Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာစိတ်ဝင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာချေတော့သည်။</p> <p>“အမေလေး...”</p> <p>ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ ညီအစ်မနှစ်ဖော်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကို မြင်သော် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်မိကြလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသိစိတ်ကား ရူးသွပ်မှုအောက်ဝယ် လ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းသည် 'မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်' ကို အသုံးပြု၍ ချန်ဒါချောင်တို့ရှေ့မှောက်သို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>“ဖုန်းအစ်ကို... ညီမလေးကို မခြောက်ပါနဲ့” ချန်ရှောင်ချောင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ငိုရှိုက်နေမိရှာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအိမ်တို့သည် သွေးရောင်လွှမ်းလျက် အေးစက်ခက်ထန်နေပြီး မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ကိန်းအောင်းနေခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>၎င်းသည် သွေးရူးသွပ်သူပမာ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ချန်ရှောင်ချောင်၏ လည်ပင်းကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချန်ဒါချောင်သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲခွာရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးပမ်းသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>၎င်းတို့ ညီအစ်မနှစ်ဖော်မှာ သိုင်းပညာရှင် အဖြစ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံမှုသက်တမ်း နုနယ်လှသဖြင့် လက်ရှိတွင် 'ပညာသင်အဆင့်' လေးဆင့်မျှသာ ရှိရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အစွမ်းကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချန်ဒါချောင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ၎င်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲသွင်းလိုက်ရာ ချန်ဒါချောင်မှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်မတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p>“ဂစ်... ဂစ်...”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လည်ချောင်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုရယ်သံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး ကြားရသူတိုင်းကို ကြက်သီးမွေးညင်း ထစေပေသည်။</p> <p>ချန်ရှောင်ချောင်၏ မျက်နှာမှာ အသက်ရှူကျပ်၍ ပြာနှမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ကိုလွှတ်ကာ ၎င်း၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p>ချန်ရှောင်ချောင် ယနေ့မှ အသစ်ဝယ်ယူလာသော အဝတ်အစားများမှာ ဖတ်ဖတ်နွမ်းအောင် စုတ်ပြတ်သွားပြီး ဖြူဝင်းသော အသားအရေမှာ ပေါ်လွင်လာရချေပြီ။</p> <p>“ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့ ဖုန်းအစ်ကို... မလုပ်ပါနဲ့...”</p> <p>ချန်ရှောင်ချောင်၏ အားကိုးရာမဲ့ အော်ဟစ်သံကို ချင်ယွမ်ဖုန်းကား ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ၎င်း၏ ရင်ထဲဝယ် ကာမရာဂမီးတို့သည် ဟုန်းဟုန်းတောက် လောင်မြိုက်နေပြီး ထိုမီးကို လောင်စာကျွေးရန်ဟူသော အသိစိတ်တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>၎င်းသည် မိမိ၏လက်မောင်းကို ကိုက်နေသော ချန်ဒါချောင်ကိုလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ဖိချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>နောက်ထပ် 'ဝုန်း' ကနဲ အသံနှင့်အတူ ချန်ဒါချောင်၏ လုံချည်မှာလည်း အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားရလေသည်။ ထိုမိန်းမပျိုလေးနှစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်နေသော ယုန်ငယ်လေးများပမာ အားကိုးရာမဲ့စွာ ငိုကြွေးနေမိကြရှာသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ ထင်ရှားသော ဒဏ်ရာအမာရွတ်များကို မတော်တဆ မြင်တွေ့သွားလေသည်။</p> <p>ထိုအမာရွတ်များသည် ပိုးလောက်လန်းများပမာ ကျောပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေသကဲ့သို့ ရှိနေကြရာ ယင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲဝယ် နာကျင်မှုတို့ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။</p> <p>အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်မှောက်တွင် ပြန်လည် ထင်ဟပ်လာပြီးနောက် ၎င်း၏ ပျောက်ဆုံးနေသော အသိစိတ်တို့သည် အနည်းငယ် ပြန်လည် နိုးထလာချေသည်။</p> <p>“မဖြစ်ဘူး... မဖြစ်ရဘူး...”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မိမိ၏လက်ကို အတင်းအကျပ် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်းသည် ကျန်ရှိသမျှ အားအင်အားလုံးကို အသုံးပြု၍ “ပြေး... အမြန်ပြေးကြတော့...” ဟု ဟစ်အော်လိုက်ပြီးနောက် အနီးရှိ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>“ဗွမ်း...”</p> <p>ရေအေးအေးနှင့် ထိတွေ့လိုက်မှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသိစိတ်တို့ အနည်းငယ် ကြည်လင်လာသည်။</p> <p>“ငါ... ငါ ဘာတွေ လုပ်မိနေတာလဲ” ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ရင်း ရေထဲတွင် အသက်အောင့်ကာ တင်ပျဉ်ခွေလျက် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချန်ဒါချောင်တို့ ညီအစ်မနှစ်ဖော်မှာလည်း အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားပြီးမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရေထဲသို့ ခုန်ချသည်ကို မြင်သော် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြရသည်။</p> <p>“အစ်မ... ဖုန်းအစ်ကို ဘာဖြစ်တာလဲဟင်”</p> <p>ချန်ဒါချောင်က ခေါင်းခါပြရင်း “အစ်မလည်း မသိဘူး၊ နန်ဝူးမြို့ကို သွားပြီးကတည်းက ဖုန်းအစ်ကို့ရဲ့ အခြေအနေက ထူးဆန်းနေတာ၊ ဟိုအမြွှာနှစ်ယောက်ကို သတ်တုန်းကလည်း သူက ငါတို့ သိတဲ့သူ မဟုတ်သလိုပဲ” ဟု ပြောကြားလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဒီညလည်း သူ လူတွေကို သတ်တာ တော်တော် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်” ဟု ပြောရင်း ချန်ရှောင်ချောင်မှာ အစ်မဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေရှာတော့သည်။</p> <p>အမျိုးသမီးငယ် နှစ်ဦးမှာ တစ်ကြိမ်ကကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့သော အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားရပြန်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချန်ဒါချောင်ကမူ “ဟင့်အင်း... ဖုန်းအစ်ကိုက ငါတို့ကို ဒီလိုလုပ်မယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ခိုင်မာစွာ ပြောဆို၏။</p> <p>ထို့နောက် ချန်ဒါချောင်သည် အခြေအနေကို စဉ်းစားကြည့်ရာမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>“ဖုန်းအစ်ကိုက ကျင့်စဉ်လွဲပြီး သွေးရူးသွပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ချန်ရှောင်ချောင်လည်း သတိရသွားသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့ကို ကျင့်စဉ်များ သင်ကြားပေးစဉ်က ကျင့်စဉ်လွဲမှားပါက 'မိစ္ဆာစိတ်ဝင်ခြင်း' ဖြစ်တတ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့ဖူးပေသည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အသိစိတ်ပျောက်ဆုံးကာ သတ်ဖြတ်တတ်သော မိစ္ဆာပမာ ဖြစ်သွားတတ်သည် သို့မဟုတ် ချက်ချင်း သေဆုံးတတ်သည် မဟုတ်လော။</p> <p>“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ ဖုန်းအစ်ကို့ကို ဘယ်လို ကူညီရမလဲ”</p> <p>ညီအစ်မနှစ်ဖော်လုံးမှာ ကျင့်ကြံရေးလောကထဲသို့ ခြေစုံပစ်ဝင်ကာစ လူသစ်များသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုဝေဒနာကို မည်သို့ ကုသရမည်ကို မသိကြပေ။</p> <p>“ဟုတ်ပြီ... ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို သွားပြီး အကူအညီတောင်းရအောင်၊ အဲဒီမှာ ဖုန်းအစ်ကို့ကို ကုပေးနိုင်မယ့်သူ ရှိမှာပါ” ဟု ချန်ရှောင်ချောင်က အကြံပြုလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ချန်ဒါချောင်သည် 'ဝမ်ချိုင်' ကို စီးနင်းကာ ဂိုဏ်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားပြီး ချန်ရှောင်ချောင်မှာမူ အပြင်ဘက်ရှိ အလောင်းများကို ဖျောက်ဖျက်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>ချန်ရှောင်ချောင်သည် ရွံရှာကြောက်လန့်စိတ်ကို အောင့်အည်းလျက် ဝမ်မင်ကျိနှင့် အခြားနှစ်ဦး၏ အလောင်းများကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်၏။</p> <p>အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားချိန်တွင် ချန်ရှောင်ချောင်သည် အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ကာ ရေကန်အနားသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုသည်။</p> <p> ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လေပူဖောင်းလေးများ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သိရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရလေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save