Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">၇၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝမ်ယွန်းသည် လူအများ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ထင်ဟပ်နေတတ်သော အားကိုးရာမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်တို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>ယင်းမှာ ကုသ၍မရနိုင်တော့သော နောက်ဆုံးအဆင့် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသူတို့၌သာ ရှိတတ်သည့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အကြည့်မျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ဝမ်ယွန်းသည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် “ဟဲ့... လူယုတ်မာ၊ သိပ်လည်း စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့ဦး။ ငါ့အဖိုးက မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်ဆိုရင် အမှန်တကယ် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးလို့ပဲ” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးလျှင် “နားလည်ပါပြီ မိန်ကလေးဝမ်ယွန်း၊ ကျွန်တော် လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြန်လည်ပြောကြားကာ ပေါင်အန်းဆေးခန်းအတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းထွက်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ဝမ်ယွန်းမှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မည်သို့နှစ်သိမ့်ရမည်ကို မသိနိုင်တော့သဖြင့် သက်ပြင်းသာ ချမိတော့သည်။</p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံရယ်... ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် နောက်ပြောင်နေရတာလဲ။ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းပြီး အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခွင့် ပေးခဲ့ပြီးမှ ဘာဖြစ်လို့ တစ်နှစ်တည်းသော အချိန်ကိုပဲ ပေးသနားရတာလဲ” ဟု ချင်ယွန်းဖုန်းသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ကြံစည်မိလေသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ထိုခဏ၌ပင် သူသည် ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင် ညီအစ်မနှစ်ဖော်ကို လည်းကောင်း၊ ဝမ်ယွန်း ပြောခဲ့သော စကားများကို လည်းကောင်း၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော မုန့်ချီလော့နှင့် အိုင်ဖေးတို့ကို လည်းကောင်း ပြန်လည်အမှတ်ရမိရာ သူ၏ကိုယ်တွင်း၌ ခွန်အားသစ်များ ရုတ်ခြည်း စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဤရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးအတွင်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း မမြင်တွေ့ဖူးသေးသော အရာများစွာ ရှိနေပါသေးရာ ယင်းသို့ အချည်းနှီး သေဆုံးသွားရန် သူ လုံးဝ အလိုမရှိပေ။</p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံ... ငါ့ကို သေခွင့်လည်းမပေး၊ ရှင်ခွင့်လည်းမပေးဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ပြသရတာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဟစ်ကြွေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ဖြတ်သန်းသွားလာနေသူတို့က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လူမိုက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကြည့်ရှုရင်း တီးတိုးပြောဆို ကဲ့ရဲ့ကြသဖြင့် သူ၏ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများ ရုတ်တရက် တိုးပွားလာချေသည်။</p> <p>“ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး... ဟုတ်ပြီ၊ စနစ်အရောင်းဆိုင်ထဲမှာ ငါ့ကိုယ်ထဲက ဂူအဆိပ်ကို ကုသပေးနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုခုများ ရှိမလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်အာရုံထဲမှ ရှောင်လင်ကို အလောတကြီး ခေါ်ယူလိုက်၏။</p> <p>သို့သော် ရှောင်လင် ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း “အရှင်သခင်... သင့်ကိုယ်တွင်းက ဂူအဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မယ့်အရာ စနစ်ထဲမှာ မရှိပါဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်မိ၏။ ယခုအခါ သူ၏ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးသည် သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံး အပေါ်၌သာ တည်မှီနေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုဆေးလုံး၏ အမည်ကို ကြားရတိုင်း နန်းတွင်းရှိ မိန်းမစိုးများကိုသာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြေးမြင်မိနေတော့သည်။</p> <p>စိတ်ထဲရှိသမျှ ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခွန်အားအချို့ ပြန်လည်ရရှိလာသည်။ တစ်နှစ်တာ အချိန်အတွင်း မည်သည့်နည်းဖြင့်ဖြစ်စေ သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံးကို ရရှိအောင် အားထုတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ချေပြီ။</p> <p>ယင်းကား ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သန့်စင်သော နတ်ရေစင်ကို ရောင်းချခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ဝတ်ရုံနက်တစ်ထည်ကို ဝယ်ယူဝတ်ဆင်ကာ ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းသို့ ဦးတည်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် အရောင်းဝန်ထမ်းငယ် ရှောင်ယားက အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို အသာအယာ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ရှောင်ယားမှာ ရှေ့မှ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူစိမ်းကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားရလေသည်။</p> <p>“ဘာများ အလိုရှိပါလဲ ဆရာ” ဟု ရှောင်ယားက တိုးညင်းစွာ မေးမြန်းရှာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက လင်ဇီအာ ပေးအပ်ထားသော အနက်ရောင် ကတ်ပြားကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>ယင်းမှာ ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ အထူးဧည့်သည်တော်အဆင့်အတန်း၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>“မင်းတို့ တာဝန်ခံနဲ့ တွေ့ချင်တယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အသံကိုနှိမ့်၍ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အနက်ရောင် ကတ်ပြားကို မြင်သည်နှင့် ရှောင်ယားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခန်းမနောက်ဘက်ရှိ သီးသန့်ခန်းသို့ အမြန်ဖိတ်ခေါ်ပြီး လင်ဇီအာကို သွားရောက်အကြောင်းကြားလေသည်။</p> <p>မကြာမီပင် လင်ဇီအာ ရောက်ရှိလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p>“အို... မောင်လေးပါလား၊ ဒီတစ်ခါ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ရောက်လာတာလဲ” ဟု လင်ဇီအာက ညို့ဓာတ်ပြင်းသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ဒီတစ်ခါ အစ်မကို လာတွေ့တာက အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ” ဟု ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p>“ပြောပါဦး... ဘာများလဲ” ဟု လင်ဇီအာက မေး၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန်အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆေးမြက်များ စာရင်းပါသည့် စက္ကူတစ်ရွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ဒါတွေကို လိုချင်ပါတယ်။ အစ်မအနေနဲ့ ဒါတွေကို ရှာပေးနိုင်မလားလို့ သိချင်ပါတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>လင်ဇီအာသည် စက္ကူပေါ်တွင် ရေးထားသည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>“မောင်လေး... မနောက်ပါနဲ” ဟု လင်ဇီအာက ဆို၏။</p> <p>“မနောက်ပါဘူး၊ ဒါတွေက ကျွန်တော့်အတွက် တကယ်လိုအပ်နေတာပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီအရာတွေက အရမ်းကို အဖိုးတန်လွန်းတယ်။ အဋ္ဌမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးမြက်မျိုးကို အစ်မက ဘယ်မှာသွားရှာရမှာလဲ” ဟု လင်ဇီအာက အားကိုးရာမဲ့စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p>“တစ်ခွင်လုံးမှာ ဩဇာလွှမ်းမိုးထားတဲ့ ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှာတောင် ဒီပစ္စည်းတွေ မရှိဘူးလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>လင်ဇီအာသည် သက်ပြင်းချရင်း “ဒီလိုအရာတွေက အလွန်ရှားပါးပြီး ရဖို့ခဲယဉ်းလှပါတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေရင်တောင် သူတို့က အလွယ်တကူ ထုတ်ရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ရှင်းပြ၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း “အစ်မက လူမှုဆက်ဆံရေး ကျယ်ပြန့်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်အတွက် ဒါတွေကို အထူးဂရုစိုက်ပြီး စုံစမ်းပေးပါဦး။ သတင်းတစ်ခုခုရတာနဲ့ ဘယ်လောက်ပေးရပေးရ ကျွန်တော် လိုချင်ပါတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တည်ကြည်လှသော အမူအရာကို မြင်သော် လင်ဇီအာလည်း အလေးအနက် ထားလာရသည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ မောင်လေးအတွက် အစ်မ စုံစမ်းပေးပါ့မယ်။”</p> <p>“ဒါက စရန်ငွေပါ”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သန့်စင်သော နတ်ရေစင် ဆယ်ပုလင်း စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>လင်ဇီအာက ရယ်မောရင်း “မောင်လေးက တကယ်ကို လက်ဖွာတာပဲ။ မောင်လေးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အစ်မ တကယ်ပဲ သိချင်လာပြီ” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းစွပ်ကို လှမ်း၍ ဆွဲဖယ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုစဉ်က အတွေးများဖြင့် အာရုံများနေသဖြင့် သတိမမူမိလိုက်ချေ။ ထို့ပြင် လင်ဇီအာမှာလည်း ပထမအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက် လျင်မြန်လှသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းစွပ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ချွတ်လိုက်နိုင်လေသည်။</p> <p>မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့တစ်ခု ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီးနောက် သူနှင့် လင်ဇီအာတို့မှာ အလွန်နီးကပ်သော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားကြရာ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုမှာ ခေတ္တမျှ အနေရခက်စရာ ဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p>“အစ်မ ဘာလုပ်တာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>လင်ဇီအာက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း “မောင်လေးက ဒီလောက် ချောမောနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ဝတ်ရုံကို အမြဲခြုံထားရတာလဲ” ဟု ပြန်ပြော၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သော်လည်း အခြားနည်းလမ်းမရှိသဖြင့် ပြန်လည်ထိုင်ချလိုက်ရသည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ... အစ်မက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သိသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးလည်း အထူးတလည် လျှို့ဝှက်မနေသင့်တော့ဘူး မဟုတ်လား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဘယ်လိုမျိုး အထူးတလည် မလျှို့ဝှက်ရမှာလဲ” ဟု လင်ဇီအာက ခေတ္တမျှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွား၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက လင်ဇီအာ၏ ဖော်ပြမတတ်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်းများကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ လင်ဇီအာ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်းပင် နီမြန်းသွားလေသည်။</p> <p>“ငါ့မောင်လေးကတော့ လမ်းမှားကို ရောက်နေပြီထင်တယ်”</p> <p>လင်ဇီအာသည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမျှမဆိုတော့ပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ပြုံးလျက် ထိုင်နေလေသည်။</p> <p>“အဘိုးချန် ပြောပြတာတော့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာ ပါရမီထူးတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုပဲ။ အဲဒါ မောင်လေးများလား” ဟု လင်ဇီအာက ပြုံးလျက် မေးမြန်း၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ပြုံးရင်း “အစ်မက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့ မောင်လေး၊ အစ်မ သေချာပေါက် စုံစမ်းပေးပါ့မယ်” ဟု လင်ဇီအာက ကတိပေးလေသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်နဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စမို့လို့ အစ်မပဲ ကူညီပေးပါဦး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ဝတ်ရုံကို ပြန်ခြုံပြီးလျှင် ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။</p> <p>လင်ဇီအာသည် ထွက်ခွာသွားသော ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေတော့သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ယခင်ဝတ်စုံသို့ ပြန်လည်လဲလှယ်ကာ မျက်နှာပေါ်၌ ပြုံးရွှင်သော အမူအရာကို ဆင်မြန်းလိုက်၏။</p> <p>ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၌ မရရှိနိုင်လျှင် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းသို့ သွားရောက်စုံစမ်းရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မြို့တွင်းရှိ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွား၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဂိတ်ဝ၌ စောင့်ကြပ်နေသူမှာ လင်းထျန်း မဟုတ်တော့ဘဲ လူလတ်ပိုင်း ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“. ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲဗျာ” ဟု ထိုသူက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်၍ မေးမြန်းသည်။</p> <p>“ရှောင်ဝမ်ကို ရှာတာပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆို၏။</p> <p>“ရှောင်ဝမ် ဘယ်ရှောင်ဝမ်လဲ” ဟု ဆေးဖော်စပ်သူက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးသည်။ ဤနေရာ၌ ရှောင်ဝမ်ဟူသော အမည်ရှိသူများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>“ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ... သူက ကျွန်တော့်ထက် ငယ်ပေမဲ့ တတိယအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ယောက်ပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အမြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုလူလတ်ပိုင်းမှာလည်း တတိယအဆင့်သာ ရှိသေးကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p>“ဪ... ဝမ်ကျင့်ကို ပြောတာကိုး။ သူက ငါတို့ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းရဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ” ဟု ထိုသူက ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်ရင်း “ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်၊ သူ ရှိလား” ဟု မေးရာ ထိုသူက ပြုံးလျက် “ရှိတာပေါ့၊ ငါ သွားခေါ်ပေးမယ်” ဟု ဆိုကာ ရှောင်ဝမ်ကို သွားရောက် ရှာဖွေပေးလေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save