Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ညမှောင်မှောင်တွင် မြင်းလှည်းသည် လေခွင်းမြို့အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည် မောင်းနှင်သွားလေ၏။ စစ်သည်များသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သူရဲကောင်းကြီးများအဖြစ် မှတ်ယူနေကြပြီး သခင်လေး၏ နောက်ဆုံး ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရသောကြောင့် ကျေနပ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း…” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အတင်းရုန်းကန်ကာ မြင်းလှည်း နံရံကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်နေသော်လည်း အချည်းနှီးဖြစ်လို့နေသည်။</p> <p> </p> <p>‘တစ်ယောက်ယောက် လာတားပေးပါတော့လား။ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လာတားပေးကြပါဗျာ။’</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ရှေ့မှ မြင်းခွာသံများ ကြားလိုက်ရပြီး အသံမာမာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိ၏ အသံပင်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး မြင်းလှည်းနံရံကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ကန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်လန်ပိကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” စစ်သည်များက မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ဒူးထောက် အရိုအသေ ပြုလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လန်ပိက လေသံမာမာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ငါမေးနေတယ်လေ။ လှည်းထဲမှာ ဘာပါလဲလို့..”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဖြေလိုက်၏။ “အရှင်လန်ပိ... ဒါက... ဒါက သခင်လေးရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဟိုအရူးလား။” လန်ပိက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်ခေါင်းဆောင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ပြောလိုက်သည်။ “ကတိစာချုပ် ချုပ်ထားပြီးသားပဲ။ အရှုံးကို လက်ခံရမယ်။ ဆွဲထုတ်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>ဤအမျိုးသမီးသည် ရက်စက်လွန်းလှသည်။ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ကာ ကျင်းဝူပြန်းအတွက် အသက်စတေးရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးက မှာလိုက်ပါတယ်။ သူက အသုံးမကျတဲ့လူပါတဲ့။ ဒီတစ်သက်မှာ သူ ကာကွယ်ပေးနိုင်တာဆိုလို့ ဒီမိဘမဲ့ အရူးလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်တဲ့။ သူ့ကို ကယ်လိုက်နိုင်ရင် သခင်လေးရဲ့ ဘဝဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ မနေတော့ပါဘူးတဲ့။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိ၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ ထို့နောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ “သွားတော့။ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးကို သွားကြ။ ဒီနယ်မြေ အပြင်ဘက်ကို ရောက်အောင် သွား။”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်လန်ပိ...” စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က ဝမ်းသာသွားသည်။ ထို့နောက် သူက မြင်းလှည်းကို ဆက်လက် မောင်းနှင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ပိကလည်း မြင်းကို လှည့်ကာ အိမ်တော်ဘက်သို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်ပူလာသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော လက်နက်မှာ သူ၏ လျှာဖြစ်၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပါးစပ်ထဲရှိ အဝတ်စကို လျှာဖြင့် အတင်းထိုးထုတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လန်ပိ... ကျုပ် မသွားဘူး။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို လိုချင်တယ်။ ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူ အိပ်ချင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လေထုက အေးစက်သွားသည်။ လန်ပိသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်လာပြီး ဓားကို ဆွဲကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p> </p> <p>ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တုပ်နှောင်ထားသော ကြိုးများ ပြတ်တောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်... သခင်မလေးလန်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒီလောက်တောင် သေချင်နေတာလား။ ဘာသဘောလဲ။ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ခွေးအသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်ပြီလေ။ ဘာလို့ ပြန်လာချင်တာလဲ။ ရှင့်မှာ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိလဲ။ ရှင် ဘယ်သူ့လူလဲ။”</p> <p> </p> <p>ဤမိန်းမသည် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ဒေါသထွက်နေသည့်ကြားမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ချက်ချင်း မသတ်ဘဲ သံသယ ဝင်နေသေး၏။</p> <p> </p> <p>“နောက်ထပ် နှစ်နာရီပဲ လိုတော့တယ်။ ကျုပ်ရဲ့ နတ်ဆေး ပြီးတော့မယ်။ သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းကို ကယ်လို့ရပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နောက်ပြောင်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ပိက သတိပေးလိုက်၏။ “ရှင် အခု ထွက်သွားရင် အသက်ရှင်ရမယ်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရမယ်။ အိမ်တော်ထဲ ပြန်ဝင်ရင်တော့ သေလမ်းပဲ ရှိတယ်။ ရှင် လောင်းကြေးထပ်ရဲလား။ ကျင်းဝူပြန်းမှာ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ သူ သေတာနဲ့ ရှင်လည်း သေရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းကာ မြို့စားအိမ်တော်ဘက်သို့ ဦးတည် လျှောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>.............</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရူးသွပ်မတတ် အလုပ် လုပ်တော့သည်။ ပင်နီဆီလင် ထုတ်လုပ်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အမှန်တကယ် အသက်ကို ပုံအော၍ လောင်းကစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် အသက်ထွက်သွားမည်ကို မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ပင်နီဆီလင်ဖြင့် ကယ်တင်နိုင် မကယ်တင်နိုင် ဆိုသည်မှာလည်း မသေချာသေးပေ။ ကံကိုသာ ပုံချရတော့မည်။</p> <p> </p> <p>လင်ပိက ပြောလိုက်၏။ “နောက်ထပ် နှစ်နာရီကြာရင် ကျွန်မ ဆေးလာယူမယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆေးမရရင် ရှင် သေမယ်။ ဆေးရပြီးလို့ သခင်လေး မသက်သာရင်လည်း ရှင် သေမယ်။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိသည် သဲနာရီအကြီးကြီး တစ်ခုကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှေ့တွင် ချပေးထားခဲ့သည်။ သဲကုန်ရန် နှစ်နာရီခန့်သာ လိုတော့သည်။ အချိန်လုပွဲ စတင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>……………….</p> <p> </p> <p>လူနာဆောင် အတွင်း၌ သမားတော် ဆယ်ယောက်ခန့်နှင့် နတ်ဆရာလန်တို့သည် နောက်ဆုံး ကြိုးစားမှု အနေဖြင့် ကုသနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းကတော်မှာ ငိုရှိုက်နေပြီး နတ်ဆရာလန်ကို တောင်းပန်နေသည်။ “ဆရာလန်... နတ်ဆေးဆရာကြီး... ရှင်က တန်ခိုးကြီးတယ်ဆို... ကျွန်မ သားလေးကို ကယ်ပေးပါအုံး။ ကယ်ပေးပါအုံး။ သူက အသုံးမကျဘူး ဆိုပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးပါရှင်... ကျွန်မရဲ့ သွေးသားရင်းပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဆရာ့ရဲ့ ဆရာသခင်ရော။ သူက ကောင်းကင်မြေကြီးကိုတောင် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်ဆို။ သူ့ကို သွားခေါ်ပေးပါလားရှင်...” လေခွင်းကတော်သည် ဒူးထောက်၍ပင် တောင်းပန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်သည် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက် တွဲထူလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မလုပ်ပါနဲ့ သခင်မကြီး။ မလုပ်ပါနဲ့။ ကျုပ်ကို ငရဲမပို့ပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p>“အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရရင်... သခင်လေး ဝူပြန်း ဒီလောကထဲ ရောက်လာတာက ကံတရားရဲ့ အလှည့်အပြောင်း တစ်ခုပါ။ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တာကလည်း ကျုပ်ရဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ၊ အသက်စွမ်းအင်တွေကို ပေးဆပ်ပြီးမှ ရခဲ့တာပါ။ အခု သခင်လေးရဲ့ ကံကုန်ချိန်က ကောင်းကင်ဘုံက သတ်မှတ်ထားတာမို့ ကျုပ်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ သားလေးက တကယ်ပဲ သေရတော့မှာလား။” လေခွင်းကတော် တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မကယ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျုပ်နဲ့ သခင်လေးက သားအဖလို ဖြစ်နေတာပါ။ တကယ်လို့ ကယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်အသက်ကို ပေးရပေးရ ကယ်မှာပါ။” နတ်ဆရာလန်က မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းကတော်သည် ကုတင်ပေါ်မှ သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်သုတ်လိုက်၏။ “ငါ့သားလေး... မင်း ထွက်သွားတာလည်း ကောင်းပါတယ်လေ။ ဒါနဲ့ ကျင်းကျုံးယွဲ့ရော... သူ့မောင်လေး သေတော့မှာကို ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မကြီး... မြို့စားမင်းက ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေက မြို့စားများအစည်းအဝေးကို သွားတက်နေတာပါ။ နောက်ထပ် ၁၀ ရက်နေမှ ပြန်ရောက်မှာပါ။ အခုက အရေးအကြီးဆုံးအချိန် ဖြစ်နေလို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>မြို့စားများအစည်းအဝေးသည် အလွန် အရေးကြီးသည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ၏ အနာဂတ်နှင့် လေခွင်းမြို့၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ် ပေးမည့်ပွဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်။ ကောင်းတယ်။ အလုပ်ရှုပ်နေတာ ကောင်းတယ်။” လေခွင်းကတော်သည် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီးနောက် သတိလစ် မေ့မြောသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“သခင်မကြီး... သခင်မကြီး...” သမားတော်များ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“လာကြစမ်း... သခင်မကြီးကို အဆောင်ပြန်ပို့ပေးလိုက်ကြ။” လန်ပိက အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး စစ်သည်အချို့ ရောက်လာပြီး လေခွင်းကတော်ကို ချီပွေ့ကာ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လန်ပိသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သဲနာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ “ဆရာလန်... သမားတော်တို့... သခင်လေးကို တကယ် မကယ်နိုင်တော့ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်နှင့် သမားတော်များ အားလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ သေမိန့်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကို ဒီနေရာကနေပဲ စောင့်ပေးလိုက်ကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အခန်းအပြင်ဘက်မှ လူများအားလုံး၏ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လေထု တစ်ခုလုံး တင်းမာသွားပြီး အေးစက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံ့လာ၏။ အလိုအလျောက်ပင် အခန်းထဲမှ လူများအားလုံး မတ်တတ် ရပ်လိုက်ကြပြီးနောက် ခါးကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်ကြသည်။ တောအုပ်ထဲတွင် သားရဲဘုရင် လာနေသောကြောင့် သတ္တဝါငယ်များ ကြောက်ရွံ့သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>တံခါးပွင့်သွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ ကောင်းကင်မှ လမင်းကြီး အခန်းထဲ ဆင်းသက်လာသလို၊ အခန်းတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပဂေး တစ်ဦး၊ ကောင်းကင်မှ နတ်သမီးသဖွယ် ပြီးပြည့်စုံသော အလှတရားများနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးပင်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဖြူဖွေးသန့်စင်သော မြို့စားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ခရီးဝေးမှ လာခဲ့သော်လည်း ဖုန်မှုန့် တစ်စက်ပင် မတင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေ၏။ အားလုံး အသက်ရှူမှားကုန်ကြသည်။ သမားတော်တစ်ယောက် လေလည်ချင်နေသော်လည်း အောင့်ထားလိုက်ရသောကြောင့် အူထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မြို့စားမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” အားလုံး တညီတညွတ်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအမျိုးသမီးကား ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ၏ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး မြို့စားမင်း၊ စတုရန်းမိုင် သောင်းချီ ကျယ်ဝန်းသော နယ်မြေနှင့် ပြည်သူ သိန်းချီကို အုပ်ချုပ်နေသော ဘုရင်မ၊ လူပေါင်းများစွာကို မျက်တောင် မခတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော မိန်းမလှ ဓားပြခေါင်းဆောင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ လည်ပင်းအေးစက်သွားကြသည်။ သူမနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းသော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ရှိသေး၏။ “သူမက အိပ်မက်ထဲမှာ လူသတ်ရတာ ကြိုက်တယ်။” ဟူသော စကားပင်။</p> <p> </p> <p>တကယ်လည်း သူမသည် အိပ်မက် မက်ရင်း ထ၍ယောင်ကာဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသူမှာ အခြားနိုင်ငံမှ စေလွှတ်လိုက်သော သူလျှိုတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အလွန် လှပသည်။ ရှေးဟောင်းပန်းချီကားထဲမှ အလှမျိုးပင်။ မိုးမခကိုင်းကဲ့သို့ နွဲ့နှောင်းသော ကိုယ်လုံး၊ တောင်တန်းများကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်နေသော မျက်ခုံး၊ နှင်းဆီဖူးကဲ့သို့ နှာတံ၊ ပန်းပွင့်ကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်း၊ ယောက်ျားသားများ၏ စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်သော အလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အရပ်အနည်းငယ် ရှည်သောကြောင့် သွယ်လျသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကောက်ကြောင်းအလှမှာမူ ပြောစရာ မလိုအောင် ပြည့်စုံလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ စကား သိပ်မပြောသော်ငြား အေးစက်သော ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ပန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် သူမနှင့် တူသောပန်း မရှိပေ။ သူမသည် ထူးထူးခြားခြား လှလွန်းသူပင်။</p> <p> </p> <p>....................</p> <p> </p> <p>“မြို့စားမင်း... ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ အခုက အစည်းအဝေးရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အချိန်လေ။” လန်ပိ အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်၏။ “ကျွန်မ သခင်မကြီးကို စာမပို့ခိုင်းထားပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ငါ စောစော ပြန်လာခဲ့တာ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထပ်မံ ရှင်းပြခြင်း မရှိချေ။ သို့သော်ငြား လန်ပိ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဤအစည်းအဝေးသည် အလွန် အရေးကြီး၏။ စောစော ပြန်လာခြင်း၏ အကျိုးဆက်သည် မည်မျှ ကြီးမားမည်ကို ခန့်မှန်း၍ ရနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျင်းဝူပြန်း... မရတော့ဘူးလား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သမားတော်များ အားလုံး ခေါင်းနှင့်ကြမ်းပြင် တိုက်မိမတတ် ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။ “ကျုပ်တို့ အသုံးမကျလို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>စောစောက လေခွင်းကတော်ရှေ့တွင် မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့ကြသော်လည်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရှေ့တွင်မူ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် နတ်ဆရာလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်သည် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်... မရတော့ပါဘူး။ နတ်သိကြားတွေတောင် မကယ်နိုင်တော့ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“သိပြီ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ကုတင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံး အရိုအသေပေးလျက် အခန်းထဲမှ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ အခန်းအပြင်ရောက်မှ အသက်ဝဝ ရှူရဲကြသည်။ ဤအရာသည် လေခွင်းဘုရင်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ အရှိန်အဝါပင်။</p> <p> </p> <p>လူအားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မောင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်များ အေးစက်နေသည်ကို သတိထားမိသောကြောင့် ဖယောင်းတိုင်မီးတွင် လက်ကို ကပ်ကာ အပူပေးလိုက်သည်။ အပူကြောင့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရချိန်မှာတော့ မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားသော်လည်း ကျေနပ်သွားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>လက်များ နွေးသွားချိန်မှ မောင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။ မောင်လေး၏ နောက်ဆုံး ကိုယ်ငွေ့ကို ခံစားလိုသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ အခန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save