Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း အဖြုန်းပွဲကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ ညီအစ်မထံသို့ ရှေးဦးစွာ လာရောက်ခဲ့ချေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အစဉ်မှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်ငြား ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ထိုအမူအရာတို့ကို အစွမ်းကုန် ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။</p> <p>ခွေးတစ်ကောင်နှင့်အတူ သွားလာနေကြသော အမွှာညီအစ်မ ချောချောလေးနှစ်ဦးမှာ လွန်စွာပင် လူအများအာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံရပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများကို မေးမြန်းရုံမျှဖြင့် ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ ရှိရာသို့ အလွယ်တကူပင် ရောက်ရှိသွားတော့၏။</p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို... ဒီကို မြန်မြန်လာပါဦး၊ ဒီမှာရှိတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာလေးတွေက တကယ့်ကို လှပလွန်းလို့”</p> <p>အဝေးမှပင် ရှောင်ချောင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်တွေ့သွားပြီး အော်ဟစ်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူတို့ရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။</p> <p>ထိုသူမနှစ်ဦးမှာ လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်ငယ်လေး တစ်ခုအနီးတွင် ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုင်တွင်း၌ ခင်းကျင်းထားသော ရတနာတို့မှာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို အတုယူ၍ ပြုလုပ်ထားသော အရည်အသွေးနိမ့် ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါနှစ်ခုကို ရုတ်တရက် အာရုံခံမိသွားသဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်၌ လမ်းသွားလမ်းလာများသာ အစီအရီ ရှိနေကြပေရာ သူ၏အထင်မှားလေရော့သလားဟု တွေးတောကာ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်မိတော့သည်။</p> <p>“မင်းတို့ ဘာများ သဘောကျနေလို့လဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို... ဒီလက်ကောက်လေးက လှတယ် မဟုတ်လား” ရှောင်ချောင်က ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်လေး တစ်ကွင်းကို ဝတ်ဆင်ပြရင်း ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုကျောက်စိမ်းလက်ကောက်မှာ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် လက်ရာမြောက်လှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အက်ကြောင်းများစွာ ထင်ဟပ်နေပြီး အမှိုက်စများကို ပြန်လည် စပ်တူပြုလုပ်ထားကြောင်းမှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ဒီလက်ကောက်က မင်းတို့နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး၊ လာ... ငါ တခြားတစ်နေရာကို ခေါ်သွားပေးမယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသော်လည်း လက်ကောက်ကို ပြန်ချထားခဲ့ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့ လူသုံးယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်သည် နန်ဝူးမြို့၌ အထူးပင် ကျော်ကြားလှသော ရတနာဆိုင်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ယင်းဆိုင်မှာ ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး ရောင်းချသော ပစ္စည်းမှန်သမျှမှာလည်း အစစ်အမှန်များသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ ဖုန်းအစ်ကိုရယ်၊ ဒီမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေက တကယ့်ကို ဈေးကြီးလွန်းပါတယ်” ဟု ဒါချောင်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို တိုးတိုးလေး ဆွဲကာ တားမြစ်ရှာ၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြကာ “ငါတို့ သိကျွမ်းခဲ့တာ ဒီလောက်တောင် ကြာပြီကို၊ မင်းတို့ကို လက်ဆောင် ကောင်းကောင်းလေး တစ်ခါမှ မပေးရသေးဘူး၊ ဒီနေ့တော့ ငါ ရက်ရက်ရောရော ဝယ်ပေးပါရစေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို ကျန်းမာပါစေ... ဟေး...” ဟု အငြိမ်မနေတတ်သော ရှောင်ချောင်က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ခုန်ပေါက်လေတော့သည်။</p> <p>ဤရတနာဆိုင်ကြီးအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများမှာ ပြောစရာမရှိအောင်ပင် လက်ရာမြောက်လှသလို အားလုံးမှာလည်း အစစ်အမှန်များသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဆိုင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လက်ကောက်များ၊ လက်စွပ်များ၊ ဆွဲကြိုးများ စသည်ဖြင့် အမျိုးစုံကို ခင်းကျင်းထားသည်။ ယင်းတို့မှာ အလှအပအတွက်သာမကဘဲ အထူးပြုလုပ်ထားသော သိုလှောင်အိတ်  သဘောမျိုးလည်း အသုံးဝင်ပေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော သိုလှောင်အိတ်မှာ ပိုက်ဆံအိတ်လေး တစ်လုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သယ်ဆောင်ရ လွယ်ကူသော်လည်း ကျားလျန်ဖုန်းတို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိပေသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် လက်စွပ်နှင့် လက်ကောက်များမှာမူ ထိုကဲ့သို့သော ပြဿနာမျိုး မရှိပေ။ ၎င်းတို့ကို မာကျောသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် လှပရုံမျှမကဘဲ ပျက်စီးရန်လည်း ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p>“လူကြီးမင်းတို့... မှော်လက်နက် နဲ့ သိုလှောင်ပစ္စည်းတွေ ကြည့်မလို့လားရှင့်၊ ဒီလက်ကောက်လေးက ဒီမိန်းကလေးနဲ့ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်မှာပါ” ဟု အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးငယ်က ချိုသာစွာ ဆိုရင်း နီးကပ်လာ၏။</p> <p>ရှောင်ချောင်သည် ငွေလက်ကောက်ကို ယူ၍ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝတ်ဆင်လိုက်ရာ ထူးဆန်းစွာပင် လက်ကောက်မှာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်စေရန် အလိုအလျောက် ကျုံ့သွားလေသည်။</p> <p>“တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ” ဟု ရှောင်ချောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“မင်း သဘောကျရဲ့လား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“တကယ်ကို သဘောကျပါတယ်” ဟု ရှောင်ချောင်က ဖြဲရယ်ပြရင်း ဖြေလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဒါချောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “မင်းလည်း တစ်ခုခု ရွေးလိုက်ပါဦး၊ အရင်က သိုလှောင်အိတ်ကို ဆက်မသုံးနဲ့တော့” ဟု ဆို၏။</p> <p>ဒါချောင်ကမူ ခေါင်းခါလျက် “မလိုပါဘူး ဖုန်းအစ်ကိုရယ်၊ ကျွန်မအတွက်တော့ အရင်အိတ်လေးကပဲ အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု ငြင်းရှာသည်။</p> <p>သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျှော့မပေးဘဲ ဆိုင်ဝန်ထမ်းအား ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးကို ယူခိုင်းလိုက်ပြီး ဒါချောင်၏ လည်ပင်းတွင် ကိုယ်တိုင် ဆင်မြန်းပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုဆွဲကြိုးမှာ ရိုးရှင်းသယောင် ရှိသော်လည်း ကျောက်မျက်ရတနာလေးမှာမူ အလွန်ပင် စင်ကြယ်လှပြီး ကြိုးပေါ်တွင်လည်း အနုစိတ်သော ပုံရိပ်များ ထွင်းထုထားပေသည်။</p> <p>“လှရဲ့လား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p>ဒါချောင်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ငွေကြေးများကို ဖြုန်းတီးပစ်ရမည်ကိုမူ စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p>“ငါ ပြောပြီးပြီပဲ၊ ဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို လက်ဆောင်ပေးမှာ၊ ဘယ်သူမှ ငြင်းခွင့်မရှိဘူး”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်သိုလှောင်ပစ္စည်း နှစ်ခုအပြင် သိုလှောင်လက်စွပ် နှစ်ကွင်းကိုပါ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး  တစ်သောင်းခန့် အသုံးပြုကာ တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးသော အဖြုန်းပွဲကြီးကို ဆင်နွှဲလိုက်တော့သည်။</p> <p>ယင်းလက်စွပ်များထဲမှ တစ်ကွင်းမှာ အိုင်ဖေးထံ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် ကတိပေးထားခဲ့သော ပစ္စည်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသိုလှောင်လက်စွပ်မှာ အိုင်ဖေး ပေးခဲ့ဖူးသော အိတ်ထက်ပင် နေရာလွတ် ပိုမိုကျယ်ဝန်းလှပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လွန်စွာ ကျေနပ်သွားကာ အိတ်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို လက်စွပ်အတွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့လည်း သူတို့ သယ်ဆောင်လာသော နှင်းပိုးနဂါးဓား  များကို ရတနာပစ္စည်းများအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ကြပြီး များစွာ ဝမ်းမြောက်နေကြတော့သည်။</p> <p>အဆင်းလှပြီးသား ဖြစ်ကြသော ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ယခုကဲ့သို့ လက်ဝတ်ရတနာများ ဆင်မြန်းလိုက်သောအခါတွင်မူ ပို၍ပင် တင့်တယ်လှပသွားကြချေသည်။</p> <p>ရတနာဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ထပ်မံ အာရုံခံမိပြန်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပြေးအလွှား ကြည့်ရှုသော်လည်း ဘာမျှ မတွေ့ရပြန်ပေ။</p> <p>“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ငါပဲ အာရုံချောက်ခြားနေတာလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ဈေးဝယ်ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုတွင် နစ်မွန်းနေသော ရှောင်ချောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြကာ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မင်းတို့ကို နောက်ထပ် ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခု ခေါ်သွားဦးမယ်” ဟု ဆိုကာ နန်ဝူးမြို့ရှိ အဝတ်အထည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြပြန်သည်။</p> <p>ဒါချောင်အတွက် ဝတ်စုံဖြူလေးတစ်ထည်၊ ရှောင်ချောင်အတွက် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံလေး တစ်ထည်နှင့် သူကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း ဝတ်စုံတစ်စုံကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် သူတို့ လူသုံးယောက်သည် မြို့တံခါးပိတ်ခါနီးအချိန်အထိ နန်ဝူးမြို့တွင်း၌ အားပါးတရ ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့ကြတော့သည်။</p> <p>“ကဲ... သွားကြစို့၊ ဒီနေ့ ပျော်ကြရဲ့လား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ကလည်း ပြိုင်တူပင် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။</p> <p>ယခုကဲ့သို့ လိုချင်သမျှကို လွတ်လပ်စွာ ဝယ်ယူခွင့်ရခဲ့သည်မှာ ၎င်းတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ပါးနပ်လှသော ဒါချောင်မှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ခံစားမိနေပေသည်။</p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို...” ဒါချောင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခေါ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် “ကျွန်မတို့ဆီကနေ ထွက်ခွာသွားတော့မယ့်ပုံမျိုး ခံစားနေရတယ်...” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ဒါချောင်၏ အာရုံခံစားမှုမှာ ဤမျှ စူးရှလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>အမှန်စင်စစ် သူသည် နောင်တစ်နှစ်အကြာတွင် ဤကမ္ဘာ၌ ရှိနေပါဦးမလားဟူသော စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေရာ ထိုသို့ မလုပ်ပေးခဲ့ရပါက သူ၏ စိတ်တွင် နောင်တတစ်ခု ဖြစ်ကျန်ရစ်မည်ကို စိုးထိတ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ မင်းတို့ အတွေးလွန်နေတာပါ၊ ငါ့မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ရလာလို့ ဒီလိုပဲ ပျော်ပျော်ပါးပါး ခွဲဝေသုံးစွဲကြတာပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဒါချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ “ဖုန်းအစ်ကို... ကျွန်မကို ကတိပေးပါ၊ ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား၊ ကျွန်မတို့ဆီကို အရောက်ပြန်လာပါမယ်လို့”</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဒါချောင်၏ လက်ကို အသာအယာ ပုတ်လျက် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းတို့ သုံးဦးသည် ဝမ်ချိုင်ကို ခေါ်ဆောင်၍ နန်ဝူးမြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး မြေနက်မြေ ဆီသို့ ပြန်ရန် ဦးတည်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် မြို့ပြင်သို့ ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်ကို ရပ်တန့်ခိုင်းလိုက်၏။</p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ရှောင်ချောင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ဝမ်ချိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့လည်း နောက်ကလိုက်၍ ဆင်းလာကြသည်။</p> <p>“ထွက်ခဲ့ကြစမ်း... နန်ဝူးမြို့ထဲကနေ အခုထိ နောက်ကနေ တကောက်ကောက် လိုက်နေကြတာကို အခုထိ လူကိုယ်တိုင် မပြသေးဘူးလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်၌ လူရိပ်နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ရုပ်ချင်း ဆင်တူသလို ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် အဝတ်အစားများမှာလည်း တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းတို့၏ ဆံပင်များမှာ မီးလျှံကဲ့သို့ နီရဲနေကြပြီး ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့အား ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးနေကြလေသည်။</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာ</p> <p>အဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save