Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆမတန် များပြားလှသော အကျိုးအမြတ်များနှင့်အတူ ပြန်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>ဖုန်မှုန့်များ မငြိမ်သက်မီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဧကရာဇ်မျောက်ဝံဖြူကို အလျင်အမြန် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ချိတ်ဆွဲထားသော အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲအချို့ကိုလည်း အောက်သို့ ချပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းတို့ကို လွှတ်မပေးဘဲ နွယ်ပင်အားလုံးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် တောအုပ်အပြင်ဘက်သို့ အပြင်းနှင်ခဲ့ချေသည်။</p> <p>ထိုသားရဲ တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့၏ စုစုပေါင်းအလေးချိန်မှာ ကီလိုဂရမ် ထောင်ချီ၍ ရှိပေအံ့။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြောအခြင်များမှာ ရုန်းကြွနေပြီး မိုးတိမ်နင်းခြင်း ပညာရပ်၏ အကူအညီဖြင့်သာ မနည်းပင် ပြေးလွှားနိုင်ခဲ့ရသည်။</p> <p> မိမိရရှိထားသော ဤသားရဲတို့ကို စွန့်လွှတ်ရမည့်အစား အသက်အသေခံမည်ဟူသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုမျိုးပင်။ ဤသည်ကိုပင် "စည်းစိမ်အတွက် လူသေ၍ အစာအတွက် ငှက်သေသည်" ဟု ဆိုထိုက်ပေသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် သူသည် ငွေမက်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ချေတော့သည်။</p> <p>ခဲယဉ်းစွာ အားထုတ်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် တောအုပ်အစွန်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တောအုပ်အပြင်ဘက်နှင့် သိပ်မဝေးလှသဖြင့်သာ လွတ်မြောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း မိုးရွာထားသကဲ့သို့ ချွေးများရွှဲနစ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားရလေတော့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် တောအုပ်အတွင်း၌ သားရဲအုပ်ကြီး တစ်အုပ် ပေါ်လာချေသည်။ ၎င်းတို့သည် တောအုပ်အစွန်သို့ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အစာကောင်ကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်သို့ တိုးဝင်ပုန်းကွယ်ကြကုန်၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ထိုသားရဲများမှာ အဆင့်မြင့် သားရဲများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>စောစောက တောအုပ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖုန်မှုန့်များမှာ ဤသားရဲအုပ်ကြီး ပြေးလွှားလာသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ ထိုခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင်လျှင် ကျောချမ်းသွားရသည်။</p> <p> သို့သော်လည်း ဤအဆင့်မြင့် သားရဲများ တောအုပ်ထဲမှ စုပြုံထွက်လာရခြင်း၌ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိရမည်ဟု သူ တွေးတောမိသည်။</p> <p>မှန်ပေရာ၊ ခဏအကြာတွင် ဝံပုလွေဟောင်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သားရဲအုပ်ထဲမှ အဖြူအမဲ ရောယှက်နေသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> ယင်းကား လာဘ်ကောင် ဝမ်ချိုင်ပင် ဖြစ်၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချိုင်သည် သားရဲတို့၏ ခေါင်းဆောင်သဖွယ် ဖြစ်နေပြီး သားရဲအပေါင်းတို့ကလည်း သူ့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြရသည်။</p> <p>ဝမ်ချိုင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနားသို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ချီးမွမ်းစကားကို စောင့်မျှော်နေဟန် တူပေသည်။</p> <p> "မင်းပဲ ဒါတွေကို ရှာလာတာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အဆင့်မြင့် သားရဲ သုံးဆယ်ကျော်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> ဝမ်ချိုင်သည် ခေါင်းကို ပင့်မြှောက်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာအမူအရာက အဖြေကို ဖော်ပြနေပြီးသားပင်။</p> <p>"ဝမ်ချိုင်... မင်းက တကယ်ကို တော်တာပဲ"</p> <p>ဝမ်ချိုင်က ဤသားရဲများကို ရှာဖွေပေးခဲ့သည်ဟု ကြားသော် ချန်ရှောင်ချောင်သည် အားကျနှစ်သက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဝမ်ချိုင်အနားသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း သက်ပြင်းချရင်း "မင်းရဲ့ အားကိုးရာက ပြောင်းလဲတာ မြန်လှချေလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>"ရော့... ဒါက မင်းကို ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ နတ်ရေစင်ပဲ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သန့်စင်သော နတ်ရေစင် ဆယ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ရှောင်ချောင်က ဝမ်ချိုင်ကို တစ်ပုလင်းချင်း တိုက်ကျွေးရာ ဝမ်ချိုင်မှာ အလွန်ကျေနပ်နှစ်သိမ့်နေဟန် ရှိချေသည်။</p> <p>"ဒါနဲ့... ဒီသားရဲတွေကို ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်ခေါ်သွားလို့ ရမလား၊ ဒါတွေကို ဆွဲသွားရတာ ငါ သိပ်ပင်ပန်းလို့ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲ တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ခွေးဘုရင် သည် လူသားတို့ကဲ့သို့ပင် ရွံရှာသော အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ ယင်းမှာ စနစ် ဖြစ်သော ရှောင်လင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း မကြာခဏ မြင်တွေ့ဖူးသည့် အမူအရာမျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟေ့... ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ ချွေးနှဲစာတွေနော်၊ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ အကုန်လုံးကို ပြန်သယ်သွားရမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> မိမိ၏ စနစ် ရှောင်လင်ကသာမက မိမိမွေးထားသော ခွေး ဝမ်ချိုင်ကပါ မိမိကို အထင်သေးနေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အာဃာတတန်ဖိုးများ မြင့်တက်လာရသည်။</p> <p>သူ့တွင် အာဃာတများ ရှိနေသော်လည်း စနစ်၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သော ရှောင်လင်ကိုမူ သူ မထိတွေ့နိုင်ပေ။ ဝမ်ချိုင်ကိုမူ ပြောမနေပါနှင့်၊ ဝမ်ချိုင်က သူ့ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိပေရာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲ တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ချည်နှောင်ထားသော နွယ်ပင်များကို ဖြတ်တောက်ကာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသားရဲတို့မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ရပ်နေကြပြီး ထွက်ပြေးရန်ပင် အင်အား ရှိပုံမရတော့ပေ။</p> <p>အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့ရှေ့တွင် အဆင့်မြင့် သားရဲ သုံးဆယ်ကျော်က စောင့်ကြိုနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ခွေးဘုရင်က နှစ်ချက်မျှ အူလိုက်သောအခါ သားရဲများအားလုံး တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ ထိုအခါမှသာ အဆင့်မြင့် သားရဲများအားလုံးတွင် ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရရှိထားသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြုမိတော့သည်။</p> <p> "အော်... မင်းက သူတို့ကို ဆုံးမထားတာကိုး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့် အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အောင်ပွဲခံ၍ အိမ်သို့ ပြန်ခြင်း</p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ အောင်ပွဲခံလျက် အိမ်ပြန်သည့် ခရီးစဉ် စတင်လေတော့သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ဦးမှာ ဝမ်ချိုင်၏ ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါပြီး အဆင့်မြင့် သားရဲ တစ်ဒါဇင်ကျော်က နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ ဝမ်ချိုင်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် မည်သည့်သားရဲမျှ ထွက်မပြေးရဲကြချေ။</p> <p> ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖမ်းဆီးထားသော အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲများမှာမူ သတိလစ်နေသော ဧကရာဇ်မျောက်ဝံဖြူကိုပါ တရွတ်တိုက် ဆွဲယူလာရသဖြင့် အတော်ပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>မြေနက်မြေသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မှောင်ရီပျိုးစပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့သည် သားရဲအားလုံးကို မွေးမြူရေးခြံထဲသို့ သွင်းကာ သားရဲထိန်းကွင်းများကို တပ်ဆင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> ဝမ်ချိုင်၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် သားရဲအားလုံးမှာ ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ထိန်းကွင်းများကို အတပ်ခံကြရသည်။</p> <p>ဤထိန်းကွင်းများကို မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း မသိသော်လည်း စနစ်၏ ဖော်ပြချက်အရ တစ်ခါတပ်ဆင်ပြီးပါက မည်သည့်သားရဲမျှ ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိဟု သိရသည်။</p> <p>နတ်စမ်းရေများသည် မွေးမြူရေးခြံ၏ ရေကန်ထဲသို့ စီးဝင်သွားရာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ဤသားရဲများအတွက် နတ်ရေစင်ကို သောက်သုံးခွင့် ရရှိစေသည်။</p> <p>ဤနတ်ရေစင်မှာ သားရဲတို့အတွက် စွဲလမ်းဖွယ်ရာ တစ်ခု ဖြစ်ပေရာ တစ်ကြိမ်မျှ မြည်းစမ်းရုံဖြင့် ယင်းမပါဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဝမ်ချိုင်မှာ ယင်း၏ အကောင်းဆုံး သာဓကပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"အားလုံး နားထောင်ကြစမ်း" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မွေးမြူရေးခြံအတွင်းရှိ သားရဲ လေးဆယ်ကျော်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "မနက်ဖြန်ကစပြီး မင်းတို့အားလုံး မြက်စားကြရမယ်"</p> <p>"မှားလို့... ဝိညာဉ်ဆေးမြက်တွေကို စားကြရမယ်လို့ ပြောတာ" ဟု သူက အလေးအနက် ပြင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသားရဲတို့မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောသည်ကို နားမလည်သော်လည်း ခဲယဉ်းသော အချိန်များ ရောက်တော့မည်ကို ကြိုတင်သိမြင်နေဟန် ရှိကြသည်။</p> <p>အခြံအရံကိစ္စများ ပြီးစီးပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချန်ဒါချောင်၊ ချန်ရှောင်ချောင်တို့နှင့်အတူ ညစာ စားသုံးခဲ့သည်။ အချို့သော သားရဲတို့မှာ ဝမ်ချိုင် မရှိခိုက်တွင် လည်ပင်းမှ ထိန်းကွင်းများကို ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးပမ်းကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p>ညရောက်သော် တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ တစ်ကိုယ်ရေ သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>ယနေ့ညတွင် သူ မပြီးဆုံးသေးသော ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အလုပ်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရပေဦးမည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သောညက ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သားရဲမီးလျှံနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးမြက်တို့အကြား အပူချိန်ညှိမှုကို နားလည်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချီစုစည်းခြင်းမြက်ကို သန့်စင်ခြင်းမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ဖေယွမ်ဆေးမြက် တစ်ပင်လုံးကို လက်သည်းခွံခန့်ရှိသော စိမ်းစိုသည့် အရည်စက်လေး တစ်စက် ဖြစ်အောင် သန့်စင်လိုက်သည်။</p> <p>သားရဲမီးလျှံ၏ အပူကြောင့် အညစ်အကြေးများအားလုံး လောင်ကျွမ်းသွားပြီး သန့်စင်သော စွမ်းအင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော တာဝန်မှာ အခြားသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို သန့်စင်ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> ဝိညာဉ်ဆေးမြက်များနှင့် မတူသည်မှာ ဤအပင်များ၌ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ မပါဝင်သဖြင့် အပူချိန်ကို ပိုမိုလျှော့ချရန် လိုအပ်ခြင်းပင်။</p> <p>ယခင်အတွေ့အကြုံများကြောင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ကျရှုံးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဆေးဖက်ဝင် အနှစ်သာရများကို ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ယခုအခါတွင်မူ ဆေးမီးဖိုအတွင်း၌ ကြည်လင်နေသော အရည်စက်ငယ် ခြောက်စက် ပျံဝဲနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ထပ် အရေးကြီးသော အဆင့်မှာ ထိုအရည်များကို ပေါင်းစပ်ရန်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p>"ဆေးလုံးအဖြစ် စုစည်းစေ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံခပ်တိုးတိုးနှင့်အတူ သားရဲမီးလျှံမှာ ပိုမိုပူပြင်းလာသည်။</p> <p>ထိုခဏ၌ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နှစ်တန်းသည် ဆေးမီးဖိုအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး အရည်စက် ခြောက်စက်ကို စတင်၍ ဖိသိပ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>အရည်များမှာ ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းလာသော်လည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ ဆေးဖော်စပ်သူ၏ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်သည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ထိုဆေးဖက်ဝင် အနှစ်သာရများအားလုံး ပေါင်းစပ်သွားနိုင်ရန်အတွက် ၎င်းတို့အကြားရှိ ဟန်ချက်ညီသော အမှတ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ပေသတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save