ချောင်တို့ လန့်သွားကြလိမ့်မယ်"</p> <p>သို့သော်လည်း စနစ်မှာ သူ၏ စကားကို မကြားဘဲ အေးစက်သော အသိပေးသံကိုသာ ထပ်မံထုတ်လွှင့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဆုလာဘ်ကို ထုတ်ပေးပြီးပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြု၍ စစ်ဆေးပါ"</p> <p>"ဒုက္ခပါပဲ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲရင်း အိမ်ပတ်ပတ်လည်သို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်ရာ အနောက်ဘက်တွင် မွေးမြူရေးခြံကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ယင်းမှာ ဘောလုံးကွင်း နှစ်ကွင်းစာခန့် ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။ အမိုးကို အုတ်ကြွပ်များဖြင့် မိုးထားပြီး မိုးဒဏ်လေဒဏ်ကို ကာကွယ်နိုင်ရန် စီမံထားကာ အထဲတွင် အခန်းငယ်လေးများကို သီးခြားစီ ခွဲခြားထားသည်။</p> <p>အခန်းတိုင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ရေကန်၊ အစာခွက်နှင့် အခြားသော အသုံးအဆောင်များ ရှိနေပြီး အခန်းတွင်း၌လည်း နံရံတွင် ချိတ်ထားသော သံကြိုးနှင့် လည်ပတ်များပါ ရှိနေချေသေးသည်။</p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို... ဒါက ဘာကြီးလဲဟင်" ဟု ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည်လည်း ထိုနေရာသို့ ပြေးလာရင်း အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်ကြ၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သို့ စတင်ရှင်းပြရမည်ကို မသိဘဲ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ရသည်။</p> <p>ထူးကဲသာလွန်သော နတ်ဘုရားစိုက်ပျိုးရေးစနစ်မှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ရာ မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။</p> <p> သို့သော်လည်း ညီအစ်မနှစ်ဦးကို မည်သို့ လိမ်ညာရမည်နည်း။</p> <p>"အဲဒါက... ငါတို့ရဲ့ မွေးမြူရေးခြံလေ၊ ဒါကို ငါ မနေ့ညက ဆောက်ခဲ့တာလို့ ပြောရင် မင်းတို့ ယုံကြမလား" ဟု သူတို့နှစ်ဦးကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>ချန်ရှောင်ချောင်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "ဖုန်းအစ်ကို... လိမ်ရင်လည်း နည်းနည်း ယုံရအောင် လိမ်ပါဦး၊ ဒီကျောက်ခင်းကြမ်းပြင်တွေ၊ ခိုင်ခံ့တဲ့ အမိုးအကာတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ တစ်ညတည်းနဲ့ ပြီးသွားတယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>ချန်ဒါချောင်ကမူ ချန်ရှောင်ချောင်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး "ဖုန်းအစ်ကို... အစ်ကိုပြောသမျှ အရာအားလုံးကို ညီမတို့ ယုံကြည်ပါတယ်၊ အစ်ကို မပြောပြနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေရင်လည်း ညီမတို့ ထပ်မမေးတော့ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> ၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်အတူ နေထိုင်လာကတည်းက သူ၏ ထူးခြားမှုများကို သတိထားမိနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ဒါချောင်မှာ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အချိန်တန်ရင် ငါ အားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ကြည်စွာ ကတိပေးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save