Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">လုပ်အား၏ အသီးအပွင့်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သစ်ပင်ထက်ဝယ် ခိုနားနေသော ရှောင်ချောင် သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ဖုန်းအစ်ကို... ရှောင်ပိုင် လေး အဆင်ပြေပါ့မလား” ဟု မေးမြန်းရှာလေသည်။</p> <p>“မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အခုလာနေတာက ဂျိုတစ်ချောင်း ကျားဘုရင် တစ်ကောင်ပဲ... ကြည့်ရတာ ပထမအဆင့် အလယ်အလတ် သားရဲအဆင့်ကို ရောက်နေပြီထင်တယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ထိုစဉ်တွင် ဂျိုတစ်ချောင်း ကျားဘုရင်သည် သနားစရာကောင်းလှသော နှင်းမြွေပါ လေးအား တစ်လုပ်တည်း ဝါးမျိုရန် ပါးစပ်ကို အဟောင်းသား ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> သို့ရာတွင် ယင်း၏ ဦးခေါင်းထက်၌ အရိပ်တစ်ခု ရုတ်ခြည်း ကျရောက်လာကာ ဂျိုတစ်ချောင်း ကျားဘုရင်က မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော လူသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပေတော့သည်။</p> <p>ဝုန်း...</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ရာ မြေပြင်တွင် ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားရုံမျှမက ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားချေသည်။</p> <p>သနားစရာကောင်းသော ထိုသားရဲမှာ အခြေအနေကို သဘောမပေါက်နိုင်ခင်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နင်းခြေမှုကို ခံလိုက်ရကာ သတိလစ်မေ့မြောသွားရလေတော့သည်။</p> <p>ဂျိုတစ်ချောင်းသစ်ကုလားအုတ်သည် သတိပြန်လည်လာသောအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဇောက်ထိုးဆွဲထားခြင်း ခံနေရသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ယင်း၏ ဘေးတွင်လည်း နှင်းမြွေပါလေးမှာ တွဲလောင်းကျလျက် ရှိနေပေသည်။</p> <p>သားရဲက ကျောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထူးခြားသော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး ထိုရနံ့မှာ ဝိညာဉ်သားရဲများအတွက် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် တောက်ပသော မီးခြင်္သေ့ တစ်ကောင်သည် ရနံ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီး ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>ဂျိုတစ်ချောင်း ကျားဘုရင်သည် မီးတောက်များကို အသုံးပြုနိုင်သော ထိုခြင်္သေ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားကိုးရာမဲ့သည့် ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ ယင်းခြင်္သေ့သည် သူ၏ ရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>မီးခြင်္သေ့သည် ဂျိုတစ်ချောင်းသစ်ကုလားအုတ်ကို မြင်သောအခါ အားရပါးရ ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီး ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော လူသားတစ်ဦးက မီးခြင်္သေ့အား မြေပြင်ပေါ်သို့ သတိလစ်အောင် ရိုက်ချလိုက်သည်ကို ဂျိုတစ်ချောင်း ကျားဘုရင် မြင်လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>ထိုလူသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပေ၏။</p> <p>သားရဲက တစ်ဖန် ဟိန်းဟောက်ပြန်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်ပြီး “ဘာတွေ အော်နေတာလဲ” ဟု ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂျိုတစ်ချောင်း ကျားဘုရင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ဆုတ်နှစ်သွားရှာသည်။</p> <p> ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော မီးခြင်္သေ့ကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။</p> <p>အကယ်၍ ဂျိုတစ်ချောင်း ကျားဘုရင်သည် တိုက်ခိုက်ရေးသမားဖြစ်လျှင် ဤမီးခြင်္သေ့မှာ မီးတောက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် မှော်ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေမည်။</p> <p> အကယ်၍ ယင်းသည် မြင့်မားသော သားရဲအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သားရဲမီးလျှံ မှော်အမြူတေ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုမျှအထိ များများစားစား မစဉ်းစားတော့ဘဲ ထူထဲသော နွယ်ပင်တစ်ခုဖြင့် မီးခြင်္သေ့အား တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။</p> <p> ခြင်္သေ့က နွယ်ပင်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယင်း၏ ပါးစပ်ကိုပါ အသေအချာ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သေး၏။</p> <p>ဂျိုတစ်ချောင်း ကျားဘုရင်မှာမူ မိမိကဲ့သို့ပင် ဇောက်ထိုးအချည်ခံလိုက်ရသော အိမ်နီးနားချင်း အသစ်ကိုကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ကြိတ်၍ ငိုကြွေးနေပေတော့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ဧရာမ သားရဲကြီး နှစ်ကောင်မှာ လေထဲတွင် ဟိုဖက်ဒီဖက် ယိမ်းထိုးလျက် ရှိနေချေပြီ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားသည်အထိ ပြုံးပျော်နေမိသည်။</p> <p>"ငါးစာကို လိုလိုလားလား ဟပ်စေတဲ့" ဤနည်းဗျူဟာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်လှပေရာ ခဏအတွင်းမှာပင် သားရဲနှစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နှင်းမြွေပါလေး ရှောင်ပိုင်  နိုးလာသော်လည်း ဘေးတွင် မီးခြင်္သေ့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကာ ထပ်မံ၍ သတိလစ်သွားပြန်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ပိုင်လေး ကြောက်လန့်ကာ သေသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြန်ပင် အောက်သို့ ချပေးလိုက်ရလေသည်။</p> <p>မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဒါချောင်၊ ရှောင်ချောင် တို့ ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် သစ်ပင်ထက်၌ ဝပ်စောင်းကာ သားရဲများကို ဆွဲဆောင်နေကြသည်။</p> <p>နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သစ်ပင်ထက်တွင် အမျိုးမျိုးသော သားရဲ တစ်ဆယ်ကျော်မျှ တွဲလောင်းကျနေပေပြီ။ သို့သော်လည်း ထိုသားရဲများထဲတွင် အဆင့်မြင့် သားရဲတစ်ကောင်မျှ မပါဝင်သလို ပဉ္စမအဆင့် သားရဲပင် မရှိချေ။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင် ကို တောအပြင်ဘက်မှ စောင့်ဆိုင်းရန်နှင့် ပိုက်ကွန်ကို သိမ်းဆည်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မြေပြင်မှာ ရုတ်ခြည်း တုန်ခါလာလေတော့သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ ဖုန်းအစ်ကို” ဟု ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့က ထိတ်လန့်တကြား မေးမြန်းကြ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့လက်ထဲမှ နှင်းမြွေပါလေးမှာလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအား နာကျည်းသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ယင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အနိုင်မတိုက်နိုင်ပါက မုချလက်စားချေမည် ဖြစ်ပေ၏။ယခုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တောအုပ်အတွင်းမှ ဖြူဖွယ်သော အရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p>“အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားကာ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ ယင်းမှာ လူသားကဲ့သို့ မတ်တတ်လမ်းလျှောက်နိုင်သော၊ ဝမ်းဗိုက်တွင် မည်းနက်နေပြီး ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သန်မာထွားကျိုင်းလှသော အဖြူရောင်မျောက်ဝံကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“အဲ့ဒါ ဧကရာဇ် မျောက်ဝံဖြူကြီး ပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။ ထိုမျောက်ဝံများသည် အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းလှသော သားရဲများဖြစ်ပြီး ဂျိုတစ်ချောင်း ကျားဘုရင်နှင့် သွေးခြင်္သေ့ တို့ကိုပင် အမဲလိုက်စားသောက်တတ်သည့် အလွန်ရက်စက်သော သားရဲမျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယခု ရောက်ရှိလာသော မျောက်ဝံမှာ အရွယ်မရောက်သေးသော်လည်း ယင်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ဒုတိယအဆင့် မြင့်မားသော သားရဲအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> “ဒီလိုနေရာမှာ အဆင့်မြင့်သားရဲတစ်ကောင် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့ဩနေမိသည်။ မျောက်ဝံကြီး နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။</p> <p>တစ်နေ့ခင်းလုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း ဖမ်းဆီးထားသော လုပ်အား၏ အသီးအပွင့်များကို ဤမျောက်ဝံကြီးအား ခိုးယူခွင့် မပေးနိုင်ပေ။ မျောက်ဝံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိထက် အရပ်ရှည်သော ထိုသားရဲကို ရင်ဆိုင်ရန် ကျောပေါ်မှ လုယန့်ဓား  ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>မျောက်ဝံသည် အနီးရှိ သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင်ကို ဆွဲနှုတ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ လွှဲရိုက်လိုက်၏။</p> <p>“ဓားဆွဲ ခုတ်ချက်  ...”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သော ထိုပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ရိုးသဖွယ် လှည့်ကာ အလျားလိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>လုယန့်ဓားသည် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မျောက်ဝံ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပိုင်းဖြတ်သွားချေပြီ။</p> <p>မျောက်ဝံကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာပြီး လက်ထဲမှ သစ်ပင်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လျောကျသွားသည်။</p> <p> ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ မိုးတိမ်နင်းခြင်း ကို အသုံးပြုကာ မျောက်ဝံ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။</p> <p>“ထိုင်ချလိုက်စမ်း...”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဓားရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ အားကုန် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ ဝုန်း... ဆိုသော အသံနှင့်အတူ မျောက်ဝံကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားတော့သည်။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့လည်း သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြတ်သားလှသော တိုက်ကွက်ကို ကြည့်ကာ မှင်သက်နေကြကုန်၏။</p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို... အရမ်းကို မိုက်တာပဲ” ဟု ရှောင်ချောင်က မျက်လုံးလေးများ တောက်ပလျက် ဆိုရှာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ “ဒီလောက်ပါပဲ... လောကမှာ တတိယ လောက်တော့ ချောမှာပါ” ဟု ဟန်ကိုယ်ဖို့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ မျောက်ဝံကြီးမှာ မသေသော်လည်း သတိလစ်သွားချေပြီ။</p> <p>သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် မြေပြင်မှာ တစ်ဖန် ထပ်မံ၍ တုန်ခါလာပြန်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သွားကာ “ဒီတစ်ခါ ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ” ဟု ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> မကြာမီမှာပင် ဖုန်မှုန့်လုံးကြီး တစ်ခုသည် သူတို့ရှိရာသို့ လွင့်ပါးလာချေပြီ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်ကာ “မကောင်းတော့ဘူး... အခုချက်ချင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်” ဟု သတိပေးလိုက်ပေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save