Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငြင်းဆိုခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ယောက် အခန်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ထိုသူတို့၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်လာကြလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေသည့်အပြင်၊ အနည်းငယ်ပင် ပြုံးစိစိ ဖြစ်နေသေး၏။ ကျန်းယုံချန်း ဆိုသူမှာ တစ်ကိုယ်လုံးကို အဝတ်ဖြူများဖြင့် ပတ်တီးစီးထားရာ၊ ဒဏ်ရာအလွန် ပြင်းထန်ပုံရပေသည်။</p> <p> သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိသည်မှာ မိမိသည် ထိုသူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကိုသာ ဓားဖြင့် အနည်းငယ် ခွဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပတ်တီးစည်းပေးခဲ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ ညှစ်စားရန် ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှချေသည်။</p> <p>“တပည့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီက ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းက တပည့်သုံးယောက်ကို မင်း မှတ်မိလား ကြည့်ပါဦး” ဟု ဆို၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို ကုတ်လျက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>“မင်းတို့ပဲ ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ ဒီကို လာရဲသေးတာလဲ။ အဲဒီတုန်းက ငါသာ အမြန် မပြေးခဲ့ရင် မင်းတို့ သတ်တာနဲ့ ငါ သေနေပြီ”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြောင်းပြန် စွပ်စွဲလိုက်သော အပြုအမူကြောင့် ကျားလျန်ဖုန်းနှင့် အပေါင်းအပါများမှာ ဆွံ့အသွားကြရသည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ လာရောက် ရှင်းလင်းချက် တောင်းခံသူများ ဖြစ်ပါလျက်၊ အဘယ်ကြောင့် ပြန်လည် စွပ်စွဲခံနေရသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p>‘မင်းက အမြန်ပြေးလို့ လွတ်လာတယ် ပြောပြီး အခုတော့ ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ လန်းဆန်းနေတာပဲ။ ငါတို့ကိုလည်း ကြည့်ဦး၊ တစ်ကိုယ်လုံး မုန့်ထုပ်သလို အထုပ်ခံထားရတာကို’ ဟု ၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှက်မရှိမှုကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေကြတော့သည်။</p> <p>“မောင်ရင်ကတော့ စကားပြော ကောင်းနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က မင်းနဲ့ အပိုစကား ပြောနေဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းက တပည့်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီး၊ ငါတို့ရဲ့ ကြေးခွံဝံပုလွေတွေကို ခြောက်လှန့်ခဲ့တာကို မင်း ဝန်ခံလား” ဟု ခက်ထန်သော မျက်နှာရှိသည့် အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဝန်ခံရမယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ “ခင်ဗျားရဲ့ တပည့် သုံးယောက်က ငါနဲ့ ငါ့ခွေးကို အရင် စော်ကားခဲ့တာ။ ပြီးတော့ မြို့ပြင်မှာ ငါ့ကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးတယ်။ ငါသာ အမြန် မပြေးခဲ့ရင် အသက်ပျောက်နေလောက်ပြီ။ ဘာကို ဝန်ခံရမှာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို ဘာဝန်ခံစေချင်တာလဲ”</p> <p>ခက်ထန်သော အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသော်လည်း၊ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် ရှိနေသဖြင့် မဆင်မခြင် ဒေါသမထွက်ရဲပေ။</p> <p>“တော်ပါပေတယ် လူငယ်လေး၊ မင်းက အဖြူကို အမည်း လုပ်နိုင်တဲ့ နေရာမှာ အတော် ဆရာကျတာပဲ။ ငါ့တပည့် သုံးယောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာကတော့ အမှန်တရားပဲ” ဟု ထိုအဘိုးအိုက အေးစက်စွာ ဆိုပြန်သည်။</p> <p>“ယွမ်ဖုန်း၊ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်နဲ့” ဟု ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ထိုအချိန်တွင် ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ဒါက ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ ဝမ်မင်ကျိပဲ။ မင်းတို့နှစ်ဖက်ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုသာ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြစမ်း”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်အုပ်ချီ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် နန်ဝူးမြို့ကို သွားတဲ့အခါမှာ…”</p> <p>အစပိုင်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသေးစိတ်ကအစ အမှန်အတိုင်း ပြောပြရာ၊ ကျားလျန်ဖုန်းနှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာ ၎င်းတို့က စတင် ရန်စခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ရှက်ရွံ့ပြီး စိတ်မလုံသလို ခံစားကြရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြော၍ အဆုံးသတ်လိုက်သောအခါတွင်မူ ၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်… ဂိုဏ်းချုပ် မသိလို့ပါ။ အဲဒီ သုံးခေါင်းပါ ကြေးခွံဝံပုလွေတွေကို စီးထားတဲ့ လူသုံးယောက်က တစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ကိုရော၊ ကျွန်တော့်ခွေးကိုပါ ဝိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်ကြတာပါ။ ကျွန်တော့်အသက်တောင် ပါသွားမလို့။ ကျွန်တော်သာ အမြန် မပြေးခဲ့ရင် ဂိုဏ်းချုပ်ကို အခုလို ပြန်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး…”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်ရည် နှစ်စက်ပင် ထွက်လာအောင် အတင်းညှစ်၍ ပြောနေသေး၏။</p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ဝမ်မင်ကျိအား ပြုံး၍ ကြည့်လျက် “အကြီးအကဲ ဝမ်… ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ ခင်ဗျားလည်း ကြားပြီ ထင်ပါတယ်။ ဒါက လူငယ်အချင်းချင်း စနောက်ကြတာမို့ စိတ်ထဲ ထားမနေပါနဲ့တော့”</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ဒုန်ဖန်းက တပည့် ပြောတာကိုပဲ အဟုတ်မှတ်နေတာလား” ဟု ဝမ်မင်ကျိက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်မှ ဘက်လိုက်နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “အကြီးအကဲ ဝမ်ကရော သူ့တပည့်တွေကို ယုံကြည်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ဝမ်မင်ကျိမှာ တစ်ခဏမျှ စွံ့အသွားပြီး မည်သို့ ပြန်လည် ချေပရမည်ကို မစဉ်းစားနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် ဘက်လိုက်သည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း၊ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က သူသည်လည်း သူ့တပည့်များဘက်မှ ဘက်လိုက်နေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည် မဟုတ်လော။</p> <p>“ဟွန့်… ထားပါတော့။ ဒါက လူငယ်အချင်းချင်း ကစားကြတာပဲ ဆိုဦးတော့၊ သူက ငါတို့ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းက ပစ္စည်းကိုတော့ မယူသင့်ဘူး” ဟု ဆိုကာ ဝမ်မင်ကျိက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးလျက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ “ခင်ဗျားတို့ ပစ္စည်းကို ယူရအောင် ကျွန်တော် ဘာယူခဲ့လို့လဲ”</p> <p>ဝမ်မင်ကျိက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အေးစက်စူးရှစွာ ကြည့်လျက် “ငါ့တပည့် သုံးယောက်က အဲဒီနေ့က ငါ့အတွက် ပစ္စည်းတချို့ သွားယူပေးကြတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒီပစ္စည်းတွေ ပျောက်သွားတယ်။ မင်း မယူဘူးလို့ ငြင်းဦးမှာလား”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဟေး… အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျား စိတ်များ ဖောက်ပြန်နေတာလား။ ခင်ဗျား ပစ္စည်းပျောက်တာကို ကျွန်တော့်ဆီ လာတောင်းနေရအောင်”</p> <p>ဝမ်မင်ကျိသည် ထပ်မံ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ကာ လက်ကို မြှောက်လျက် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မလှုပ်မယှက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်မြဲ တိုင်း ရပ်နေ၏။ ဤနေရာမှာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဝမ်မင်ကျိအနေဖြင့် မဆင်မခြင် ပြုမူ၍ ရသည့် နေရာ မဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ ထိုပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လေထဲ၌ ပျောက်ကွယ် သွားတော့သည်။</p> <p>ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်မှာမူ မိမိနေရာ၌ပင် ပြုံးလျက် ထိုင်နေပြီး၊ လက်ဖက်ရည်ပင် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သေးသည်။</p> <p>“အကြီးအကဲ ဝမ်… စိတ်အေးအေးထားပြီး စကားပြောကြရအောင်ပါ။ လက်ပါတဲ့အထိ မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သဟဇာတ ဖြစ်မှုကို ပျက်စီးစေပါလိမ့်မယ်” ဟု ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။</p> <p>ခုနက စွမ်းအင်လှိုင်း ရောက်လာချိန်တွင် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ဝင်ရောက် တားဆီးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိလိုက်သည်။ ထိုင်နေရင်းဖြင့်ပင် ဝမ်မင်ကျိ၏ စွမ်းအင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်မှာ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှပေရာသည်။</p> <p>ဝမ်မင်ကျိသည် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ဟွန့်… မင်းနဲ့ ငါ့တပည့်တွေ တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့နောက် သိုလှောင်အိတ်က ပျောက်သွားတာ။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ပြန်သွားရှာတာတောင် မတွေ့တော့ဘူး။ မင်း မယူရင် ဘယ်သူ ယူမှာလဲ” ဟု ဝမ်မင်ကျိက အေးစက်စွာ မေးပြန်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် “အကြီးအကဲ… အဲဒီ တောအုပ်က ခင်ဗျားပိုင်တာလား”</p> <p>“ဒါပေါ့… မပိုင်ဘူး” ဝမ်မင်ကျိက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“အဲဒီ တောအုပ်က ကျွန်တော့်ဟာလည်း မဟုတ်ဘူး။ နေ့တိုင်း လူတွေ အများကြီး ဖြတ်သွားနေတာပဲ၊ ကျွန်တော် ယူတယ်လို့ ခင်ဗျား ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလျက် ဆို၏။</p> <p>“နောက်ပြီး ခင်ဗျားတပည့်တွေက ကျွန်တော် အဲဒီက ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ အခုမှ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ဆီ လာတောင်းနေတာလဲ”</p> <p>ဘေးမှ ကြည့်နေသော ကျားလျန်ဖုန်းနှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာ အာဃာတများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ယူသွားသည်မှာ သေချာသော်လည်း၊ သူပြောသသည်မှာလည်း ဟုတ်သလိုလို ရှိနေပြန်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနေရာမှ တည်ငြိမ်စွာ ထွက်သွားသည်ဖြစ်စေ၊ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားသည်ဖြစ်စေ၊ သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူ ထိုနေရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်ဟူသော သက်သေလည်း မရှိပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လှည့်ကွက်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ သက်သေ အထောက်အထား မရှိသည့်အတွက် သူ မယူခဲ့ပါဟု ငြင်းဆိုလျှင်လည်း ရပေရာသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ထရပ်လိုက်ပြီး “အကြီးအကဲ ဝမ်… ခင်ဗျား ပျောက်သွားတဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ပါလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်ပါတယ်။ ခင်ဗျား အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို လွှတ်ပြီး သွားရှာခိုင်းပါ့မယ်။ တစ်ယောက်ယောက် ကောက်ရထားတာမျိုး ရှိမလားလို့ပါ”</p> <p>“ဟွန့်… ဆေးမြက်တွေနဲ့ ဆေးလုံးတွေပဲ ပါပါတယ်” ဝမ်မင်ကျိသည် အိတ်ထဲတွင် ဘာပါသည်ကို အမှန်အတိုင်း မပြောလိုပေ။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်လျက် “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းမှာ သားရဲမီးလျှံ မှော်အမြူတေ တစ်ခု ရခဲ့တယ်လို့ ကြားမိတယ်။ အဲဒါကို ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းက ဈေးကြီးပေးပြီး ဝယ်ခဲ့တယ် ဆိုတာရော ဟုတ်လား။ အဲဒီ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ပါသွားတာ အဲဒီ အမြူတေများလား”</p> <p>ဝမ်မင်ကျိမှာ တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက်၊ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာတော့သည်။ သားရဲမီးလျှံ ဝယ်ယူခဲ့သည့်အကြောင်းကို မည်သူမျှ မပြောခဲ့သော်လည်း ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် သိနေခြင်းမှာ၊ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသည် ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်း၏ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို သိရှိနေကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save