Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကွပ်မျက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>လုယန့်ဓားသွားသည် ကျန်းတာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီးနောက် သွေးမြောင်းတစ်လျှောက် သွေးစက်များ တရဟတ်စီးကျလာချေပြီ။</p> <p> ကျန်းတာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဝါးသည် ကျန်းတာ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ‘စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်’ ဖြင့် ကျန်းတာ၏ အနှစ်သာရများကို စုပ်ယူလေတော့သည်။</p> <p> မကြာမီပင် ကျန်းတာ၏ ဇီဝအသက်စွမ်းအင်များ ဆုံးရှုံးသွားရပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လုယန့်ဓားကို မိမိဦးခေါင်းထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းနှိမ့်ချလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်ထက်၌ပင် ကျန်းတာ၏ ကိုယ်လုံးသည် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး သွေးစက်များမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းပေါ်သို့ ပန်းထွက်ကုန်သဖြင့် သူသည် မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေရသော ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင် ညီအစ်မနှစ်ဖော်မှာလည်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားမိကြကုန်၏။</p> <p>သူတို့သိထားသော ‘ဖုန်းအစ်ကို’ မှာ ယခုကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဟယ်ဟွမ်းချိုင့်ဝှမ်းမှာလည်း မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းရှောင်ပေါင်မှာမူ ယခုကဲ့သို့ ရက်စက်သောသူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။</p> <p>"ဘုတ်..."</p> <p>ကျန်းရှောင်ပေါင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကျသွားကာ မျက်ရည်များ တဖြာဖြာ ကျလာတော့သည်။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ မိန်းကလေးတချို့ကိုပဲ နှောင့်ယှက်ခဲ့တာပါ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ဖူးပါဘူး..."</p> <p>"မင်း လိမ်နေတာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း ပညာရပ်ဖြင့် ကျန်းတာ၏ ကျင့်စဉ်ကို စုပ်ယူခဲ့ရုံသာမက ‘ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်’ ကို အသုံးပြု၍ ကျန်းတာ၏ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစအချို့ကိုလည်း ရှာဖွေကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့သည် မိန်းကလေး အများအပြားကို နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ထိုမိန်းကလေးများကို ကျင့်စဉ်တိုးတက်ရန် လူသားဆေးဖိုတုံး များသဖွယ် အသုံးချကာ နောက်ဆုံးတွင် သေမင်းထံသို့သာ ပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်လော။</p> <p>"သေပေတော့"</p> <p>အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် လုယန့်ဓားသည် ကျန်းရှောင်ပေါင်၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်ဝင်သွားကာ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက်သား စိုက်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>ကျန်းရှောင်ပေါင် အသက်ငင်နေစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ဝါးကို ကျန်းရှောင်ပေါင်၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ တင်ကာ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုလိုက်ပြန်၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ကျန်းရှောင်ပေါင်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ပြန့်ကားသွားပြီး လုံးဝ အသက်ပျောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာ နှစ်ဦး၏ ကျင့်စဉ်များကို စုပ်ယူခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p> နေဝင်ရီတရော အချိန်ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်ရီပျိုးစ ပြုနေပြီဖြစ်၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လုယန့်ဓားကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းကာ ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ခုနက သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် ကြောက်ရွံ့ရလောက်အောင် အခြားလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်လော။</p> <p>မျက်လုံးထဲရှိ သွေးရောင်များ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကျန်းတာ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရရှိခဲ့သော ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာမှာ ယခုအခါ ပြင်းထန်သော အဆိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ ‘အဆိပ်တစ်သောင်း ပညာရပ်’ ကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဆိပ်အတောက်များကို ဖယ်ရှားရန် ကျင့်ကြံလေတော့သည်။</p> <p>လုံးဝ မှောင်အတိကျသွားချိန်မှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာများဖြင့် သူ၏အနားသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို... အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ဒါချောင်က မေးမြန်းရှာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလျက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကာ "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ စောစောက ငါ မင်းတို့ကို ကြောက်အောင် လုပ်မိသွားလား" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ရှောင်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "ဖုန်းအစ်ကိုက ခုနက တစ်ခြားလူတစ်ယောက်လိုပဲ၊ ကျွန်မတို့တောင် မမှတ်မိနိုင်တော့ဘူး" ဟု ဆို၏။</p> <p>"ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒီရက်ပိုင်း ဖိအားတွေ များနေလို့ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနှစ်ယောက်က ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းက တပည့်တွေပဲ၊ သူတို့က မင်းတို့လို မိန်းကလေးငယ်တွေကို ရှာဖွေပြီး လူသားဆေးဖိုတုံး အဖြစ် အသုံးချပြီးတော့ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူသတ်ဖြတ်တတ်ကြတာ"။</p> <p>"တကယ် ယုတ်မာတာပဲ၊ ဒီလိုလူတွေ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိနေပါလား" ဟု ရှောင်ချောင်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာ ကြည့်ရင်း ဆိုလေသည်။</p> <p>"သူတို့က သေသင့်လို့ သေကြတာပါ၊ ငါတို့က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကိုယ်စား အပြစ်ပေးလိုက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဟယ်ဟွမ်းချိုင့်ဝှမ်း ဆိုတဲ့ ဂိုဏ်းကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။</p> <p>ယခုအခါ ကျန်းတာနှင့် ကျန်းရှောင်ပေါင်တို့ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့အား မိစ္ဆာဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုမှ လူများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ပြီး ထပ်မံ စုံစမ်းခြင်း မပြုတော့ပေ။</p> <p>သူသည် သေဆုံးသူများ၏ သိုလှောင်အိတ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနှင့် ဆေးလုံးအချို့မှလွဲ၍ ကျန်အရာများမှာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ဆေးဝါးများသာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသုံးမဝင်သော ဆေးများကို မြေပေါ်သို့ သွန်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် ဆေးလုံးများကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ညနက်ပိုင်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကုသရေးဆေးလုံး နှစ်လုံးကို သောက်သုံးကာ ‘ဝမ်ချိုင်’ ၏ ကျောပေါ်၌ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းများကြောင့် သူ၏စိတ်မှာ အနည်းငယ် ကြည်လင်လာသော်လည်း မကောင်းသော အငြိုးတစ်ခုခု နောက်သို့ လိုက်ပါလာသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲဖြစ်၏။</p> <p> ဝမ်ချိုင်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားလျက် ကွမ်နေးတောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ကျော်လွန်ပြီး မြေနက်မြေဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူတို့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာတော့သည်။ မြေနက်မြေသို့ ရောက်ရှိသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အဖွဲ့သည် အစီအရင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။</p> <p> ထိုက်ချင်း နတ်လေပြည် အစီအရင်သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ရွှေရောင်မိုးကြိုးပင်ကို ဗဟိုပြုကာ မွေးမြူရေးခြံနှင့် ရေကန်ကိုပါ လွှမ်းခြုံထားသည် မဟုတ်လော။</p> <p>အိမ်သို့ ပြန်ရောက်၍ မီးအိမ်များ ထွန်းလိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဘာအသံလဲ" ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြ၏။</p> <p>အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အမှောင်ထုကြောင့် ဘာမျှ မမြင်ခဲ့ရပေ။</p> <p>ယခုမူ အော်ဟစ်သံများကို အမှန်တကယ်ပင် ကြားလိုက်ရချေပြီ။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းရင်း "ငါလည်း မသိဘူး၊ အစီအရင်ထဲက ဖြစ်မှာပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> သူတို့သုံးဦးသည် မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝမ်ချိုင်နှင့်အတူ အစီအရင်၏ အစွန်းသို့ လျှောက်သွားကြရာ ဝမ်ချိုင်က ရုတ်တရက် ဟောင်လေတော့သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဝမ်ချိုင်၊ အပြင်မှာ လူရှိနေလို့လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဝမ်ချိုင်က ပြန်မဖြေဘဲ အစီအရင်၏ အပြင်ဘက်ကိုသာ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် လူရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်၏။</p> <p>သူတို့ သုံးဦးသည် အစီအရင်၏ အစွန်းသို့ ရောက်သောအခါ မီးတုတ်အလင်းဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ခက်ထန်နေသော မျက်နှာ လေးခုကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>"မင်းတို့ပါလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်သော အသံဖြင့် အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။ ထိုသူများမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ ဝမ်မင်ကျိနှင့် သူ၏ တပည့်သုံးဦးသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> သူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ အစီအရင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်ကို မသိသဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာရာမှ အစီအရင်နှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ တိုက်မိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟွန့်... ကောင်လေး၊ ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ၊ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်နဲ့ အပျော်အပါး ထွက်နေတာဆိုတော့ တော်တော်လေး ဇိမ်ကျနေပုံပဲနော်" ဟု ဝမ်မင်ကျိက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ဪ... ခင်ဗျားတို့က တစ်နေ့လုံး ကျွန်တော့်ကို မသမာတဲ့ စိတ်နဲ့ စောင့်နေကြတာကိုး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>"စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ မင်း သားရဲမီးလျှံကို ယူထားမှန်း ငါသိတယ်၊ အခုချက်ချင်း ထုတ်ပေးရင် မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်" ဟု ဝမ်မင်ကျိက ကြုံးဝါးလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့ကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "အဘိုးကြီး... ကျွန်တော်က ကြောက်တတ်တဲ့သူလို့ ထင်နေတာလား၊ ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်း ရှိရင် အထဲကို အရင်ဝင်အောင် လာခဲ့လေ" ဟု ဆိုလိုက်ရာ ဝမ်မင်ကျိသည် ရွှေရောင်လျှပ်စီးများ ဝန်းရံနေသော အစီအရင်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save