Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၀</h2> <h2 style="text-align: center;">သားရဲများအား လွှတ်ပေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝမ်မင်ကျိသည် နဝမအဆင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်လေရာ ယခုအစီအရင်က သူ့အား များစွာ အခက်တွေ့စေခဲ့သည်။</p> <p>"ဟေ့ကောင်... ဒီအစီအရင် ပျက်စီးသွားတာနဲ့ မင်းဟာ ငါ့လက်ထဲမှာတင် အသက်ပျောက်ရမယ်"</p> <p>ဝမ်မင်ကျိသည် သွားကြိတ်လျက် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်ကာ အစီအရင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> ထိုအခါ ရွှေရောင်မိုးကြိုးများ ပိုမိုစုစည်းလာသော်လည်း အစီအရင်နှင့် တိုက်ရိုက်မထိတွေ့သရွေ့ ဝမ်မင်ကျိကို အန္တရာယ်မပြုနိုင်ပေ။</p> <p>ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်အလင်းတန်းများသည် မုန်တိုင်းအလား အစီအရင်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။ အစီအရင်အတွင်း၌ ရပ်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းကိုကြည့်ကာ နှမြောတသဖြစ်မိ၏။</p> <p>ထို့ပြင် ယခုအစီအရင်မှာ တတိယအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် ဝမ်မင်ကျိ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြာရှည်ခံနိုင်ရည် မရှိပေ။</p> <p>"ဝမ်ချိုင်... မင်း အဲဒီအဘိုးကြီးကို နိုင်ပါ့မလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချိုင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အထင်သေးသလို ကြည့်လိုက်ရာ ယင်းအကြည့်မှာ 'အဲဒီအဘိုးကြီးက ဘာမို့လို့လဲ' ဟု ဆိုနေသယောင် ရှိပေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... မင်းလုပ်နိုင်မယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ သန့်စင်သော နတ်ရေစင်တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်ချိုင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချိုင်သည် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလန်းဆန်းလာပြီး အမြီးနံ့ကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>"ဒါချောင်၊ ရှောင်ချောင်... သားရဲတွေကို အကုန်လွှတ်ပေးလိုက်တော့၊ ငါ အစီအရင်ကို ဖွင့်တော့မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ သတ္တိမွေးလျက် မွေးမြူရေးခြံသို့ သွားရောက်ကာ သားရဲများ၏ လည်ပင်းရှိ ထိန်းကွင်းများမှ သံကြိုးများကို ဖြုတ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>သံကြိုးများမှ လွတ်မြောက်သွားသောအခါ လည်ပင်းတွင် ထိန်းကွင်းများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အချို့သော သားရဲများသည် ရူးသွပ်သွားကြပြီး ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ထံသို့ ပြေးဝင်ရန် ဟန်ပြင်ကြလေသည်။</p> <p>"အား..." ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်မိသော်လည်း မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင့်မားသော သားရဲအဆင့်ရှိ သတ္တဝါအားလုံး မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်းနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲဟင်" ဟု ရှောင်ချောင်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းသည်။</p> <p>ဒါချောင်က ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ယင်းသားရဲများသည် အလိုအလျောက် ဝပ်စင်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လည်ပင်းမှ ထိန်းကွင်းများသည် သံလိုက်သဖွယ် မြေပြင်နှင့် ကပ်နေစေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ရှောင်ချောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မြေပြင်နှင့် ကပ်နေသော သားရဲများ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လျက် "နင်တို့ လိမ္မာလိမ္မာ နေရမယ်နော်၊ မဟုတ်ရင် ဒီလိုပဲ မြေကြီးနဲ့ ကပ်နေရမှာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းသားရဲများက မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို အန္တရာယ်မပြုနိုင်ကြောင်း ယုံကြည်စိတ်ချသောကြောင့်သာ လွှတ်ပေးခိုင်းခြင်း ဖြစ်ပေရာ ထိုသားရဲထိန်းကွင်းများသည် စနစ်မှ ထုတ်ပေးထားသော ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး ထွက်ပြေးခြင်းနှင့် အခြားသူကို ရန်မူခြင်းတို့မှ တားဆီးပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p>"ဝမ်ချိုင်... အခု မင်းအလှည့်ပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝမ်ချိုင်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချိုင်သည် ခေါင်းမော့ကာ အူလိုက်ရာ ဝံပုလွေဟိန်းသံသည် မွေးမြူရေးခြံတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအသံကို ကြားရသည်နှင့် ခြံအတွင်းရှိ သားရဲအားလုံးကလည်း ပြန်လည် ဟိန်းဟောက်ကြလေသည်။</p> <p>ခဏချင်းတွင်ပင် အမျိုးမျိုးသော သားရဲဟိန်းသံများသည် ဝေးလံစွာ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ကျယ်ပြောလှသော မြေနက်မြေပေါ်တွင် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ချိုင်သည် မွေးမြူရေးခြံအတွင်းရှိ သားရဲများ၏ ဘုရင်ဖြစ်လာသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည် သံကြိုးအားလုံးကို အမြန်ဖြုတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုသားရဲဟိန်းသံများကို ကြားရသောအခါ ဝမ်မင်ကျိ၏ မျက်နှာသည်လည်း တည်ကြည် လေးနက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဆရာ... ဒါ ဘာအသံတွေလဲ" ဟု ကျန်းယုံချန်းက ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းကတော့ အတော်အတယ်ပဲ၊ ငါ မင်းကို သင်ပေးလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ၊ သားရဲတွေရဲ့ အသံကိုတောင် မခွဲခြားနိုင်သေးဘူးလား" ဝမ်မင်ကျိက ကျန်းယုံချန်း၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘာလို့ သားရဲတွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ" ဟု ကျားလျန်ဖုန်းက ထိုစဉ် မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဝမ်မင်ကျိလည်း ယင်းကို နားမလည်နိုင်ပေ။ ဤမြေနက်မြေသည် ဖုန်းဆိုးမြေကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့တိုက်စားနေသော နေရာဖြစ်ရာ မည်သည့်သားရဲမျိုးက ဤနေရာသို့ လာမည်နည်း။</p> <p>"ဟွန့်... ဒါ ချင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ လှည့်ကွက်ဖြစ်မှာပါ၊ ငါတို့ မကြောက်စရာ မလိုဘူး၊ ငါ ဒီအစီအရင်ကို ဘယ်လို ဖျက်ဆီးပြမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်" ဝမ်မင်ကျိက အေးစက်စွာ ပြောသည်။</p> <p>"ဟေ့... အဘိုးကြီး၊ အားမကုန်ပါစေနဲ့၊ ငါကိုယ်တိုင် အစီအရင်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်မင်ကျိသည် ရက်စက်သော အပြုံးကို ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းက ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် သိတတ်သားပဲ၊ ခဏနေရင် မင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေခွင့်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကိုတော့ ငါ စိတ်ကြိုက် ပျော်ပါးဦးမှာ" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများအတွင်း သွေးရောင်များ ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားပြီး ခေါင်းထဲတွင်လည်း ရက်စက်လိုသော အာဃာတစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p>"ဝမ်ချိုင်... သွားတော့၊ မှတ်ထား... သူတို့ကို သေအောင်တော့ မကိုက်နဲ့ဦး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သွားကြိတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မိမိနှင့် နီးစပ်သူများကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အစီအရင်သည် ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်ချိုင်သည် ပထမဆုံး ပြေးထွက်သွားကာ ဝမ်မင်ကျိဆီသို့ တည့်တည့်ဦးတည်လိုက်၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း သူ၏ လုယန့်ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ နောက်ကွယ်မှလည်း သားရဲအကောင် ၃၀ ကျော်သည် ရူးသွပ်စွာ ပြေးထွက်လာကြသည်။ အသီးအရွက်များကိုသာ နေ့ရက်များစွာ စားသုံးခဲ့ရသဖြင့် သူတို့၌ အာဃာတတန်ဖိုးများ ပြည့်နှက်နေရာ ဝမ်မင်ကျိနှင့် အပေါင်းအပါများသည် သူတို့၏ ဒေါသဖြေဖျောက်ရာ အမှိုက်ကောင်များ ဖြစ်လာကြတော့သည်။</p> <p>ထို့ပြင် နတ်ရေစင်ကို နေ့စဉ်သောက်သုံးခဲ့ရသဖြင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာပြီး ခွန်အားများမှာလည်း ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။</p> <p>ဝမ်မင်ကျိသည် မှင်တက်သွား၏။ ဤနေရာတွင် သားရဲများ ဤမျှများပြားနေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ အများစုမှာ မြင့်မားသော သားရဲအဆင့်များ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p>သူ၏ ကျားသည်လည်း ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်းတုန်ယင်နေကာ လှုပ်ရှားရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>သူ၏ တပည့်သုံးဦးမှာလည်း သားရဲများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရလေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဓားကို ကိုင်စွဲလျက် ကျန်းယုံချန်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။</p> <p>ဤသူသည် သူ့အား အဆိုးရွားဆုံး စော်ကားခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သားရဲအချို့သည် ကျန်းယုံချန်းကို အပေါ်မှ ခုန်အုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော လက်သည်းရာများကို ထင်ကျန်စေခဲ့သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးဆာသော အသွင်သို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်သည် မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ဦးယံတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားကာ သွေးများ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>မနီးမဝေးတွင် ဝမ်မင်ကျိသည် မိမိ၏ တပည့်များ အသတ်ခံနေရသည်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်နေ၏။ သို့သော်လည်း ဝမ်ချိုင်သည် ဝမ်မင်ကျိ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝမ်မင်ကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး "နတ်... နတ်သားရဲလား" ဟု အလန့်တကြား ရေရွတ်မိသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ငုံ့လိုက်ကာ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်ကို အသုံးပြုလျက် ကျန်းယုံချန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် အသက်စွမ်းအားများကို အမြစ်ပြတ် စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် နောက်တစ်ယောက်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားပြန်သည်။</p> <p>မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်သုံးဦးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဝမ်မင်ကျိထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝမ်မင်ကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိနေပြီး သူ၏ ပခုံးမှ အသားစကိုလည်း ဝမ်ချိုင်က ကိုက်ဖြတ်ထားသဖြင့် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သည့်ကရုဏာမျှ မထားဘဲ ဝမ်မင်ကျိကိုပါ အခြောက်တိုက် စုပ်ယူပစ်လိုက်တော့သည်။ သူတို့၏ အလောင်းများကို သားရဲများက ကိုက်ခဲဖျက်ဆီးပစ်ကြရာ မြေနက်မြေအတွက် အာဟာရများ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>တာဝန်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ထိုသားရဲများသည် အုပ်စုနှစ်စု ကွဲသွားကြသည်။ အုပ်စုတစ်စုမှာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာလိုသဖြင့် ဝမ်တောင်တန်းဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးသွားကြသည်။</p> <p>အခြားတစ်စုမှာမူ မွေးမြူရေးခြံသို့ လိမ္မာစွာ ပြန်သွားကြရာ သံကြိုးများ မရှိသော်လည်း ထိုနေရာ၌ပင် နေထိုင်လိုကြပေသည်။</p> <p>သူတို့အတွက်မူ နတ်ရေစင်သည် ကြီးမားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုပင် မဟုတ်လော။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထွက်ပြေးသွားသော သားရဲများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ မွေးမြူရေးခြံရှိ ထိန်းကွင်းများ၌ 'ထွက်ပြေးခြင်းမှ တားဆီးခြင်း' လုပ်ဆောင်ချက် ပါဝင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ထို့ပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခြေအနေမှာလည်း ထိုစဉ်က အလွန်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှ သွေးရောင်မှာ မှေးမှိန်မသွားသေးဘဲ စိတ်အစဉ်မှာလည်း ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေကာ သူ ဘာလုပ်သင့်သည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းချုပ်မှုမဲ့သွားပြီး မနီးမဝေးရှိ ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြရလေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save