Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦးရှင့်..."</p> <p>ချန်ဒါချောင်သည် ဝမ်ချိုင်၏ ကျောပေါ်မှ အလျင်အမြန် ခုန်ဆင်းကာ အသံကုန်ဟစ်၍ အကူအညီ တောင်းလေတော့သည်။</p> <p>တံခါးစောင့်တပည့်ဖြစ်သူသည် ချန်ဒါချောင်အား ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်လျက် "သင်က ဘယ်သူလဲ... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးမြန်းရာ၊ ချန်ဒါချောင်ကလည်း</p> <p>"အမြန်ကယ်ကြပါဦး... ချင်ယွမ်ဖုန်းလေ... သူက ရှင့်တို့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တပည့်ပဲ... အခု သူ ကျင့်စဉ်ကျင့်ရင်း သွေးရူးသံရူး ဖြစ်နေပြီ... သူ့ကို အမြန် ကယ်တင်ပေးကြပါ" ဟု ပြာပြာသလဲ ပြောဆိုလေသည်။</p> <p>"ချင်ယွမ်ဖုန်း ဟုတ်လား.." တံခါးစောင့်တပည့်များမှာ ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အံ့အားသင့်သွားကြကုန်၏။ ယင်းအမည်သည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွင်း၌ အတော်ပင် ကျော်ကြားလှသည် မဟုတ်လော။</p> <p>ထို့ပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနားတွင် အမြဲရှိနေတတ်သော ခွေးကြီး ဝမ်ချိုင်ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ယုံကြည်သွားကြလေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ဒီမှာ ခဏစောင့်နေဦး... ငါ သွားအကြောင်းကြားလိုက်မယ်" ဟု ဆိုကာ တပည့်တစ်ဦးမှာ တောင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုတပည့်သည် ထိုနေ့ည၏ တာဝန်ကျအကြီးအကဲထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြောင်းကို သတင်းပို့လေလျှင်၊ အကြီးအကဲဖြစ်သူသည် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေလေတော့သည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အကြီးအကဲများသည် စည်းလုံးညီညွတ်ကြသည်ဖြစ်ရာ၊ ထိုအကြီးအကဲသည်လည်း ချောင်ယွမ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို ကြားသိထားသဖြင့် ချောင်ယွမ်အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ဂိုဏ်းချုပ် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်ကိုယ်တိုင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အလွန်အမင်း အလေးပေးထားကြောင်း၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရတပည့်အဖြစ် ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်က ဆက်လက်စောင့်ရှောက်ထားကြောင်းကိုလည်း သူ သိရှိထားပေသည်။</p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့လေ... မင်း ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာနိုင်မလား ဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်" ဟု အကြီးအကဲက အေးစက်စက် ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် တပည့်ဖြစ်သူအား "အခု ပြန်သွားတော့... ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပို့လိုက်ပြီလို့ ပြောလိုက်... ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်ပဲ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်" ဟု အမိန့်ပေးလေသည်။</p> <p>တပည့်ဖြစ်သူမှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။ အမှန်စင်စစ် ထိုအကြီးအကဲသည် ဂိုဏ်းချုပ်အား သတင်းမပို့ဘဲ ချန်ထားလိုသည် မဟုတ်ဘဲ အချိန်ဆွဲထားလိုခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကံမကောင်း၍ ဂိုဏ်းချုပ် မရောက်လာမီ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်၊ ယင်းသည် သူ၏ ကံကြမ္မာသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>".. ဖုန်းလျန်ထံမှ တစ်ပါးသူပျက်စီးရာ၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ သတင်းစကား လက်ခံရရှိသည် +၆၆"</p> <p>ထိုစဉ် မြေနက်မြေ၌ ရှိနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုအကြောင်းကြားချက်ကို ရရှိသော်လည်း ကြည့်ရှုရန် အချိန်မရှိပေ။</p> <p> သူသည် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ကာ အေးမြသော ရေကန်ရေများဖြင့် စိတ်ကို ကြည်လင်အောင် ကြိုးစားလျက် တရားထိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိရန် အတင်းအကျပ် အားထုတ်နေရသော်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေမှာကား အကောင်းဘက်သို့ ဦးတည်မနေချေ။</p> <p>ကျင့်စဉ်မှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေပြီး ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များမှာလည်း ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်နေသည့်အပြင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင်လယ် တစ်ဝိုက်မှာလည်း ပူလောင်လှုပ်ရှားနေချေသည်။</p> <p>"တောက်... ငါကများ ချီကျင့်စဉ် ကျင့်ရင်းနဲ့ သွေးရူးသံရူး ဖြစ်ရတယ်လို့..." ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးနေမိသည်။</p> <p> မိမိ၌ သက်တမ်း တစ်နှစ်သာ ကျန်တော့သည်ဟူသော အချက်က ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားကို ပေးနေခဲ့သည်။</p> <p>ကြောက်ရွံ့မှု၊ မကျေနပ်မှုနှင့် အခြားသော စိတ်ခံစားချက်ပေါင်းစုံတို့ကြောင့် သူသည် စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ကျန်းတာနှင့် ကျန်းရှောင်ပေါင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးအား ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> ထိုသူနှစ်ဦးမှာ သေသင့်သေထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယင်းလုပ်ရပ်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ကို ပိုမို ကြမ်းတမ်းစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝမ်မင်ကျိက တပည့်သုံးဦးနှင့်အတူ သားရဲမီးလျှံကို လာရောက်လုယူသောအခါ၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်ကာ အသိဉာဏ်များ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ ဤနေရာက ဘယ်နေရာလဲ...။</p> <p>သူသည် စိမ်းသက်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> ထိုနေရာသည် ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး သူသည် ရေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ခြေဖဝါးအောက်၌ မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို အထင်အသား မြင်နေရသည်။</p> <p>"ငါ ရေကန်အောက်ခြေမှာ ရောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ရေပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းကြက်ခွပ်ကလေးများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်မှာ ပျက်ပြယ်သွားလေသည်။</p> <p> သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိမိနှင့် တူညီသော နောက်ထပ် လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုနောက်ထပ် ချင်ယွမ်ဖုန်းတစ်ဦးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံး၊ ရမ္မက်ဇော လွှမ်းမိုးနေသော မျက်နှာထားနှင့် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာလေသည်။</p> <p>"မင်းက ဘယ်သူလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခက်ထန်စွာ မေးမြန်းလိုက်လျှင်၊ ထိုသူက ရယ်မောလျက် "ငါက မင်းပဲလေ... ငါတို့က မူလကတည်းက တစ်ယောက်တည်းပါ" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။</p> <p>"မဟုတ်ဘူး..." ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုသူကို သတိကြီးစွာ ကြည့်လျက် "မင်းက ငါမဟုတ်ဘူး... မင်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား... ငါ့ကို စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာလို့ပဲ ခေါ်ခေါ်၊ မင်းရဲ့ နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခုလို့ပဲ ဆိုဆို... ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ်" ဟု ထိုမိစ္ဆာက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလေ၏။</p> <p>ထိုအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိရောက်ရှိနေသော နေရာမှာ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မိမိ၏ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာက မိမိ၏ ပုံရိပ်တူကို ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရပါက၊ သူသည် သတ်ဖြတ်ရန်သာ သိသော သားရဲတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ငါ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ဦးသားမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။</p> <p>စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မကောင်းသော စိတ်အကြံများမှ မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တိုက်ကွက်၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် အတွေးအခေါ်များအထိ အတူတူပင် ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လက်သီးချက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ဖလှယ်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသားမှာ ဘေးသို့ အသီးသီး လွင့်စင်သွားကြသည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား... ငါက မသေနိုင်ဘူးကွ... လာစမ်းပါဦး" ဟု မိစ္ဆာက ရူးသွပ်စွာ ကြုံးဝါးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုနီရဲလာပြီး ခြေဖဝါးအောက်မှ မြူဖြူများ ထွက်ပေါ်လာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာပြန်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာကား လက်နက်မရှိဘဲ အမောတကော ဖြစ်နေကာ မိမိကိုယ်မိမိ မည်ကဲ့သို့ အနိုင်ယူရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေရသည်။ တိုက်ပွဲ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာမှာ ပိုမို သန်မာလာပြီး အသာစီး ရလာခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် အသက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်ရပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် စစ်မှန်သော ချင်ယွမ်ဖုန်း မဖြစ်လာနိုင်တော့ဘဲ စိတ်တွင်းမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>နောက်ဆုံး၌ မိစ္ဆာ၏ လက်သီးချက်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို တည့်တည့်မှန်သွားကာ သူသည် ရေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်သွားရတော့သည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား... ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်း သေရတော့မယ်... မှာစရာရှိတာ မှာခဲ့တော့" ဟု မိစ္ဆာက ရက်စက်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်စဉ် သူ၏ လက်သည်းများမှာလည်း ရှည်ထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် တူလာလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အားယူ၍ ထရပ်လိုက်သည်။ "ငါ နားလည်ပြီ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနိုင်ယူဖို့ဆိုတာ ကိုယ့်ထက် သာလွန်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ လိုတာ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"မင်းမှာ ငါ့ကို တိုက်ဖို့ ဘာရှိသေးလို့လဲ"</p> <p>မိစ္ဆာသည် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ထက်၌ ပုံရိပ်ယောင်များစွာ ဖန်တီးလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ စီးနင်း တိုက်ခိုက်လာသည်။</p> <p>ထိုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်လိုက်ပြီး လက်နက်တစ်ခုကို ကိုင်စွဲထားသကဲ့သို့ ညာလက်ကို လက်သီးဆုပ်လိုက်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ဓားမပါဘဲ ဓားဆွဲခုတ်ချက်ကို သုံးမလို့လား" ဟု မိစ္ဆာ၏ အသံမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ဟိန်းထွက်လာသည်။ သို့ရာတွင် မိစ္ဆာ မမြင်လိုက်ရသည်မှာ ရေပြင်ပေါ်တွင် သိသာထင်ရှားသော အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး လှိုင်းလုံးကြီးများ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ လွင့်စင်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဓားဆွဲခုတ်ချက်"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ရိုးသဖွယ် အသုံးပြု၍ မမြင်ရသော ဓားရှည်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>"သေပေတော့"</p> <p> မိစ္ဆာသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်ရန် လက်သည်းများဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်စဉ်...ဓားသွား၏ တုန်ခါသံနှင့်အတူ မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် မမြင်နိုင်သော ဓားတစ်လက်ကို ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>"မင်း ရှုံးသွားပြီ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသတည်း။</p> <p> </p> <p> </p>


Save