Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟယ်ဟွမ်းချိုင့်ဝှမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>"ဖုန်းအစ်ကို... သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ သူတို့ကလည်း အမြွာတွေပဲလား" ဟု ရှောင်ချောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း "ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မင်းတို့နောက်ကို လိုက်လာတာနဲ့ တူတယ်၊ ဝမ်ချိုင်နဲ့ ဝေးရာကို သွားပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ နေကြ" ဟု ဆို၏။</p> <p>ထိုအခါ ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည်လည်း ဝမ်ချိုင်၏ ဘေးနားသို့ အမြန်လာရောက်ကာ အဝေးတစ်နေရာသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... မင်းက တကယ်ပဲ ရိပ်မိသွားတာကိုး" ထိုသူနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောဆို၏။</p> <p>"ဒီမိန်းကလေး နှစ်ယောက်က ငါတို့ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်အတွက်တော့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ လူသားဆေးဖိုတုံးတွေပဲ" ဟု အခြားတစ်ဦးကလည်း ထပ်ဆင့်ပြောကြားလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ "ဆေးဖိုတုံး ဟုတ်လား... မင်းတို့က အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတွေကို ဆေးဖိုတုံးအဖြစ် သဘောထားတာလား၊ ဒါဟာ အလွန်တရာ ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ၊ မင်းတို့နာမည်ကို အမြန်ပြောစမ်း၊ ငါ့ရဲ့ ဓားဟာ အမည်မရှိတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေကို မသတ်ဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်ရင်း ကျောပေါ်ရှိ လုယန့်ဓားရှည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟွန့်... ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ အမှတ်အသားကို သိဖို့ မင်းမှာ အရည်အချင်းမရှိသေးဘူး" ဟု တစ်ဦးက ခပ်ထေ့ထေ့ ဆိုလိုက်စဉ် သူ၏လက်ထဲ၌ ချိတ်ကောက်အစုံ ပေါ်ပေါက်လာ၏။</p> <p> ယင်းလက်နက်မှ စိမ်းဖန့်ဖန့် အရည်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျကာ တွင်းငယ်ကလေးများ ဖြစ်သွားစေသည်အထိ တိုက်စားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p>ယင်းက အလွန်ပြင်းထန်သော အဆိပ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>အခြားတစ်ဦးကလည်း အဆိပ်လူးထားသော သံစူးခက် လက်နက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မချိတင်ကဲ ချလိုက်ပြီး ၎င်းတို့အား အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ "မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့် ငတုံးတွေပဲ" ဟု ဆိုလိုက်လေ၏။</p> <p>"ကျန်းတာ၏ ဒေါသတန်ဖိုး +၁၀၀"</p> <p>"ကျန်းရှောင်ပေါင်၏ အာဃာတတန်ဖိုး +၁၀၀"</p> <p>အသိပေးသံ နှစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသူတို့၏ အမည်နာမကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကျန်းညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်တဲ့ ကျန်းတာနဲ့ ကျန်းရှောင်ပေါင်တို့ပါလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်း... မင်းက ငါတို့နာမည်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ကျန်းရှောင်ပေါင်သည် ဒေါသထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မိမိတို့အမည်ကို အတိအကျ ခေါ်ဆိုခံလိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားရရှာသည်။</p> <p>"ငါတို့ ညီအစ်ကိုအကြောင်းကို မင်းသိတာလား၊ ငါတို့က ဟယ်ဟွမ်းချိုင့်ဝှမ်းကဆိုတာကိုရော မင်းသိပြီးပြီလား" ဟု ကျန်းတာက အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းပြန်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း "မင်းတို့ ဟယ်ဟွမ်းချိုင့်ဝှမ်းကဆိုတာ ငါမသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆို၏။</p> <p>"သွားပြီ... ငါတို့ဘာသာ လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားပြီ" ကျန်းတာသည် လူအ သဖွယ် မိမိပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ကျန်းရှောင်ပေါင်ကလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် "တောက်... ငါတို့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့၊ သေပေတော့" ဟု ဟိန်းဟောက်ကာ နှစ်ယောက်သား ဝဲယာညှပ်၍ တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို မှေးစိလိုက်ပြီး ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင် စွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။</p> <p>ယင်းအချိန်၌ နေဝင်ဆည်းဆာသည် သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီမြန်းလျက် ထိုဆိတ်သုဉ်းသော မြေပြင်ထက်သို့ ဖြာကျနေပေသည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော လေပြင်းနှစ်ခုနှင့်အတူ ကျန်းတာနှင့် ကျန်းရှောင်ပေါင်တို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းတို့၏ သံစူးခက်နှင့် သံချိတ်ကောက်တို့မှာ အေးစက်စွာ တောက်ပနေကြသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသမာန်တို့ ရုတ်ချည်း ထကြွလာ၏။ သူ၏ လုယန့်ဓားသည် လေထုထဲ၌ စက်ဝိုင်းခြမ်းသဏ္ဌာန် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ဒေါင်</p> <p>ဓားရှည်သည် သံချိတ်ကောက်ကို ထိမှန်သွားရာ ကျန်းတာမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားရ၏။</p> <p>ထိုပေါက်ကွဲအားကြောင့် ကျန်းတာ၏ ဒူးအောက်ခြေရှိ မြေပြင်၌ နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ခွက်နှစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်သွားရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် သံစူးခက်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းနောက်သို့ ရောက်ရှိလာကာ အချိန်မရွေး ထိုးဖောက်တော့မည့်အလား ရှိနေလေသည်။</p> <p>"မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသံခပ်တိုးတိုး ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ မီတာအနည်းငယ်မျှ လွင့်ပျံသွားကာ သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။</p> <p>ကျန်းတာနှင့် ကျန်းရှောင်ပေါင် ညီအစ်ကိုတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဟန်ချက်ညီစွာဖြင့် အပေးအယူမျှတစွာ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ကျန်းတာသည် မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာပြန်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှည့်ပတ်ကာ နောက်သို့ နှစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်လိုက်ပြီးမှ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်ချည်း လိမ်ကျော့ကာ ဓားရှည်ဖြင့် အလျားလိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေ၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ တခဏချင်းအတွင်း အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားသယောင် ရှိကာ အသက်ရှူကျပ်စေသော ဖိအားများ အလုံးအရင်းနှင့် ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p>"ဓားဆွဲ ခုတ်ချက်"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်မောင်းရှိ သွေးကြောများမှာ ဖောင်းတက်လာပြီး လုယန့်ဓားအတွင်းသို့ စွမ်းအင်အားလုံးကို လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အေးစက်သော အလင်းတန်းသည် ကျန်းတာထံသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွား၏။</p> <p>ကျန်းတာသည် မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မမီတော့သဖြင့် သံချိတ်ကောက် နှစ်ခုဖြင့်သာ ခံစစ်ပြင်လိုက်ရပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လုယန့်ဓားသည် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသည့်အပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အင်အားအပြည့် ပါဝင်နေသဖြင့် စက္ကူကို ဓားဖြင့် လှီးလိုက်သကဲ့သို့ တိခနဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>သံချိတ်ကောက် နှစ်ခုမှာ နှစ်ပိုင်းစီ ပြတ်တောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။ အရေးကြီးသော အချိန်၌ ကျန်းရှောင်ပေါင်သည် သူ၏အစ်ကိုကို ဆွဲယူကာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ကျန်းတာ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် ဒဏ်ရာပါးပါးလေးသာ ရရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>"နောက်တစ်ချက် ထပ်ယူလိုက်ဦး"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ အဟုန်ဖြင့် ဓားရှည်ကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ထိုအသံသည် သေမင်းကို ခေါ်ဆောင်နေသော အာဃာတဝိညာဉ်၏ အော်ဟစ်သံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေရာ ဟယ်ဟွမ်းချိုင့်ဝှမ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြရသည်။</p> <p>မိမိတို့သည် ယခုတစ်ကြိမ်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ နကျယ်ကောင်အုံကို လာရောက် ရိုက်ခတ်မိပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ ခံမယ်" ကျန်းရှောင်ပေါင်က အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ၏ သံစူးခက်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဓားရှည်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ကျန်းတာသည် ဘေးဘက်သို့ ရှောင်ထွက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာ၏။ သူ၏လက်၌ ရတနာလက်နက် မရှိတော့သော်လည်း သူ၏ လက်ဝါးကို လက်သည်းသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ကုပ်ခြစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>အဝေးမှ ကြည့်နေကြသော ချောင်ညီအစ်မတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြ၏။ တိုက်ပွဲမှာ စတင်ကာရှိသေးသော်လည်း သွေးမြေကျခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ယင်းမှာ အသေကျေတိုက်ရမည့် ပွဲပင် ဖြစ်ပေတော့မည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြုတ်ကာ ဓားရှည်ဖြင့် တည့်တည့်မတ်မတ်ပင် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်၏။</p> <p>ဓားရှည်သည် သံစူးခက် နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြတ်တောက်သွားပြီး ကျန်းရှောင်ပေါင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ထင်ကျန်စေခဲ့သည်။</p> <p> အကယ်၍ လုယန့်ဓားသာ အနည်းငယ် ပို၍ ရှည်လျားပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျန်းရှောင်ပေါင်အား တစ်ချက်တည်းနှင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားစေမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရပ်တန့်နေ၏။ ကျန်းတာကို လွင့်ထွက်သွားစေသော အင်အားမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒေါသထွက်နေသော အခြေအနေ၌ ကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျန်းတာနှင့် ကျန်းရှောင်ပေါင်တို့ထံသို့ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။</p> <p>ကျန်းတာနှင့် ကျန်းရှောင်ပေါင်တို့မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်က မိမိတို့အား အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ဖိညှစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p>"ဒါ ဘာကြီးလဲ" ကျန်းရှောင်ပေါင်က ထိတ်လန့်တကြား မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုဖိအားမှာ အလွန်အမင်း မပြင်းထန်လှသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အင်အားအပြည့်ဖြင့် ပြန်လည်ရုန်းကန်ကာ လွတ်မြောက်သွားကြ၏။</p> <p>"သေပေတော့"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝါးထဲ၌ အနက်ရောင် အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်းတာသည် ထိုထူးဆန်းသော ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရုံရှိသေးသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ လွင့်ပျံသွားတော့၏။</p> <p>ကျန်းတာသည် ဘာဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သတိမပြုမိခင်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ထက်မြက်လှသော လုယန့်ဓားသည်လည်း သူ့အား အသင့် စောင့်ကြိုနေပေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save